zwiedzam wszechświat ...

"Cierpkość wiśni"

2012-02-27T20:10:00.000+01:00

Autor: Izabela Sowa
Tytuł: "Cierpkość wiśni"
Wydawnictwo: Akapit Press, 2012
Ilość stron: 291
Okładka: miękka

"Cierpkość wiśni" to druga część "owocowej" serii - obok "Smaku świeżych malin" i "Herbatników z jagodami" - autorstwa Izabeli Sowy. Na mnie podziałała iście wiosennie - ta emanująca ciepłem i pozytywną energią, zaskakująca świeżością i lekkością stylu, skrząca dowcipem młodzieżowa powieść zapewniła mi solidną, ożywczą dawkę relaksującej rozrywki i zdecydowanie poprawiła nastrój.

Osiemnastoletnia Wisława, nazywana przez najbliższych Wiśnią, rozpoczyna nowy etap życia - studia na Uniwersytecie Jagiellońskim na kierunku wyznaczonym przez ambitnego ojca. Dziewczyna początkowo bez szemrania podporządkowuje się woli rodziców, gdyż jest z nimi silnie związana emocjonalnie i przyzwyczajona do nadopiekuńczości oraz spełniania stawianych jej oczekiwań. Wkrótce jednak postanawia zmienić kierunek studiów - ta decyzja spotyka się ze sprzeciwem i niezrozumieniem rodziców. Wiśnia buntuje się i stawia na swoim - wyprowadza się z domu, by zamieszkać na stancji wraz z koleżankami ze studiów: błyskotliwą i oczytaną Mileną, której image przeczy inteligencji, spokojną i sympatyczną Wiktorią pochodzącą z podlubelskiej wsi oraz poszukującą sensu życia Marią. Dziewczyny przeżywają mnóstwo perypetii związanych z absurdalną nieraz uniwersytecką rzeczywistością oraz niełatwymi początkami samodzielnego studenckiego życia przy okazji zacieśniając więzy przyjaźni i przeżywając miłosne uniesienia. W życiu Wiśni wiele się zmienia, a jej bunt nieoczekiwanie prowadzi do poważnych zawirowań także w rodzinnym domu.

"Cierpkość wiśni" to dowcipna, ciepła, a zarazem mądra i życiowa powieść traktująca z wyczuciem, lekkością i humorem o sprawach nurtujących niejednego młodego człowieka. Opowiada o dylematach, rozterkach, wątpliwościach i trudach towarzyszących wchodzeniu w dorosłe życie, pierwszych próbach samodzielności bez ochronnego rodzicielskiego parasola. Podejmuje tematykę poszukiwania własnej drogi życiowej - być może czasem na przekór oczekiwaniom otoczenia, naszpikowanej błędnymi decyzjami, ale własnej, pozwalającej poznać samego siebie i swoje możliwości. To również opowieść o poszukiwaniu akceptacji, przyjaźni i miłości - czyli najbardziej absorbujących i delikatnych aspektach życia, niejednokrotnie wprowadzających spory zamęt w relacjach z najbliższymi.
Izabela Sowa potrafi opowiadać o ważnych sprawach z niesamowitą swobodą i optymizmem okraszonym sporą dawką inteligentnego humoru. Główne atuty jej książki to wszechobecny komizm słowny i sytuacyjny, błyskotliwe i zabawne dialogi oraz interesująco i niebanalnie nakreślone sylwetki bohaterów.
Lekturę czyta się z prawdziwą przyjemnością i uśmiechem na ustach. Gorąco polecam każdemu cierpiącemu na obniżenie nastroju - książka Izabeli Sowy skutecznie wyrwie Was z marazmu, rozbawi i zrelaksuje.

Moja ocena: 4/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/48414/cierpkosc-wisni/opinia/5060836#opinia5060836

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Akapit Press oraz portalowi Sztukater :)

"Dziecko Emmy"

2012-02-27T07:54:00.000+01:00

Autor: Abbie Taylor
Tytuł: "Dziecko Emmy"
Wydawnictwo: Amber, 2011
Ilość stron: 318
Okładka: miękka ze skrzydełkami

Niełatwo jest sobie wyobrazić sobie sytuację, która budziłaby większą grozę, niż historia, jaka przydarzyła się 25 - letniej Emmie, młodej matce samotnie wychowującej trzynastomiesięcznego synka, Ritchiego. Pewnego dnia, kiedy obładowana zakupami i dziecięcym wózkiem próbuje wsiąść do wagonu metra, z przerażeniem stwierdza, że pociąg rusza z peronu z jej synkiem w środku. Odrętwiała ze zgrozy Emma przelotnie dostrzega w oknie elegancką kobietę, z której gestów wnioskuje, że ta zaopiekuje się jej synkiem do następnej stacji. I rzeczywiście tak jest; wdzięczna Emma przyjmuje więc zaproszenie nieznajomej na kawę w pobliskiej kawiarni. Kiedy jednak wraca po chwili z toalety, okazuje się, że kobieta wraz z dzieckiem zniknęła bez śladu.
Emma wpada w panikę i rozpoczyna gorączkowe poszukiwania synka. Sytuacja, w jakiej się znalazła, przypomina senny koszmar: policja nie wierzy jej słowom, nie może też liczyć na wsparcie przyjaciół, gdyż wszyscy odsunęli się od niej po urodzeniu dziecka. Nawet lekarka świadczy przeciw niej powtarzając śledczym rzucone w desperacji słowa, które stawiają ją jako matkę w wyjątkowo niekorzystnym świetle. Emma jest na skraju załamania nerwowego. Jedyną osobą, która wierzy jej bez zastrzeżeń, okazuje się być poznany na stacji metra Rafe Townsend. Tylko on obdarza ją troską i współczuciem, oferuje też bezinteresowną pomoc. Razem rozpoczynają prywatne śledztwo idąc tropem, który policja zweryfikowała jako fałszywy. Czy Emma ma rację, czy też powoli traci zmysły?

"Dziecko Emmy" to powieść, od której nie sposób się oderwać, która trzyma w napięciu od początku do końca. Historia kobiety, która w ułamku sekundy traci wszystko, co stanowi treść jej życia, jej desperacka walka o odzyskanie synka, która rozbija się o mur wątpliwości, niewiary i obojętności, zaskakuje realizmem i prawdopodobieństwem. Autorce udało się stworzyć niezwykle wiarygodny portret psychologiczny bohaterki - samotnej matki borykającej się z trudami macierzyństwa, pozbawionej jakiegokolwiek wsparcia, będącej u kresu wytrzymałości psychicznej, niemal na granicy utraty zmysłów, miotającej się pomiędzy bezgraniczną miłością do dziecka, wyrzutami sumienia i wściekłością do nieprzyjaznego świata, bezradnej, zagubionej i zdesperowanej. Emocje Emmy udzielają się czytelnikowi, co jest zasługą nadzwyczaj sugestywnego, głęboko empatycznego stylu, jakim operuje autorka. Abbie Taylor umiejętnie podsyca atmosferę niepokoju i gorączkowego pośpiechu przeplatając wątek poszukiwań Ritchiego retrospekcjami z życia Emmy - od momentu poznania Olivera, ojca dziecka, do chwili porwania synka przez nieznajomą z metra. W trakcie lektury lepiej poznajemy bohaterkę, zaczynamy rozumieć jej reakcje, zachowania i życiowe wybory, a nawet się z nią identyfikować. To głównie dzięki tej wyrazistej postaci, wzruszającej w swej samotnej walce i głębokim tragizmie przedstawionym z porażającą dozą realizmu, powieść Abbie Taylor autentycznie porusza i trafia wprost do serca.

"Dziecko Emmy" to historia niełatwej, ale potężnej macierzyńskiej miłości zdolnej zamienić stłamszoną życiem kobietę w prawdziwą lwicę walczącą do ostatka i wbrew wszystkiemu o życie swojego dziecka. To również opowieść o miłości pomiędzy kobietą a mężczyzną, która pojawia się nieoczekiwanie jak lilia na śmietniku, a także o tym, jak bardzo można być samotnym w tłumie ludzi oraz jak wiele w życiu może zmienić zwykły odruch życzliwości.
Gorąco polecam tę intrygującą lekturę łączącą w sobie najlepsze cechy trzymającego w napięciu thrillera oraz wzruszającej powieści obyczajowej. Książka Abbie Taylor zostaje w pamięci na długo.

Moja ocena: 5/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/28662/dziecko-emmy/opinia/5210906#opinia5210906

za książkę serdecznie dziękuję portalowi fabryka.pl :)

"Wiewiórki z Central Parku są smutne w poniedziałki"

2012-02-25T19:40:00.000+01:00

Autor: Katherine Pancol
Tytuł: "Wiewiórki z Central Parku są smutne w poniedziałki"
Wydawnictwo: Sonia Draga, 2012
Ilość stron: 893
Okładka: miękka ze skrzydełkami

"Wiewiórki z Central Parku są smutne w poniedziałki" to powieść stanowiąca kontynuację "Żółtych oczu krokodyla" oraz "Wolnego walca żółwi" autorstwa francuskiej pisarki Katherine Pancol. Po raz kolejny szerokie grono bohaterów uchyla przed nami drzwi do swojego życia, które każdy na swój sposób próbuje wypełnić szczęściem - z lepszym lub gorszym skutkiem.

