"Barwa ciszy"

Autor: Rosamund Lupton
Tytuł: "Barwa ciszy"
Wydawnictwo: Świat Książki, 2016
Ilość stron: 302
Okładka: miękka ze skrzydełkami

Proza Rosamund Lupton okazała się moim ubiegłorocznym objawieniem; brytyjska pisarka, zarówno w swej debiutanckiej powieści Siostra, jak i równie znakomitym Potem, pokazała i udowodniła, że potrafi tworzyć intrygujące, porażające psychologiczną głębią i nieoczywiste historie, angażujące bez reszty uwagę i emocje czytelnika. Z utęsknieniem i niecierpliwością czekałam więc na kolejną odsłonę twórczości autorki, przekonana, że Lupton nie jest w stanie napisać powieści słabszej od poprzednich.

Zderzenie moich wysokich oczekiwań z rzeczywistością okazało się może nie tyle rozczarowujące, ile  wywołało mieszane uczucia.

W swoim najnowszym thrillerze psychologicznym Rosamund Lupton zabiera czytelnika w daleką, niebezpieczną podróż na północną Alaskę, aż za koło podbiegunowe. To właśnie tam udaje się Yasmin Alfredson na spotkanie z mężem, dokumentalistą filmującym tamtejszą przyrodę. Towarzyszy jej 10-letnia, głucha córeczka, Ruby.

"Potem"

Autor: Rosamund Lupton
Tytuł: "Potem"
Wydawnictwo: Świat Książki, 2012
Ilość stron: 398
Okładka: miękka

Kilka miesięcy temu pisałam o Siostrze Rosamund Lupton - jednej z najbardziej niesamowitych, dojrzałych, pięknych powieści, jakie kiedykolwiek czytałam. Jej lektura była dla mnie wyjątkowo mocnym, wyczerpującym przeżyciem, dlatego też bałam się ponownie wkroczyć do świata Lupton generującego istne szaleństwo emocji i wywołującego cała masę nie zawsze łatwych refleksji, jednak wiedziałam, że sięgnięcie po Potem jest tylko kwestią czasu. Zgodnie z oczekiwaniami proza brytyjskiej pisarki po raz kolejny dosłownie rozłożyła mnie na łopatki i sponiewierała emocjonalnie; choć tym razem autorka opowiedziała zupełnie inną historię, zastępując motyw siostrzanej miłości więzią łączącą matkę z córką, to jednak w bardzo podobnym stylu, który tak niesamowicie do mnie przemawia.

"Siostra"

Autor: Rosamund Lupton
Tytuł: "Siostra"
Wydawnictwo: Świat Książki, 2012
Ilość stron: 318
Okładka: miękka

Gdy zobaczyłam kosmyk Twoich włosów, wiedziałam, że żal jest miłością przekształconą w wieczną tęsknotę.

Kiedy mam do czynienia z prozą taką jak ta, która wyszła spod pióra Rosamund Lupton, uświadamiam sobie, jak niewiele prawdy kryje się w stwierdzeniu, że nasz język jest zbyt ubogi i niedoskonały, by precyzyjnie wyrazić myśli i uczucia. Okazuje się, że o rzeczach fundamentalnych, tematach trudnych i bolesnych można mówić bez uciekania się do uwznioślania, trywializowania czy szokowania, psychicznego ekshibicjonizmu obliczonego na wywołanie taniej sensacji czy tandetnej gry na emocjach czytelnika. Rosamund Lupton pokazuje, jak wielką sztuką jest prostota, jak wielka drzemie w niej siła i że nazywanie rzeczy po imieniu pozwala oswoić się z bólem, cierpieniem i stratą, a wręcz pozwala przeżyć swoiste katharsis.