wtorek, 5 czerwca 2012

"Trucizną mnie uwodzisz"

Autor: Jennifer Clement
Tytuł: "Trucizną mnie uwodzisz"
Wydawnictwo: Mała Kurka, 2012
Ilość stron: 206
Okładka: miękka

Kobieto, bogini
Trucizną spojrzenia mnie uwodzisz
Kobieto, rozsiewasz wokół woń
Kwitnącej pomarańczy

Niepokojące, melancholijne słowa piosenki Augustina Lary sączą się leniwie z gramofonowych głośników stojących w salonie skąpanym w ostatnich promieniach palącego, meksykańskiego słońca. Przelewają się przez karty powieści, stale obecne w tle, nadające jej niepowtarzalnego kolorytu - i tylko od nas zależy, jakie nadamy im znaczenie. Wszystko tu jest cudownie niejednoznaczne: zwiewne, subtelne i poetyckie, a jednocześnie buzujące intensywnością emocji, gwałtownością, trucizną. Nic nie jest tym, czym się wydaje, ale czyż nie na tym polega uwodzenie?

Emily Neale mieszka wraz z ojcem w starym domu na przedmieściach Mexico City. Od dnia, w którym jej matka zaginęła w tajemniczych okolicznościach podczas wyprawy na miejski targ, wychowywał ją troskliwy i nieco nadopiekuńczy ojciec z wydatną pomocą siostry Agaty, przełożonej sierocińca pod wezwaniem św. Róży z Limy.

Dziewczyna wiedzie uporządkowane, spokojne, wręcz nudne życie; jest samotnicą, a do towarzystwa wystarcza jej obecność ojca, starej zakonnicy oraz gromadki sierot. Byłaby całkiem zwyczajną młodą kobietą, gdyby nie fascynacja kultem świętych, na temat których wie prawie wszystko oraz osobliwe hobby graniczące z obsesją. Emily kolekcjonuje historie kobiet - morderczyń, gromadzi również wszelkie encyklopedyczne i słownikowe fakty. Jednak pewnego dnia w jej ciche, poukładane życie wkracza nieznany kuzyn, Santiago. Siła jego osobowości jest tak wielka, że dziewczyna zupełnie traci dla niego głowę, a z biegiem czasu ulega subtelnej przemianie. Odtąd nic już nie będzie takie samo; z tej drogi nie ma powrotu.

Powieść Jennifer Clement uwodzi. Urzeka niepowtarzalnym klimatem, na który składają się barwy, smaki i aromaty meksykańskiej metropolii, czaruje niewypowiedzianą, wiszącą w powietrzu tajemnicą - delikatną, ale jednak wyraźnie wyczuwalną, niejasnym przeczuciem nadciągającej katastrofy, rodzinnymi sekretami unoszącymi się w rozedrganym upałem powietrzu. Jennifer Clement posiada niezwykły talent - jej pióro zaklina rzeczywistość, nadaje jej kształt i ożywia, rozpala wyobraźnię pozwalając spacerować chłodnymi korytarzami sierocińca i ponurą, rozgrzaną słońcem Drogą Śmierci w Teotihuacan, czy też poczuć aromat dojrzałych melonów i rozkwitającego w ostrym, meksykańskim słońcu kwiatu pomarańczy. Autorka kreuje świat, w którym jest miejsce i dla melancholijnych pieśni Augustina Lary, i dla energetycznych piosenek Jimmy'ego Hendrixa; świat łączący sferę sacrum i profanum - gdzie każdy dzień ma swojego świętego patrona, a mimo to przesądy i wiara w pecha nadają mu rytm; świat, który zamyka się w czterech ścianach stuletniego domu, uporządkowany według encyklopedycznych faktów, krzyczący od wyznań kobiet - morderczyń, naznaczony piętnem rodzinnych sekretów i tragicznych historii osieroconych dzieci.

Prozę Jennifer Clement charakteryzuje niezwykle oryginalny styl; oszczędność słów sprzyja precyzji wyrażania myśli, uczuć i emocji - tyleż prawdziwych, co intensywnych. Jednocześnie minimalizm ten cechuje - paradoksalnie - zwiewna poetyckość, plastyczność i sugestywność opisów, zadziwiające bogactwo treści zamknięte w kunsztownej, artystycznej formie. Oddziałuje na wszystkie zmysły, a przy całej precyzji słowa wciąż pozostaje miejsce na intuicyjnie wyczuwalną tajemnicę oraz niedomówienia rozbudzające wyobraźnię i potęgujące wewnętrzny niepokój.