Josephine Cortes próbuje otrząsnąć się z traumy po tragicznej śmierci siostry, Iris. Zmaga się również z niemocą twórczą bezskutecznie poszukując inspiracji potrzebnej do napisania kolejnej powieści, na co nalega wydawca. Znaleziony w śmietniku pamiętnik sprzed kilkudziesięciu lat pomaga jej uporać się z negatywnymi emocjami względem nieczułej matki oraz motywuje do podjęcia walki o ukochanego Philippa.
Jej starsza córka, ambitna i przebojowa Hortense, za wszelką cenę pragnie zostać sławną projektantką mody, a jednocześnie utrzymać przy sobie przystojnego Gary'ego. Młodsza, piętnastoletnia Zoe, przeżywa swoje pierwsze miłosne uniesienia.
Philippe Dupin, zamożny kolekcjoner dzieł sztuki, próbuje odnaleźć cel w życiu. Nieoczekiwanie natchnieniem dla niego staje się bezdomna staruszka sprowadzona pod jego dach przez wrażliwego syna Alexandra.
Shirley Ward, przyjaciółka Josephine, samotnie wychowująca syna Gary'ego i silnie związana z nim emocjonalnie, próbuje uporać się z syndromem opuszczonego gniazda. Gary pragnie się usamodzielnić; marząc o muzycznej karierze rozpoczyna naukę w elitarnej nowojorskiej Juilliard School, wyrusza także do Szkocji tropem nieznanego ojca.
Również Josiane i Marcel starają się uporządkować swoje życie. Marcel boryka się z problemami w firmie i intrygami byłej żony, zaś Josiane wyraźnie przerasta wyzwanie, jakim jest wychowanie małego geniusza.
Czy bohaterom uda się wypłynąć na spokojne wody, odnaleźć szczęście i spełnienie?

"Wiewiórki z Central Parku są smutne w poniedziałki" to niepozorna, choć obszerna objętościowo powieść obyczajowa emanująca dyskretnym urokiem i nierzucającym się w oczy blaskiem. Nie jest to książka krzykliwa, przebojowa, powalająca na kolana od pierwszej strony, którą pochłania się w kilku kęsach. Tą książką należy się delektować, smakować strona po stronie, bo tylko wtedy można zachwycić się jej subtelnym urokiem i docenić to, co ma do zaoferowania.
Jej lektura sprawia, że życie zwalnia swój bieg tylko po to, by móc kontemplować życie bohaterów i zanurzyć się w ich świecie. Fabuła powieści nie wyróżnia się niczym szczególnym - koncentruje się wokół życiowych zawirowań i perypetii uczuciowych grupki bohaterów pozostających ze sobą w rozmaitych relacjach i związkach o różnym stopniu skomplikowania. Niby nic takiego, jednak autorce udało się stworzyć niebanalną opowieść o splatających się ze sobą ludzkich losach przykuwającą uwagę wysmakowaną prozą z wyczuwalną nutką nostalgii. Wnikliwa analiza psychologiczna oraz spora doza empatii w kreowaniu postaci bohaterów podszyta refleksyjną głębią to kolejny atut powieści, o którym nie sposób nie wspomnieć.
Ogromnie zaimponowała mi pomysłowość i konsekwencja autorki w tworzeniu tak pokaźnej i zróżnicowanej galerii postaci. Początkowo ich ilość dezorientowała i wprowadzała niezły zamęt - podobnie jak liczne nawiązania do wydarzeń, które miały miejsce w poprzednich częściach - jednak niezwykłe dopracowanie pod kątem psychologicznym i charakterologicznym bardzo szybko oswoiły mnie z poszczególnymi bohaterami i pozwoliły bez większych przeszkód śledzić ich perypetie.
Obserwowanie życiowych zawirowań bohaterów, ich wzlotów i upadków, dzielenie ich uczuć, marzeń, bagażu doświadczeń i emocji, rozmyślanie nad konsekwencjami ich wyborów - dzięki nadzwyczajnemu talentowi autorki do snucia ciekawych, klimatycznych historii - okazało się intrygującym przeżyciem na długo zapadającym w pamięć.
Ta powieść jest jak samo życie - nie brak w niej radości i smutków, łez i uśmiechu, emocji o różnym natężeniu i ogromnej skali uczuć. Buzuje od odważnych marzeń, niewybaczalnych błędów, niespełnionych nadziei, ale przede wszystkim emanuje gorącą wiarą w odnalezienia szczęścia w życiu.
Jeśli macie ochotę na życiową, ale niebanalną powieść - rzekę, przy której można stracić poczucie czasu, a przy okazji dowiedzieć się, dlaczego wiewiórki z Central Parku są smutne w poniedziałki - zapraszam do lektury najnowszej książki Katherine Pancol.

Moja ocena: 4/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/127681/wiewiorki-z-central-parku-sa-smutne-w-poniedzialki/opinia/5240116#opinia5240116

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Sonia Draga :)

"Tajemnice III Rzeszy. Hitlerjugend na Śląsku"

2012-02-23T19:21:00.000+01:00

Autor: Szymon Wrzesiński
Tytuł: "Tajemnice III Rzeszy. Hitlerjugend na Śląsku"
Wydawnictwo: Replika, 2011
Ilość stron: 183
Okładka: miękka

"Zacznę od młodych" - obiecywał Adolf Hitler w jednym ze swoich publicznych wystąpień. I słowa dotrzymał. Jego wizja stworzenia nowego świata przy pomocy niemieckiej młodzieży stała się jednym z priorytetów Trzeciej Rzeszy. Wychowanie młodego człowieka w duchu narodowego socjalizmu miało zostać oparte na wzorcach wytyczonych przez "Mein Kampf". Ideologia nazistowska stała się jedynym modelem edukacji niemieckiej młodzieży, zaś by w możliwie największym stopniu kontrolować system nauczania, wprowadzono obowiązek przynależności młodzieży do organizacji podporządkowanej NSDAP. Indoktrynację przesyconą rasizmem i militaryzmem rozpoczynano już w szkołach powszechnych i kontynuowano na zajęciach pozalekcyjnych organizowanych przez Hitlerjugend ("młodzież Hitlera"). Duży nacisk kładziono głównie na ćwiczenia fizyczne oraz wojskowe połączone z surową dyscypliną i kultem wodza.
W czasie II wojny światowej brygady Hitlerjugend stanowiły wojskowe siły pomocnicze, następnie wojskową rezerwę. Ogromne straty, jakie poniosła niemiecka armia spowodowały, że pod koniec wojny wcielano do Hitlerjugend nawet dwunastoletnie dzieci. Organizację rozwiązali alianci po zakończeniu wojny.

Książka Szymona Wrzesińskiego jest niezwykle interesującym i rzetelnym opracowaniem dotyczącym historii i działalności Hitlerjugend na Śląsku. Mocną stroną tej publikacji jest szeroki kontekst historyczny przybliżający początki tej organizacji, i to sięgające czasów republiki weimarskiej, oraz naturalnie jej bezpośrednią genezę będącą efektem przejęcia władzy przez Adolfa Hitlera. Dzięki temu nawet czytelnik słabo zorientowany w realiach II wojny światowej ma szansę prześledzić rozwój organizacji od jej zarania oraz lepiej zrozumieć jej specyfikę i rolę, jaką odegrała w dalekosiężnych planach Hitlera.
Autor szczegółowo opisuje okoliczności powstania Hitlerjugend, główne cele, strukturę, etapy szkolenia, sposoby werbunku i kształcenia instruktorów, a także propagandę, jaką posługiwała się ta organizacja. Z wykorzystaniem wielu cennych źródeł historycznych przybliża czytelnikowi zasady jej funkcjonowania oraz uświadamia skalę zjawiska manipulacji i ideologicznego prania mózgu, jakim poddawano niemiecką młodzież.
Choć organizacja była zwarta, a zasady jednolite na terenie całej Rzeszy, wyjątkowo interesująco przedstawia się jej historia w odniesieniu do śląskich realiów. Niezwykle bogate materiały źródłowe, wśród których najatrakcyjniej wypadają wspomnienia członków nazistowskiej młodzieżówki z terenów Śląska, a także liczne fotografie pochodzące w dużej mierze z prywatnych zbiorów autora przydają książce wiarygodności i znacząco ją wzbogacają, pozwalają czytelnikowi wcielić się w rolę obserwatora tamtych czasów.
Autor nie poprzestaje na tym: prezentuje również przykłady działalności Hitlerjugend na Śląsku, drobiazgowo opisując takie akcje i wydarzenia, jak Ogólnoniemieckie Święto Sportu i Gimnastyki czy Wielką Światową Wystawę Sportową we Wrocławiu. Interesujące są także rozdziały ukazujące udział członków organizacji w obronie Lubania, twierdzy Głogów czy też oblężenia Festung Breslau w styczniu 1945 roku opisane z wielką dbałością o szczegóły i wykorzystaniem wielu materiałów źródłowych, które moim zdaniem momentami są cytowane zbyt obszernie. Przytaczanie całych stron czyichś wspomnień niekoniecznie wychodzi książce na dobre.

