sobota, 24 marca 2012

"Poślubić Mozarta"

Autor: Stephanie Cowell
Tytuł: "Poślubić Mozarta"
Wydawnictwo: Rebis, 2005
Ilość stron: 331
Okładka: miękka

O najważniejszych rzeczach mówić najtrudniej. Dla mnie czymś takim jest muzyka Mozarta, która przemawia do mnie jak żadna inna, idealnie dostraja się do moich emocji i wywołuje wrażenia z niczym nieporównywalne. Sam Mozart jest dla mnie kimś wyjątkowym - i to nie tylko ze względu na niebywały muzyczny geniusz, ale raczej na bogatą i skomplikowaną osobowość, wybitną wrażliwość, dziwaczne poczucie humoru oraz głęboki tragizm, jaki w sobie nosił. I choć trudno mi ubrać w słowa to, czym jest dla mnie on sam i jego muzyka, z drugiej strony wypadałoby napisać kilka słów o powieści oscylującej wokół jego losów. Powieść Stephanie Cowell bardzo długo czekała na swoją kolej, a mnie do pewnego momentu wystarczała świadomość, że w każdej chwili mogę po nią sięgnąć. Wreszcie przyszedł czas i na nią.

Fabuła Poślubić Mozarta opiera się na fragmentach biografii młodego Wolfganga, ale koncentruje się wokół losów rodziny Weberów, w których orbitę przypadkowo dostaje się Mozart; od tego momentu ich losy nierozerwalnie się z sobą splatają, a relacje łączące genialnego kompozytora z członkami rodziny, zwłaszcza z czterema siostrami Weber, okazały się wdzięcznym i intrygującym tematem książki Stephanie Cowell.

środa, 21 marca 2012

"Świadek na czterech łapach"

Autor: David Rosenfelt
Tytuł: "Świadek na czterech łapach"
Wydawnictwo: Sonia Draga, 2012
Ilość stron: 324
Okładka: miękka ze skrzydełkami

Jednym z najwdzięczniejszych książkowych bohaterów nieodmiennie budzących moją szczerą sympatię, jest zwierzę. A najlepiej pies. Na ogół zwierzęcy bohater wystarcza mi za rekomendację, gdyż przekonałam się już nieraz, że wrażenia czytelnicze są wtedy nadzwyczajne, a przyjemność z lektury nieporównywalnie większa niż w przypadku dwunożnych postaci. Psi bohater - inteligentny, wzruszająco wierny, budzący zaufanie swoim wyrazistym, mądrym i przyjaznym spojrzeniem - jest czynnikiem decydującym o tym, że sięgam po konkretną książkę bez wahania i z niemal stuprocentową pewnością, że wybór okaże się strzałem w dziesiątkę.

Nie inaczej było w przypadku Świadka na czterech łapach. Już pierwszy rzut oka na okładkę przykuł moją uwagę czarującym golden retrieverem, zaś opis na jej rewersie ostatecznie utwierdził w przekonaniu, że lektura idealnie trafia w moje czytelnicze gusta. Dlaczego? O tym za chwilę:)

sobota, 17 marca 2012

"Koralina"

Autor: Neil Gaiman
Tytuł: "Koralina"
Wydawnictwo: Mag, 2003
Ilość stron: 168
Okładka: miękka


Po Koralinę sięgnęłam zachęcona niezwykle entuzjastycznymi opiniami czytelników, a zwłaszcza zachwytem nad przesyconym grozą baśniowym klimatem powieści oraz porównaniami do Alicji w Krainie Czarów Lewisa Carrolla, które najczęściej wypadały na korzyść książki Gaimana. Jeśli jesteście ciekawi, czy i mnie Koralina zauroczyła, zapraszam do przeczytania dalszej części recenzji:)