Urzekający klimat to zaledwie jeden z aspektów prozy Clement. Równie istotna jest pasjonująca gra psychologiczna, jaką autorka prowadzi z czytelnikiem. Kreując postaci bohaterów przygotowuje jednocześnie dla Emily emocjonalną pułapkę: pedantycznie poukładana, cicha, bierna, choć pozostająca więźniem szczególnych obsesji dziewczyna borykająca się z utratą matki, uzależnia się emocjonalnie od nieobliczalnego, groźnego Santiago, który nią manipuluje, osacza, krzywdzi. Toksyczna miłość przypominająca relację kat - ofiara zatruwa Emily, która ulegając przemożnemu wpływowi przytłaczającej osobowości kuzyna gubi się, traci rozeznanie między dobrem a złem. Jej sytuacja jest nie do pozazdroszczenia; Emily poszukuje własnej tożsamości i prawdy o swojej matce, walczy z wyrzutami sumienia wywołanymi zakazaną miłością rozpaczliwie próbując utrzymać się na powierzchni. Co będzie, jeśli dopuści do głosu mroczną stronę swej natury? I czy to wciąż będzie ona, czy też raczej emanacja dominującej osobowości Santiago?

Autorka postarała się, by intrygująca, pełna niedopowiedzeń wędrówka najtajniejszymi zakamarkami ludzkiej duszy nie przyniosła jednoznacznej odpowiedzi na te pytania. Czytelnik do końca nie wie, co jest prawdą, a nawet gdzie jej szukać. Może jedynie snuć przypuszczenia na podstawie licznych wskazówek zawartych w fabule, zweryfikowawszy uprzednio, które z nich są rzeczywiście istotne.
Fascynująca fabuła, intrygująca gra, wszechobecna tajemnica, którą nieustannie próbujemy rozgryźć, przekonanie graniczące z pewnością, że prawdziwa zagadka to ludzka natura wraz z drzemiącymi w niej siłami, których charakteru być może nigdy nie poznamy - ta książka uwodzi, jest jak trucizna rozlewająca się po ciele - niepodzielnie zaprząta naszą uwagę, dręczy nasz umysł długo po zakończeniu lektury, nie sposób się jej pozbyć, gdyż uzależnia magią emanującą z jej kart. Nie daj się prosić, daj się uwieść.

Moja ocena: 4/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/133137/trucizna-mnie-uwodzisz/opinia/6124719#opinia6124719 



za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Mała Kurka :)

18 komentarzy:

  1. Cieszę się, że ci się spodobała.

    OdpowiedzUsuń
  2. Jestem jej bardzo ciekawa od kiedy tylko o niej usłyszałam !

    OdpowiedzUsuń
  3. Magiczna historia. Czytałam i również bardzo mi się podobała.
    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  4. Mam ją w planach i coraz bardziej ciekawość nie daje mi spokoju:)))

    OdpowiedzUsuń
  5. Czytałam wiele pozytywnych recenzji tej książki i ty także wyrażasz się o niech pochlebnie, więc chyba i ja muszę wreszcie ją poznać.

    OdpowiedzUsuń
  6. Fantastyczna recenzja! As always :) Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  7. Jeju, ta okładka mnie uwodzi od dawna...:) Taka prosta a piękna. :)

    OdpowiedzUsuń
  8. zazdroszczę, że miałaś okazję przeczytać tę książkę :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Książka brzmi zachęcająco, kiedyś postaram się sięgnąć :)

    OdpowiedzUsuń
  10. Nie do końca moje klimaty, ale książka mnie zaintrygowała :) Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  11. Mam ją w planach - czeka na półce ;)

    OdpowiedzUsuń
  12. Ależ kusisz, uwielbiam takie tajemnicze, intrygujące opowieści, ta jest w sam raz dla mnie ^^

    OdpowiedzUsuń
  13. Pierwsze słyszę o tej książce, wprawdzie nie są to zbytnio moje literackie tereny, ale po Twojej recenzji jestem mile zaciekawiona tą pozycją :) Zwłaszcza, że lubię książki, które nie do końca rozwijają wszystkie pytania, jakie pojawiają się na ich kartach

    OdpowiedzUsuń
  14. właśnie jestem w trakcie, dobrze się czyta :)

    OdpowiedzUsuń
  15. Mam ogromny apetyt na tę powieść, już zacieram ręce z myślą o lekturze :)

    OdpowiedzUsuń
  16. Mnie przyciąga i uwodzi już sam tytuł, a ta "magia emanująca z jej kart" - jeszcze bardziej rozochaca :)

    OdpowiedzUsuń
  17. Czytałam u Edyty recenzję tej książki i nawet brałam udział w konkursie w którym można ją było wygrać, niestety nie poszczęściło mi się. Cieszę się jednak, że i Ty miło wspominasz lekturę tej książki i wierzę, że uda mi się ją przeczytać jeszcze w tym roku... :D

    OdpowiedzUsuń

Spam, reklamy, wulgaryzmy i wypowiedzi niezwiązane z tematem będą natychmiast usuwane.