Książka Szymona Wrzesińskiego to pierwsza publikacja omawiająca tak wyczerpująco, dogłębnie i rzetelnie historię organizacji Hitlerjugend na Śląsku. Co prawda tytuł jest trochę na wyrost, gdyż autor skupia się głównie na terenach Dolnego Śląska pomijając zupełnie Oberschlesien, co nieco mnie rozczarowało, ale trzeba przyznać, że podszedł do rzeczy profesjonalnie.
Tematyka Hitlerjugend, czy to nam się podoba, czy nie, jest częścią polskiej historii - wstydliwą, bolesną, kontrowersyjną, ale nie podlegającą dyskusji. Autor odważył się podjąć tę trudną kwestię, dotychczas pomijaną bądź wspominaną niechętnie lub wybiórczo - i udało mu się stworzyć publikację, która jest wartościowym i interesującym uzupełnieniem wojennej historii Polski.

Wrzesiński uświadamia nam, jak wielką rolę odgrywała nazistowska młodzieżówka w III Rzeszy, odkrywa sekrety jej funkcjonowania oraz zwraca uwagę na rzeczywisty wymiar zjawiska indoktrynacji młodzieży w ustroju totalitarnym. A jest on porażający i przerażający zarazem. Autor gwarantuje swoim czytelnikom solidną, doskonale udokumentowaną, a przy tym przystępną i intrygującą lekcję historii. Jedynym zauważalnym mankamentem był dla mnie brak ostatecznego podsumowania, przysłowiowej kropki na i; w ostatnim rozdziale tekst wydaje się urywać, co pozostawia pewien niedosyt.
Mimo to gorąco polecam wszystkim wielbicielom tematyki wojennej - to lektura, której nie można przegapić!

Moja ocena: 4/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/130138/tajemnice-iii-rzeszy-hitlerjugend-na-slasku/opinia/5348067#opinia5348067

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Replika :)

"Dom na klifie"

2012-02-23T08:57:00.000+01:00

Autor: Barbara Delinsky
Tytuł: "Dom na klifie"
Wydawnictwo: Mira - Harlequin, 2012
Ilość stron: 255
Okładka: miękka

Czego więcej trzeba do rozbudzenia wyobraźni, niż lektury płomiennego romansu w zachwycającej scenerii? Dla tych, którzy tęsknią do relaksującego sam na sam z romantycznymi marzeniami, idealną propozycją będzie "Dom na klifie" autorstwa Barbary Delinsky.

Jill Moncrieff jest młodą wdową, która straciła męża w nieszczęśliwym wypadku. Od jego śmierci mieszka samotnie w domu na skalistym brzegu oceanu wiodąc spokojne życie, w którym jest miejsce dla kilku przyjaciół i znajomych z pobliskiego miasteczka. Jednak błogi spokój nie trwa długo; przyjaciel Jill, Cooper, zostaje oskarżony o przemyt kradzionych brylantów. Aby mu pomóc, kobieta z polecenia swojej matki - sędzi zatrudnia błyskotliwego nowojorskiego prawnika, Petera Hathawaya. Choć od pierwszego spotkania coś między nimi wyraźnie iskrzy, Jill nie chce nawet myśleć o nowym związku pragnąc dochować wierności zmarłemu mężowi.
Peter, który skrywa niejedną tajemnicę, Cooper, który zaskakująco niechętnie korzysta z pomocy prawnika oraz Jill próbująca uporać się z własnymi uczuciami, uwikłani we wzajemne relacje, powoli odkrywają przed sobą swoje karty...

"Dom na klifie" pozytywnie mnie zaskoczył. Lektura nie okazała się zwyczajną, bezrefleksyjną historią miłosną, ale interesującą, nieco nostalgiczną opowieścią o zadziwiających kolejach ludzkiego życia, które determinują dobre i złe wybory, o tym, jak niełatwo zerwać z żałobą, zrzucić brzemię przeszłości i po raz kolejny zacząć wszystko od nowa.
Dzięki pierwszoosobowej narracji poczułam się tak, jakbym słuchała zwierzeń przyjaciółki; autorka doskonale oddała emocjonalne rozterki i wątpliwości bohaterki, jej wewnętrzne rozdarcie pomiędzy lojalnością do zmarłego męża a swoimi pragnieniami i budzącym się uczuciem do innego mężczyzny. Specyficzny styl, który trafia prosto do serca, działające na wyobraźnię opisy surowego nadmorskiego krajobrazu umiejętnie wplecione w historię miłosną i piękno rodzącego się uczucia sprawiają, że lekturę czyta się z prawdziwą przyjemnością.
Serdecznie polecam każdemu, kto ma ochotę na oderwanie się od szarej codzienności okraszone nutką romantycznej nostalgii.

Moja ocena: 3/5 (interesująca, warto przeczytać)

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/88493/dom-na-klifie/opinia/5240143#opinia5240143

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Mira :)

"Twardy orzech do zgryzienia"

2012-02-22T15:01:00.000+01:00

Autor: Renata Piątkowska
Tytuł: "Twardy orzech do zgryzienia"
Wydawnictwo: Debit, 2012
Ilość stron: 54
Okładka: twarda

"Twardy orzech do zgryzienia" to zbiór dziesięciu niedługich opowiastek dla dzieci osadzonych w swojskim i kojącym klimacie najbliższej maluchom codzienności. Odnoszą się one do sytuacji i zdarzeń, z jakimi dziecko może spotkać się każdego dnia, poruszają kwestie, które mogą je zaniepokoić, a także problemy, które mogą spędzać mu sen z powiek. Dorosłym niektóre z nich mogą wydawać się błahe, nieistotne, a nawet śmieszne; dzieciom - przytłaczające i nie do rozwiązania. Autorka natomiast sprowadza je do właściwego wymiaru udzielając mądrych rad i proponując skuteczne rozwiązania ubrane w atrakcyjną formę pogodnych i ciepłych historii.
Dzieci poznają sympatyczną Amelkę, którą chwila nieuwagi doprowadziła do zgubienia się, dzielnego Kubusia, który na własnej skórze przekonał się, że szczepienie to nic strasznego oraz Remigiusza, który wreszcie zdołał polubić własne imię. Spotkanie z Malwinką i Mateuszem przekona ich, że własna wyobraźnia jest więcej warta niż gry komputerowe i programy telewizyjne, a przygoda Oliwki uświadomi, ze domowe zwierzątko to nie zabawka. Wojtuś pokaże im, jak można oswoić nocne strachy, a Julka - proste i nieszkodliwe sposoby na rozładowanie złości i frustracji. Dzięki Adasiowi dowiedzą się, jak można komuś uratować życie, natomiast Tomek przekona ich, że każdy posiada jakiś talent.

Te mądre, króciutkie, ale niezwykle treściwe opowiastki to prawdziwy skarb zarówno dla dzieci, jak i rodziców. Podsuwają pomysły, w jaki sposób radzić sobie z codziennymi problemami - przedstawiając konkretną sytuację i pokazując możliwe rozwiązania - w sposób przystępny, prosty i zrozumiały dla dziecka. Uczą właściwego postępowania i prawidłowych postaw, przekonują do słuchania rodziców, jasno i konkretnie uświadamiają konsekwencje nieprzemyślanych zachowań.
Walory edukacyjne tej książeczki są nie do przecenienia; nie można nie wspomnieć o tym, że ponadto uczą samodzielności, rozwijają wyobraźnię i kreatywność. Zabawne, kolorowe ilustracje doskonale uzupełniające tekst zachęcają dziecko do sięgnięcia po lekturę, podobnie jak sympatyczni, mali bohaterowie tak bliscy dziecku w swoich kłopotach; autorce idealnie udało się nakreślić dziecięcą psychikę, obawy i sposób myślenia malucha, co nie tylko pomaga młodemu czytelnikowi utożsamić się z bohaterami, ale i dorosłym wczuć w sytuację swojej pociechy i jej małe wielkie problemy.

Serdecznie polecam "Twardy orzech do zgryzienia" każdemu maluszkowi, no i oczywiście wszystkim rodzicom.

Moja ocena: 4/5

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Debit :)

"Między niebem a piekłem"

2012-02-22T08:00:00.000+01:00

Autor: Grzegorz Polaczek
Tytuł: "Między niebem a piekłem"
Wydawnictwo: Novae res, 2012
Ilość stron: 236
Okładka: miękka

Kiedy tylko przeczytałam opis książki, z którego wynikało, że jest to historia skazanych na swoje towarzystwo dwóch odwiecznych antagonistów - anioła i diabła - w dodatku opowiedziana z humorem, bez wahania skusiłam się na lekturę. Spodziewałam się lekkiej, dowcipnej, może nawet ironicznej opowieści - i nie zawiodłam się. Książka Grzegorza Polaczka rozbawiła mnie do łez, i to niejeden raz. Ale po kolei.