Młodziutka Koralina Jones właśnie przeprowadziła się wraz z rodzicami do ogromnego domu, który zamieszkuje oprócz nich jeszcze kilkoro innych lokatorów: dwie emerytowane aktorki ze stadkiem szkockich terierów oraz ekscentryczny staruszek utrzymujący, że jest treserem mysiego cyrku. Zapracowani rodzice nieustannie zaniedbują córkę, która snuje się po domu i ogrodzie, czy też raczej eksploruje nowy, nieznany teren. Obdarzona bujną wyobraźnią dziewczynka czuje się osamotniona i znudzona; pewnego dnia podczas swoich wędrówek natyka się na tajemnicze drzwi w salonie jej mieszkania. Drzwi są co prawda zamurowane, a jednak spełniają swoją rolę. Koralina przekonuje się, że świat po ich drugiej stronie tylko pozornie stanowi spełnienie jej marzeń, a tak naprawdę jest mroczny, groźny i niebezpieczny...

piątek, 9 marca 2012

"Tajemnica Edwina Drooda"

Autor: Charles Dickens
Tytuł: "Tajemnica Edwina Drooda"
Wydawnictwo: Replika, 2010
Ilość stron: 395
Okładka: miękka ze skrzydełkami

Tajemnica Edwina Drooda to ostatnia powieść Charlesa Dickensa, nad którą pracę przerwała autorowi nagła śmierć. Intrygująca fabuła, sekret zaginięcia tytułowego bohatera, brak zakończenia, czyli rozwiązania zagadki, a także ponure okoliczności odpowiedzialne za ten fakt nie tylko dały początek mrocznej legendzie, ale też zainicjowały trwające do dziś spekulacje na temat planowanego przez autora finału intrygi. Choć zarówno w notatkach pozostawionych przez Dickensa, jak też w treści książki zawarte są liczne wskazówki, sugestie i aluzje dotyczące możliwego rozwiązania tajemnicy, jednak żadne z zakończeń i interpretacji proponowanych przez badaczy twórczości autora nie brzmią dostatecznie przekonująco i nie wyjaśniają ponad wszelką wątpliwość zachowań bohaterów powieści. Wiele faktów pozostaje po prostu nieznanych, rola kluczowych bohaterów niejasna i choć podejrzewamy kto i dlaczego miał motyw i okazję, by zamordować Edwina Drooda, nigdy już nie dowiemy się z całą pewnością, czy nasze przypuszczenia pokrywają się z planami Dickensa. Ten sekret autor zabrał ze sobą do grobu; Tajemnica Edwina Drooda okazała się jeszcze bardziej tajemnicza, niż zamierzył to Dickens.

środa, 7 marca 2012

"Pan Potwór"

Autor: Dan Wells
Tytuł: "Pan Potwór"
Wydawnictwo: Znak emotikon, 2012
Ilość stron: 289
Okładka: miękka ze skrzydełkami

Już raz zabiłem i pozostaje tylko kwestią czasu, kiedy zrobię to ponownie.

Pan Potwór to druga - po Nie jestem seryjnym mordercą - część trylogii Dana Wellsa o socjopatycznym nastolatku, którego od seryjnego mordercy odróżnia jedynie to, że... nie jest nim na jawie. A brakuje mu naprawdę niewiele.

Po wyeliminowaniu seryjnego mordercy, który przez kilka miesięcy terroryzował Clayton i desperackich próbach ratowania swego psychoterapeuty, piętnastoletni John Wayne Cleaver zostaje uznany w miasteczku za bohatera. Jednak tylko on i jego matka zdają sobie sprawę, że zabójcą był demon, który przybrał ciało ich sąsiada, pana Crowleya oraz do czego tak naprawdę potrzebne mu były fragmenty ciał ofiar.
Czyn Johna wywołał jednak także niepożądane konsekwencje: przebudził drzemiącego w nim Pana Potwora, mroczną stronę jego osobowości odpowiedzialną za chore fantazje i ponure pragnienia. Dotąd udawało mu się go kontrolować trzymając się stworzonych przez siebie zasad, które nie pozwalały mu krzywdzić innych; kiedy jednak raz nakarmił Pana Potwora, okazało się, że z coraz większym trudem przychodzi mu trzymanie się w ryzach. Jedyną formą zaspokojenia, chwilowym substytutem jest dla Johna wzniecanie drobnych pożarów oraz praca w zakładzie pogrzebowym matki przy balsamowaniu zwłok.