Uciekinier z piekła, diabeł z Departamentu Kuszeń o imieniu Seth ma nie lada problem: próbuje znaleźć na Ziemi schronienie przed swoimi rozwścieczonymi pobratymcami. W jednym z klubów, gdzie bezskutecznie próbuje znieczulić się alkoholem, jego wzrok pada na spitego do nieprzytomności osobnika, w którym bezbłędnie rozpoznaje anioła. W głowie zaintrygowanego Setha wykluwa się plan; postanawia wprosić się do jego domu i przechować tam do momentu przyschnięcia sprawy słusznie zakładając, że najciemniej pod latarnią i żadnemu diabłu nie przyjdzie do głowy szukać go w towarzystwie anioła.
Seth i anioł o wdzięcznym imieniu Bartłomiej dochodzą do porozumienia, które jednak bardzo przypomina zawieszenie broni. Okazuje się, że obaj znaleźli się w niezbyt komfortowej sytuacji: Seth musiał opuścić piekło z obawy przed konsekwencjami intrygi uknutej przez współbraci, natomiast Bartłomiej został wydalony z nieba wskutek zawiści anielskich karierowiczów.
Koegzystencja anioła i diabła nie przebiega bez zgrzytów; bezustannie się sprzeczają, drażnią, prawią sobie złośliwości, ale też konfrontują poglądy i powoli się docierają. Nie byłoby przesadą stwierdzić, że zaczęli pałać do siebie sympatią, choć żaden z nich nigdy by się do tego nie przyznał.
Pewnego dnia Bartłomiej poznaje Agatę, samotną matkę wychowującą dorastającą córkę Milenę, a znajomość ta wprowadza niemały zamęt w ich wzajemne stosunki...

"Między niebem a piekłem" to pełna humoru opowieść, którą czyta się jednym tchem. Perypetie anioła i diabła próbujących odnaleźć się w tak niecodziennej sytuacji i zmierzyć z wyzwaniami, jakie stawia przed nimi ziemska rzeczywistość, życie w niedoskonałym ludzkim ciele, a przede wszystkim bliska obecność wroga, na którego towarzystwo jest się skazanym, generuje masę zabawnych sytuacji. Autor z rozmachem i bez umiaru operuje komizmem słownym i sytuacyjnym wynikającym ze zderzenia przeciwieństw. Jego wizja piekła, nieba oraz zaludniających je istot jest nie tylko spójna, ale również ironiczna i swojska, budzi wiele skojarzeń z polską rzeczywistością. Anioł to notoryczny bałaganiarz, naiwny, nieżyciowy moralista, a przy tym nudziarz i pantoflarz. Diabeł zaś budzi ogromną sympatię jako cyniczny znawca ludzkiej natury i czarujący drań. Zło jest bardziej pociągające od dobra - temu stereotypowi autor najwyraźniej hołduje, jednak udało mu się wnieść powiew świeżości w ten dość ograny schemat. Interesująca jest również koncepcja nieba i piekła, które pod wieloma względami są do siebie bardzo podobne - swoją strukturą przypominają wielkie korporacje z charakterystycznymi dla nich zjawiskami: wyścigiem szczurów, rozbudowaną biurokracją, karierowiczostwem, traktujące swoich pracowników jak trybiki w maszynie. Walka o ludzkie dusze przypomina zaś spektakularne pojedynki pomiędzy agentami wrogich służb.
Również ta koncepcja nie jest czymś nowym, ale poczucie humoru autora przydało jej nowego blasku i sprawiło, że lekturę czytałam z prawdziwą przyjemnością.
Lekki, elokwentny styl oraz przystępny, momentami potoczny język dodają powieści charakteru i klimatu, podobnie jak błyskotliwe dialogi i słowne potyczki bohaterów. Zabawne i interesujące są także wyjątkowo celne spostrzeżenia na temat ludzkiej natury i ziemskiej rzeczywistości widziane z podwójnej perspektywy: diabelskiej i anielskiej.
Jedyne, do czego mogę się przyczepić, to pewien drobny feler w konstrukcji powieści: z niektórych wątków pobocznych niespodziewanie zrobiły się samodzielne opowieści, ale nie jest to kwestia, która wpływałaby negatywnie na obraz całości.

Serdecznie polecam "Między niebem a piekłem" każdemu czytelnikowi tęskniącemu do lekkiej, pełnej humoru i niebanalnej lektury.

Moja ocena: 4/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/129920/miedzy-niebem-a-pieklem/opinia/5327071#opinia5327071

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Novae res :)

"Taniec borderline"

2012-02-21T08:49:00.000+01:00

Autor: Jan Paweł Krasnodębski
Tytuł: "Taniec borderline"
Wydawnictwo: Videograf II, 2012
Ilość stron: 261
Okładka: miękka

Osobowość borderline charakteryzuje się chwiejnością emocjonalną, wahaniami nastrojów, niestabilnym obrazem własnego ja, silnym lękiem przed odrzuceniem, działaniami autoagresywnymi oraz chronicznym poczuciem braku sensu istnienia. Zaburzenia tego typu wymagają wielokierunkowego leczenia - długich lat psychoterapii, a nawet hospitalizacji.
Tak w wielkim skrócie można opisać osobowość typu borderline. Jak zwykle definicja encyklopedyczna brzmi dość sucho i trudno na jej podstawie uświadomić sobie rzeczywisty wymiar tej choroby czy też wyobrazić, z jakimi trudnościami musi na co dzień borykać się chory i jego najbliżsi.
Jan Paweł Krasnodębski w swojej książce pokusił się o zaprezentowanie osobowości borderline bodaj we wszystkich jej aspektach, natury skomplikowanych relacji interpersonalnych, jakie generuje, a także sposobów postrzegania otoczenia przez chorego - i vice versa.

"Taniec borderline" przedstawia losy pewnej rodziny, której każdy z członków w mniejszym lub większym stopniu dotknięty jest tym zaburzeniem.
Nestorzy rodu, Danuta i Czesław otrzymali w spadku ogromny dom. Wymarzyli sobie, że zamieszka w nim cała wielka rodzina - czwórka dorosłych dzieci ze swoimi rodzinami, siostra Danuty oraz przyjaciel Czesława. Nieoczekiwanie senior rodu ląduje w szpitalu z rozległym zawałem serca; wydarzenie to staje się pretekstem do walnego rodzinnego spotkania. Wkrótce zapada decyzja o wspólnym zamieszkaniu całej rodziny pod jednym dachem. Do świeżo wyremontowanego domu wprowadza się najstarszy syn Tomasz z żoną Elą i kilkuletnim Damiankiem. Para przeżywa kłopoty małżeńskie; on - typowy pracoholik, wypalony emocjonalnie, szukający nowych podniet; ona - uzależniona od kochanka, który jest jednocześnie psychiatrą i przyjacielem jej męża, o skłonnościach depresyjnych. Oboje nie potrafią nawiązać ze sobą dojrzałych, szczerych relacji; pochłonięci własnymi problemami zaniedbują synka.
Brat Tomka, Artur, jest magistrem filozofii uzależnionym od świata gier komputerowych, żyjącym w permanentnym oderwaniu od rzeczywistości. Jego dziewczyna Jaga nie może żyć bez halucynogenów, jest niestabilna emocjonalnie i bywa niebezpieczna.
Siostra Tomka i Artura, Aga, jest nimfomanką o skłonnościach sadomasochistycznych, pracuje jako dziewczyna na telefon. Jej kochanek Krzysztof podziela chore fantazje Agi, oboje przekraczają kolejne granice patologicznych zachowań.
Najmłodszy z rodzeństwa, Wojtek, to zadłużony po uszy hazardzista opętany tanatofobią i poczuciem braku sensu życia.
Jeśli chodzi o starsze pokolenie, sytuacja wcale nie przedstawia się lepiej; Danuta to nadużywająca alkoholu histeryczka, jej siostra Hanna jest niespełnioną pisarką - kleptomanką; Antoni, przyjaciel Czesława to były najemnik wojny bałkańskiej, który skrywa niejeden wstydliwy sekret, zaś głowa rodu, Czesław, dystansując się od spraw i problemów rodzinnych koncentruje się na realizacji własnych marzeń.
Do czego doprowadzi wspólne zamieszkanie ludzi o tak rozchwianych osobowościach? Czy będą potrafili ze sobą współegzystować, czy też decyzja ta doprowadzi do tragedii?

"Taniec borderline" to lektura, wobec której mam mieszane uczucia. Bohaterowie - wszyscy bez wyjątku - okazali się męczący i wyjątkowo antypatyczni. Drażnili mnie swoim zachowaniem i niezrozumiałym postępowaniem, irytowali kulawymi relacjami i gwałtownymi huśtawkami nastrojów. Mogę sobie jedynie próbować wyobrazić, jak ktoś do tego stopnia niestabilny emocjonalnie może być uciążliwy we współżyciu. Każdy z nich okazywał się uzależniony - od kogoś lub czegoś, miał skłonności samobójcze albo depresyjne, dążył do samozagłady, łatwo ulegał nastrojom i impulsom nie zważając na konsekwencje; niektóre zachowania wykazywały cechy obsesji lub psychozy. Dom na ulicy Jabłoni stał się miejscem symbolicznym, w którym każdy z bohaterów musiał stanąć twarzą w twarz z własnymi demonami i zmierzyć się z nimi w nierównej walce. Aby jednak przeżyć emocjonalne oczyszczenie, musieli wpierw sięgnąć dna.
Krasnodębski wyjątkowo realistycznie przedstawił studium osobowości typu borderline - poprzez ukazanie różnych obliczy choroby za sprawą poszczególnych członków rodziny. Na uwagę zasługuje sposób, w jaki tego dokonał: za pomocą narracji przypominającej psychodramę. Rewelacyjne posunięcie! Charakter zaburzeń idealnie oddaje język bohaterów: słownictwo, sposób mówienia, postrzegania i komentowania rzeczywistości. To głównie poprzez dialogi obserwujemy zachowania i emocje bohaterów, jak w dramacie scenicznym.
Psychodrama jest metodą psychoterapii polegająca na udziale chorego w zaimprowizowanym przedstawieniu teatralnym. Bohaterowie rzeczywiście odgrywają samych siebie, zaś specyfika tych ról nieubłaganie prowadzi ich ku eskalacji niepożądanych zachowań i emocji, katastrofie - i w końcu ku katharsis.
Jak na psychodramę przystało, także czytelnik uczestniczy w tym spektaklu - ma możliwość poznania własnych reakcji i snucia refleksji. Zmiany nastrojów bohaterów i jemu się udzielają, wzbudzają niepokój, destabilizują emocjonalnie. Nie opuszcza nas wyjątkowo realistyczne wrażenie współuczestnictwa w dramacie rozgrywającym się przed naszymi oczami, co jak przypuszczam, było zamierzeniem autora.
Nie spodziewałam się tego, nie byłam na to przygotowana - i poczułam się nieco dotknięta manipulacją, jakiej poddał mnie autor. Lektura wywarła na mnie ogromne wrażenie, co jednak dotarło do mnie dopiero po jej zakończeniu. W trakcie niejednokrotnie miałam ochotę cisnąć książkę w kąt, czułam zmęczenie bohaterami, intensywnością ich emocji, huśtawką nastrojów, wyraźnymi dążeniami do samounicestwienia. Ich perypetie i zachowania niepostrzeżenie wpłynęły na obniżenie mojego nastroju, co może dawać pewien przedsmak obcowania z borderline w rzeczywistości. Krasnodębski nie tylko zwraca uwagę na niebezpieczeństwa wiążące się w tym zaburzeniem, on pomaga je diagnozować. I to w sposób, na jaki nie można pozostać obojętnym.
Jeśli macie ochotę doświadczyć czegoś niezwykłego, a zarazem wybitnie realistycznego, zajrzeć w czeluście znękanego umysłu - zapraszam do lektury!

Moja ocena: 4/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/79532/taniec-borderline/opinia/5210900#opinia5210900

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Videograf II :)

"Błękitna magia"

2012-02-20T08:06:00.000+01:00

Autor: S.C. Ransom
Tytuł: "Błękitna magia"
Wydawnictwo: Amber, 2011
Ilość stron: 300
Okładka: miękka

"Błękitna magia" to drugi tom romantycznej trylogii autorstwa S.C. Ransom opowiadającej o nastolatce zakochanej w chłopaku uwięzionym pomiędzy życiem a śmiercią.

Siedemnastoletnia Alexa powoli dochodzi do siebie po dramatycznych wydarzeniach w Kew Gardens, których o mały włos nie przypłaciła życiem. Ocalił ją Callum, jeden z żałobników - duchów ludzi, którzy znaleźli śmierć w odmętach rzeki Fleet, a których ponura egzystencja opiera się na konieczności karmienia się szczęśliwymi myślami i wspomnieniami żyjących. Alexa i Callum zakochali się w sobie, a znaleziona w Tamizie bransoletka z błękitnym kamieniem pozwala im się kontaktować stanowiąc jedyny pomost między dwoma światami.
Nieoczekiwanie Alexa doświadcza zaciekłych aktów wrogości, których zarówno autor, jak i geneza pozostają nieznane: ktoś próbuje skłócić ją z przyjaciółmi, grozi jej, włamuje się na konto bankowe i do komputera. Osaczona dziewczyna próbuje dociec, komu mogłoby zależeć na zrujnowaniu jej życia. Kiedy dodatkowo znika błękitna bransoletka, która zapewniała jej łączność z Callumem, a Alexa zaczyna mieć podejrzenia co do tożsamości stalkera, robi się naprawdę niebezpiecznie...

"Błękitna magia" okazała się lekturą, której - wbrew moim wcześniejszym obawom - udało się skutecznie przyciągnąć moją uwagę, a nawet zaintrygować. Cóż takiego wyróżnia tę właśnie pozycję z całej masy lepszych i gorszych paranormali, od których ostatnimi czasy zaroiły się księgarskie półki? A chociażby atrakcyjne realia - współczesny, tętniący życiem Londyn, który ujawnia także swoje drugie oblicze, nie dla każdego zauważalne i dostępne, przesycone mrocznym klimatem sprzed stuleci, wciąż wyczuwalnym wśród wielkomiejskiego zgiełku. Te dwa wymiary łączy jeszcze jeden, ściśle związany z londyńską rzeczywistością, a jednocześnie tak od niej daleki: zaludniony przez istoty zwane żałobnikami. Koncepcja tych specyficznych duchów, ich geneza, prawa, jakim podlegają oraz skrywane sekrety wydają mi się dość oryginalne, barwne i intrygujące. Są wyjątkowo ożywczą, nowatorską alternatywą dla wampirów, wilkołaków i aniołów, od których roi się w innych powieściach tego gatunku.
Sporym atutem książki jest wątek miłosny; choć nie należy do specjalnie oryginalnych, nie można mu też niczego zarzucić. Historia uczucia Alexy i Calluma opiera się na zgrabnej, niezbyt sentymentalnej konstrukcji; fabuła nie jest zbyt przesłodzona czy przerysowana, ale pełna naturalności, wykreowana w sposób, który akceptuje się bez zastrzeżeń i śledzi z zainteresowaniem dopingując bohaterów.
Autorka umiejętnie dawkuje napięcie i drażniąco powoli odkrywa przed czytelnikiem karty. I choć to przedostatni tom serii, nadal więcej jest pytań niż odpowiedzi, co dodatkowo zaostrza apetyt. Jednocześnie zagadki i tajemnice nie są zbyt wydumane, ale stanowią naturalną konsekwencję biegu wydarzeń, co świadczy o tym, że koncepcja autorki była dobrze przemyślana, a zamysł konsekwentnie realizowany. Mimo, że akcja nie pędzi na łeb, na szyję, o wartości fabuły stanowi głównie po mistrzowsku budowane napięcie oraz suspens i wszechobecna atmosfera tajemniczości silnie działające na wyobraźnię i niemal hipnotycznie przykuwające uwagę do ostatniej strony.

Polecam tę lekką, magiczną i umiarkowanie mroczną opowieść, która zdecydowanie pozytywnie wyróżnia się na tle innych paranormali. To idealna lektura dla miłośniczek gatunku, która z pewnością nie zawiedzie Waszych oczekiwań.

Moja ocena: 4/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/122852/blekitna-magia/opinia/5210902#opinia5210902

za książkę serdecznie dziękuję portalowi fabryka.pl :)

"Doktora Ernesta Drake'a kompendium wiedzy smokologicznej"

2012-02-18T18:18:00.002+01:00

Tytuł: "Doktora Ernesta Drake'a kompendium wiedzy smokologicznej"
Wydawnictwo: Debit, 2012
Ilość stron: 182
Okładka: twarda

"Kompendium wiedzy smokologicznej" to wyjątkowo pomysłowa, oryginalna i interesująca propozycja dla młodych czytelników, którzy pragną poszerzyć swoją wiedzę na temat tych fantastycznych stworzeń.
Księga stylizowana jest na naukową publikację fikcyjnego smokologa epoki wiktoriańskiej, niejakiego Ernesta Drake'a, który adresuje ją do młodych smokologów lub też po prostu czytelników zainteresowanych pogłębianiem swojej wiedzy na temat tych stworów.
Trzeba przyznać, że staranna, dopracowana w najmniejszych szczegółach szata graficzna: okładka przywodząca na myśl dawny manuskrypt, postarzany papier dobrej jakości, ozdobniki stron, bogate w detale szkice i ilustracje potęgują naszą iluzję i pozwalają poczuć tajemniczy, odrobinę mroczny klimat nieodparcie kojarzący się z epoką wiktoriańską.
Złudzenie autentyczności księgi Ernesta Drake'a wzmagają wyczerpujące, rzetelne informacje dotyczące smoków oraz wszelkich aspektów ich życia, spisane przez samego autora, a będące efektem długich lat naukowych badań nad zwyczajami tych stworzeń.
Fakty z życia smoków zostały starannie uporządkowane w tematyczne rozdziały. Część pierwsza to przewodnik po gatunkach współcześnie żyjących i wymarłych smoków. Nie brak w nim zarówno mapek z zasięgiem występowania poszczególnych gatunków, jak i dokładnie rozrysowanego ich drzewa rodowego. Znajdziemy tu również drobiazgowe informacje dotyczące środowiska życia smoków, ich wielkości, kształtów ciała oraz innych parametrów ich budowy, jak też preferencje pokarmowe i sposoby ataku. Obszerne opisy wzbogacają ilustracje z wizerunkami przedstawicieli poszczególnych gatunków, wyjątkowo realistyczne i bogate w szczegóły.
Część druga dotyczy szeroko pojmowanej biologii smoków, a więc zawiera informacje na temat ich budowy, charakterystycznych zachowań oraz cyklu rozwojowego. W części trzeciej poznamy smocze siedliska, kryjówki oraz zwyczaje. Kolejny rozdział opisuje relacje łączące ludzi ze smokami, sposoby komunikowania się, a także metody tropienia oraz przydatny w tym sprzęt. Mnóstwo tu także dodatkowych instrukcji dotyczących na przykład opieki nad młodymi, latania na smoku czy obłaskawiania go. Interesującym dodatkiem są porady, jak prowadzić dziennik smokologa lub też narysować własnego smoka.
Prawdziwą gratką jest możliwość zobaczenia smoka w technologii 3D, czyli atrakcja, której żaden młody czytelnik nie będzie mógł się oprzeć.

"Kompendium wiedzy smokologicznej" pozytywnie mnie zaskoczyło - i zauroczyło. Nie tylko wyjątkowym, przepięknym wydaniem, które w pełni zaspokaja potrzebę doznań estetycznych, ale także intrygującym i oryginalnym pomysłem stylizacji na zaginione dzieło poważnego naukowca sprzed ponad stu lat.
Wszechstronność i różnorodność zamieszczonych w tej książce wiadomości, ciekawostek, anegdot, ilustracji, mapek i tabelek w pełni zaspokajają ciekawość i wyczerpują temat. To rzeczywiście kompendium wiedzy pełną gębą, zbiór wszelkich możliwych informacji o smokach zgromadzony i zamknięty w niezwykle atrakcyjnej oprawie.
Nie wyobrażam sobie, żeby jakikolwiek miłośnik tematyki mógł przejść obok tej publikacji obojętnie. Księga z powodzeniem może pełnić rolę ozdoby niejednej biblioteczki, a także przyczynić się do rozbudzenia zainteresowania tymi fantastycznymi stworzeniami. Gorąco polecam!

Moja ocena: 5/5

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Debit :)

"Maskarada"

2012-02-18T12:39:00.000+01:00

Autor: Penny Jordan
Tytuł: "Maskarada"
Wydawnictwo: Mira - Harlequin, 2012
Ilość stron: 223
Okładka: miękka

Dwudziestoczteroletnia Christy Marsden po kilkuletniej nieobecności wraca do rodzinnego Setondale, by zaopiekować się chorą matką. Na miejscu odkrywa, że jej lekarzem jest Dominik Savage, młodzieńcza, niespełniona miłość Christy. Przed ośmiu laty zranił boleśnie jej dziewczęce uczucia w sposób, który do tej pory wywołuje na jej twarzy rumieniec wstydu. Praca w Londynie na długi czas zagłuszyła niepożądane myśli i przytłumiła niechciane uczucie, lecz awanse żonatego szefa skłoniły Christy do rezygnacji z pracy i powrotu w rodzinne strony.
Nieuniknione, częste spotkania z Dominikiem powodują zamęt w uczuciach dziewczyny. Sprawy pomiędzy nimi komplikują się jeszcze bardziej, kiedy na horyzoncie pojawia się atrakcyjna i drapieżna rozwódka Amanda, zaś Dominik nabiera przekonania, że Christy wplątała się w związek ze swoim byłym szefem...

"Maskarada" to lekka i przyjemna lektura w sam raz na leniwe popołudnie. Muszę przyznać, że nieoczekiwanie pochłonęły mnie uczuciowe perypetie dwójki bohaterów, które śledziłam z rosnącym zainteresowaniem i z niecierpliwością czekałam na pozytywne rozwiązanie intrygi. Kręte ścieżki ludzkich uczuć, romantyczne okoliczności, atmosfera sprzyjająca miłosnym uniesieniom oraz pogubieni we własnych emocjach bohaterowie, którym nie sposób nie kibicować sprawiły, że lektura przyciągnęła moją uwagę odrywając skutecznie od szarej codzienności. Lekki, przystępny, pełen humoru styl autorki dopełnił dzieła, czyli krótko mówiąc idealnie mnie zrelaksował, odprężył i pozwolił się rozmarzyć.
Serdecznie polecam tę niezobowiązującą, wyjątkowo przyjemną lekturę wszystkim wielbicielkom romantycznej tematyki.

Moja ocena: 3/5 (interesująca, warto przeczytać)

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/127574/maskarada/opinia/5240136#opinia5240136

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Mira - Harlequin :)

"Stroiciel śpiewu ptaków"

2012-02-17T10:59:00.000+01:00

Autor: Lech Mucha
Tytuł: "Stroiciel śpiewu ptaków"
Wydawnictwo: Novae res, 2012
Ilość stron: 157
Okładka: miękka ze skrzydełkami

Czy zdarzyło Wam się kiedyś marzyć o lataniu? O majestatycznym szybowaniu po bezchmurnym niebie na miarę sokoła, nurkowaniu z wysokości w falach oceanu niczym mewa czy oszałamiających podniebnych podróżach wraz z kluczem dzikich gęsi? Jakie to uczucie doświadczać niedostępnej nam nieskrępowanej wolności i szalonej swobody?
W świecie wykreowanym przez Lecha Muchę podobne fantazje stają się możliwe...

Osierocony chłopiec przezywany Szczerbatym spotyka tajemniczego staruszka imieniem Kruk. Okazuje się, że jest on stroicielem śpiewu ptaków - człowiekiem, który potrafi przenieść swoją duszę w ciało dowolnego ptaka, by latać w przestworzach i doświadczać wrażeń nieosiągalnych dla zwykłych ludzi. Kruk zauważa podobne predyspozycje u Szczerbatego i postanawia podzielić się z nim tajemnicami swej sztuki. Pod jego opieką chłopiec uczy się wcielać w ciała ptaków, widzieć ich oczami, słyszeć to, co one, czuć wolność szybując po niebie. Szczerbaty, który na cześć ocalonego przez siebie ptaka otrzymuje imię Jastrząb, bardzo szybko opanowuje nowo nabyte umiejętności. Jednak podczas lotu w ciele jastrzębia zostaje podstępnie pozbawiony możliwości powrotu do własnego ciała przez alchemika Vladimira i czarownicę Zoe. Jastrząb wraz z telepatką Katją oraz doświadczonym stroicielem Bażantem wyruszają w pogoń za złodziejami jego ciała, które przywłaszczył sobie śmiertelnie chory alchemik. Na swej drodze spotykają niesfornego chłopca Wróblika mającego zadatki na stroiciela, uczynną Korię - żonę handlarza soli oraz fascynującego i niebezpiecznego Daggera, który podaje się za wędrownego muzyka.
Katja coraz bardziej przywiązuje się do uwięzionego w ptasim ciele Jastrzębia, co osłabia jej czujność i naraża na ataki wrogów, zwłaszcza ze strony towarzyszki Vladimira, zazdrosnej o wdzięki Katji, śmiertelnie niebezpiecznej czarownicy Zoe. Kiedy dochodzi do ostatecznego starcia, jego wynik jest trudny do przewidzenia, jednak alchemik ma nad Jastrzębiem pewną przewagę - magiczny hełm umożliwiający ekranowanie myśli.

"Stroiciel śpiewu ptaków" to książka, do której przyciągnął mnie piękny, poetycki tytuł oraz opis na okładce zapowiadający co prawda traktowaną przeze mnie z rezerwą opowieść z gatunku fantasy, ale jednocześnie intrygujący oryginalną tematyką, z jaką do tej pory nigdy się nie spotkałam.
Ta niewielka objętościowo powieść mile mnie zaskoczyła i ogromnie przypadła do gustu. Szczególnie spodobała mi się koncepcja, w myśl której staje się możliwe wcielenie się w dowolnego ptaka i dzielenie jego przeżyć; to bardzo kusząca wizja będąca jednocześnie wyrazem odwiecznej ludzkiej tęsknoty za lataniem, której tak zazdrościmy ptakom. Sposób, w jaki wykorzystał ją autor jest zdumiewająco świeży i niebanalny, zaś dzięki sugestywnym, zapadającym w pamięć opisom, poprzez które czytelnikowi udziela się fascynacja autora, kompletne pogrążenie się w lekturze jest tylko kwestią czasu.
Oczywiście jak to z debiutami bywa i w tym przypadku autor nie ustrzegł się pewnych niedociągnięć; brakowało mi na przykład bardziej dopracowanych realiów wykreowanego świata. Potencjalnie atrakcyjna późnośredniowieczna rzeczywistość pozostaje zaledwie w tle historii Jastrzębia i Katji, a szkoda. Jednak takie rozwiązanie posiada swoją zaletę: pozwala skoncentrować się tylko i wyłącznie na atrakcyjnym głównym wątku powieści. Mocny i wyraźny kontrast pomiędzy dobrem a złem jest nieco zbyt jaskrawy, aczkolwiek dobrze się sprawdza w kontekście całej historii. Barwnym i charakterystycznym postaciom dodałabym nieco więcej głębi psychologicznej, natomiast fabuła, choć niezbyt zawiła, skutecznie przykuwa uwagę i intryguje.

"Stroiciel śpiewu ptaków" to piękna opowieść o świecie pełnym ludzi dysponujących nadzwyczajnymi zdolnościami psychicznymi. Są wśród nich telepaci, złodzieje myśli, stroiciele śpiewu ptaków (jakkolwiek melodyjnie brzmi ta nazwa, nijak się ma do ich faktycznych umiejętności), a także wiedźmini i czarownice. To alternatywny świat z naszych marzeń, w którym możliwe staje się przeniesienie ludzkiej duszy w ciało ptaka - i wszelkie wynikające z tego faktu konsekwencje. Oryginalny pomysł, nie najgorsze wykonanie, nieco chropawy styl i ekspresyjna narracja, sprawnie prowadzona fabuła oraz zaskakujące, po męsku wzruszające zakończenie z nawiązką wynagradzają nieliczne mankamenty tej niezwykłej powieści.
Serdecznie polecam wielbicielom lekkiej fantastyki - to urokliwa opowieść o niezwyczajnej miłości i wyjątkowej więzi człowieka z naturą oraz poruszająca wariacja na temat jednego z najpiękniejszych marzeń ludzkości.

Moja ocena: 3/5 (interesująca, warto przeczytać)

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/126672/stroiciel-spiewu-ptakow/opinia/5240164#opinia5240164

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Novae res :)

"Dziewczynka, która widziała zbyt wiele"

2012-02-16T12:23:00.000+01:00

Autor: Małgorzata Warda
Tytuł: "Dziewczynka, która widziała zbyt wiele"
Wydawnictwo: Prószyński i s-ka, 2012
Ilość stron: 316
Okładka: miękka

Zbyt wiele - czyli ile? Jaką ilość zła rozgrywającego się na naszych oczach można zamknąć w tym określeniu? Jak wiele krzywd i cierpienia może znieść dziecięca psychika, jeszcze nieukształtowana, a przez to wyjątkowo wrażliwa i podatna na wszelkie zewnętrzne bodźce? Jak długo można odgrywać rolę biernego obserwatora gehenny najbliższej osoby, tragicznie bezradnego i bezbronnego? I w jaki sposób poradzić sobie z traumą, której rozmiar wymyka się wszelkim porównaniom?

Ania i Aaron są rodzeństwem głęboko do siebie przywiązanym i darzącym się szczerą miłością. Dzieci od wczesnych lat są zdane tylko na siebie; starszy brat przyjął na siebie rolę opiekuna i obrońcy Ani - status ten w równym stopniu jest dla niego radością, jak i ciężarem, siostra zaś bardzo silnie uzależniła się emocjonalnie od Aarona. Ich sytuacja rodzinna staje się przyczyną kłopotów w szkole: nielubiana Ania jest klasową ofiarą i pośmiewiskiem, zaś nieprzeciętnie zdolny, ale zamknięty w sobie Aaron ma problemy w kontaktach z rówieśnikami.
Matka Ani i Aarona, Cecylia Budzisz, od lat choruje na depresję i nie jest w stanie zająć się dziećmi. W sytuacjach krytycznych zaniedbane dzieci trafiają pod opiekę ciotki Gabi, eleganckiej, zamożnej, ale niestabilnej emocjonalnie krewnej nie mającej doświadczenia w wychowaniu dzieci. Jej zachowanie - szczególnie wobec Aarona - z upływem czasu staje się coraz bardziej niepokojące. Ponadto nie potrafi, a może i nie chce obronić rodzeństwa przed swoim narzeczonym Andrzejem, który często daje upust swoim frustracjom, agresji i chorym fantazjom.
Kiedy wszelkie granice zostają przekroczone, w Ani dojrzewa myśl, by ostatecznie uporać się z własnymi koszmarnymi wspomnieniami, a przede wszystkim pomóc bratu, który znajduje się na skraju wyczerpania nerwowego. Sposób, jaki wybiera, jest tyleż zaskakujący, co kontrowersyjny...

"Dziewczynka, która widziała zbyt wiele" to poruszająca i wstrząsająca lektura nacechowana ogromnym ładunkiem emocjonalnym. Choć podejmuje nieco wyeksploatowaną tematykę - przemocy domowej, molestowania seksualnego i wypaczonych relacji rodzinnych - nie ma w niej nic banalnego, wymyka się wszelkim schematom. Autorka o trudnych i bolesnych sprawach opowiada z zadziwiającym taktem i wrażliwością, współczuciem i delikatnością. Nie epatuje czytelnika szczegółami dramatycznych wydarzeń pozwalając raczej domyślać się ich przebiegu, ukazuje je na tyle, na ile to konieczne, by poznać i zrozumieć przeżycia bohaterów. Dzięki temu udało się jej uniknąć taniej sensacji i grania na emocjach czytelnika.
Bardzo spodobał mi się sposób prowadzenia narracji; liczne retrospekcje, zaburzona chronologia wydarzeń i częste zmiany narratora pozwalają spojrzeć na tragedię rodzeństwa z różnych perspektyw, zaś zawiłość fabuły idealnie odzwierciedla pogmatwane życie Ani i Aarona.
Stopniowo ukazuje się naszym oczom pełen wymiar ich dramatu, mocno złożonego, niejednoznacznego. Brak akceptacji rówieśników, kłopoty w szkole, choroba matki, samookaleczanie i emocjonalne uzależnienie rodzeństwa to zaledwie wierzchołek góry lodowej. Dużo bardziej mroczne rzeczy dzieją się głęboko pod powierzchnią, i tym trudniej się z nimi uporać: agresja i przemoc będące prawdopodobnie skutkami choroby psychicznej, molestowanie seksualne, depresja i próby samobójcze - ich ogrom przeraża i przytłacza, podobnie jak zmowa milczenia, brak realnego wsparcia i niemoc świadków wydarzeń.
Poraża rozmiar traumy bohaterów, która została przedstawiona bardzo realistycznie i wiarygodnie, bez żadnych fałszywych zgrzytów. Mimo wszystko pojawia się jednak iskierka nadziei na choćby częściowy powrót do normalności, pokonanie własnych lęków, uporanie się z demonami przeszłości. Zadanie tytaniczne, ale nie niemożliwe do zrealizowania.

"Dziewczynka, która widziała zbyt wiele" to poruszająca, skłaniająca do refleksji lektura, która wyrywa nas z błogiego samozadowolenia i każe spojrzeć nieco dalej niż na czubek własnego nosa. Zwraca uwagę na koszmar przemocy domowej i molestowania seksualnego, ale też na powszechną obojętność i znieczulicę wobec dramatów, jakie rozgrywają się każdego dnia tuż obok nas. To bolesna, trudna, ale ambitna i wartościowa książka, której żywy język i piękny styl idealnie równoważą dramatyczną i wstrząsającą treść. Przekonana, że nikt z taką empatią, subtelnością i taktem nie potrafi opowiedzieć o cierpieniu i krzywdzie dziecka, jak właśnie Małgorzata Warda, gorąco polecam Wam tę lekturę.

Moja ocena: 4/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/126142/dziewczynka-ktora-widziala-zbyt-wiele/opinia/5240096#opinia5240096

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Prószyński i s-ka :)

"Zielone wzgórza Ułan Bator"

2012-02-16T08:12:00.000+01:00

Autor: Radek Biczak
Tytuł: "Zielone wzgórza Ułan Bator"
Wydawnictwo: Videograf II, 2010
Ilość stron: 167
Okładka: miękka

Radek Biczak to typ niepokorny, niespokojny duch, poszukiwacz skarbów i awanturnik, który imał się w życiu przeróżnych zajęć. Zafascynowany Wschodem, który od dłuższego czasu rozpalał jego wyobraźnię, postanowił wykorzystać nadarzającą się okazję i wraz z dwoma towarzyszami wyruszyć na wyprawę nad jezioro Bajkał i do Mongolii. Pomysł odważny, nawet karkołomny, ale przecież możliwy do zrealizowania. Zdumienie może budzić tylko środek lokomocji, na jaki padł wybór podróżników - stara, wysłużona, kupiona za grosze łada (zwana szumnie ładixem), której liczne awarie były tyleż poważne, przewidywalne i nieuniknione, co stosunkowo łatwe do usunięcia. Jeszcze jeden zwariowany pomysł, w którym widać przebłyski geniuszu: ładix dowiózł ryzykantów na miejsce przeznaczenia, co wydaje się być wydarzeniem bez precedensu zważywszy na oszałamiającą odległość, ograniczone zasoby finansowe, a przede wszystkim - stan techniczny pojazdu.

Wyprawa niemal od początku obfituje w przygody różnorakiej natury: absurdalne (perypetie z milicjantami i urzędnikami domagającymi się łapówek), historyczne (miłośnicy militariów wielokrotnie oddawali się swojej pasji badając ślady wojennej przeszłości, których w Rosji nie brakuje), integracyjne (wizyta w rosyjskiej bani i mongolskiej dyskotece) czy przyrodnicze (kontemplacja piękna jeziora Bajkał). Podróż skutecznie urozmaicały liczne epizody z psującym się ładixem i kontakty z tubylcami - przy czym nie wszyscy okazywali się przyjaźnie nastawieni i skłonni do przypieczętowania nowo zadzierzgniętych więzów litrami alkoholu. Los nie szczędził niespodzianek - zarówno tych zabawnych, jak i dramatycznych, spotkań z ciekawymi ludźmi i mentalnością tak odmienną od naszej, jak również możliwości obcowania z monumentalnym i porażającym pięknem azjatyckiej przyrody.

"Zielone wzgórza Ułan Bator" jest przykładem literatury, która dość mocno odbiega od kanonów ustalonych przez Cejrowskiego, Wojciechowską czy Pawlikowską. Wyprawa Radka Biczaka od początku nosiła znamiona prowizorki i odbywała się pod znakiem improwizacji, ale jak to zwykle bywa - takie rozwiązanie sprawdziło się znakomicie. Nie wiem, czy to kwestia szczęścia czy innych okoliczności, ale powiedzenie "chcieć to móc" okazało się prawdą i po raz pierwszy jego lakoniczność i wieloznaczność trafiła mi do przekonania.
Wyprawa, choć z wytyczonym celem, kształtowała się na bieżąco, a jej przebieg zależny był tylko od fantazji uczestników. Ważne było samo przeżywanie wielkiej przygody; podróż była celem samym w sobie, nagrodą, a nie uciążliwą koniecznością, którą należy pokonać, by dotrzeć do jej kresu. Dzięki tej otwartości, niezwykłej determinacji i entuzjazmowi, odwadze nieraz graniczącej z brawurą i pasji przeżywania, którą rewelacyjnie udało się oddać autorowi, otrzymujemy wymierny efekt w postaci intrygującej, zabawnej opowieści, którą czyta się jednym tchem.
Z awanturniczym charakterem tej wyprawy idealnie współgra męska, szorstka, mocna, nieco nonszalancka proza oraz dosadny i rubaszny język zabarwiony ciętą ironią i humorem. Ta historia to nie tylko zapis podróżniczych perypetii trójki postrzeleńców, ale coś więcej; bystre oko obserwatora i znajomość ludzkiej natury wyjątkowo trafnie uchwyciły specyficzną mentalność i obyczajowość naszych dalszych i bliższych wschodnich sąsiadów, historyczna pasja zaowocowała interesującymi tematycznymi dywagacjami. Zupełnie naturalne wydają się też luźne przemyślenia o zabarwieniu nostalgiczno - filozoficznym oraz zaduma nad pięknem natury; refleksje pozbawione są banalności i fałszywych zgrzytów, brzmią szczerze i autentycznie, co może trochę dziwić w kontekście naszej wiedzy o charakterach uczestników wyprawy.

Książka nieco mnie zaskoczyła swą zawartością i charakterem, ale nie mogę powiedzieć, by mnie rozczarowała. Zakładałam, że będzie to typowa literatura podróżnicza opisująca kulturę i obyczaje ludów zamieszkujących mongolskie stepy, a otrzymałam dziką, szaloną opowieść o tym, że marzenia się spełniają - trzeba tylko wykazać się silną wolą, determinacją i choćby szczyptą nieokiełznanej fantazji.
Serdecznie polecam "Zielone wzgórza Ułan Bator" miłośnikom nietuzinkowych opowieści podróżniczych, którzy lubią poznawać świat z niecodziennej perspektywy. Ta książka naprawdę Was zaskoczy, a kto wie, może nawet zainspiruje?

Moja ocena: 3/5 (interesująca, warto przeczytać)

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/59499/zielone-wzgorza-ulan-bator/opinia/5210895#opinia5210895

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Videograf II :)

"Baśnie"

2012-02-15T20:45:00.000+01:00

Autor: Wilhelm i Jakub Grimm
Tytuł: "Baśnie"
Wydawnictwo: Skrzat, 2011
Ilość stron: 206
Okładka: twarda

"Baśnie" braci Grimm od dzieciństwa należą do moich ulubionych. Z pewnością niemała w tym zasługa mrocznej, pełnej grozy i tajemniczości atmosfery, jak również bogatej symboliki, której złożoność nieodmiennie mnie fascynuje.
Intrygujące jest także to, że Wilhelm i Jakub sięgnęli do skarbnicy ludowego folkloru gromadząc imponujący zbiór 200 baśni i 600 legend, które - choć zbierane po niemieckich wsiach i miasteczkach - są zaskakująco ponadnarodowe i ponadczasowe oraz bazują na archetypowych skojarzeniach tak ważnych dla prawidłowego rozwoju dziecka i kształtowania jego wyobraźni.

To prawda, że nieraz są zbyt dosłowne i okrutne, zwłaszcza jeśli chodzi o postępowanie bohaterów, jednak cechuje je również niepowtarzalny, mroczny klimat, urokliwy styl narracji charakterystyczny dla ludowych podań oraz uniwersalne przesłanie składające się często z kilku warstw, które dają wiele możliwości interpretacji, co czyni lekturę atrakcyjną tak dla dzieci, jak i dorosłych.
Nie do przecenienia jest wartość edukacyjna baśni zebranych przez braci Grimm. Nie od dziś psychologowie są zgodni co do tego, że dzieci należy od najwcześniejszych lat uwrażliwiać zarówno na dobro, jak i zło, nie tylko chronić przed ciemnymi stronami ludzkiej natury i rzeczywistości, lecz oswajać także z negatywnymi uczuciami, emocjami i aspektami życia. Uświadamiają dziecku konieczność podejmowania walki z przeciwnościami losu, znoszeniu trudnych i przykrych doświadczeń życiowych, akceptowania nieuchronności cierpienia, starości, śmierci, rozstania z rodzicami, oswajają z możliwymi zagrożeniami, jakie mogą nas spotkać w życiu. Ułatwiają dziecku poznawanie i rozumienie świata, samego siebie i własnych możliwości, uczą radzić sobie z własnymi lękami, słabościami, emocjami oraz pokonywać frustracje i negatywne uczucia.

Piękne i staranne wydanie "Baśni" braci Grimm oczaruje i usatysfakcjonuje czytelnika w każdym wieku. Solidna oprawa i duża czcionka czynią lekturę przyjazną dla niecierpliwych dziecięcych rączek i zachęcają do nabywania wprawy w samodzielnym czytaniu. Ilustracje są dość nietypowe - właściwie najbardziej przypominają czarno - białe szkice, ale zachwycają rozmachem i bogactwem szczegółów dodatkowo stymulując wyobraźnię.
Zbiór zawiera niewiele, bo zaledwie szesnaście najpiękniejszych i najbardziej znanych baśni, ale wynagradza to staranne opracowanie. Tej klasyki nie powinno zabraknąć w żadnej dziecięcej biblioteczce. "Baśnie" braci Grimm łączą mądre, pouczające przesłanie z niezwykłym, tajemniczym klimatem ludowych podań i dawnych legend oraz barwnymi przygodami bohaterów, z którymi z łatwością utożsami się każde dziecko.
Gorąco polecam tę wartościową i pod wieloma względami atrakcyjną lekturę, która rozwija dziecięcą osobowość, wzbogaca wyobraźnię, no i gwarantuje niezapomniane wrażenia, które zostają w pamięci na długo.

Moja ocena: 5/5

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Skrzat oraz portalowi Sztukater :)

"Souvenir"

2012-02-15T08:07:00.000+01:00

Autor: Therese Fowler
Tytuł: "Souvenir"
Wydawnictwo: Amber, 2011
Ilość stron: 303
Okładka: miękka ze skrzydełkami

"Wszystko ma jakąś rysę. Właśnie przez nią przenika światło."

Meg Powell przed 17 laty wyszła za mąż za bogatego bankiera Briana Hamiltona, który w zamian za jej rękę zgodził się anulować dług hipoteczny obciążający farmę rodziców. Ratując rodzinę przed bankructwem, Meg zrezygnowała z jedynej miłości życia, poświęciła szczęście u boku ukochanego, ubogiego syna sąsiadów, Carsona McKaya.
Przynależność do zamożnej rodziny Hamiltonów zagwarantowała Meg życie w luksusie, umożliwiła także ukończenie studiów medycznych i otworzenie prywatnej praktyki ginekologicznej. Brak zrozumienia i zainteresowania ze strony męża Meg rekompensuje sobie aktywnym życiem zawodowym, coraz bardziej zaniedbując dorastającą córkę, Savannah.
Kiedy niepokojące objawy skłaniają Meg do wizyty u neurologa okazuje się, że kobieta cierpi na stwardnienie zanikowe boczne, czyli chorobę Lou Gehriga. Meg zdaje sobie sprawę, że postępujący zanik mięśni bardzo szybko doprowadzi do jej śmierci; postanawia więc póki czas rozliczyć się z przeszłością, uporządkować własne sprawy, a przede wszystkim - nadrobić stracone lata: zbliżyć się do córki i odzyskać utraconą miłość.
Perspektywa zbliżającej się śmierci oraz lektura dzienników zmarłej matki zwracają myśli Meg ku wydarzeniom, jakie rozegrały się pomiędzy nią a Carsonem przed kilkunastu laty.
McKay jest teraz gwiazdą rocka, ale nigdy nie zapomniał o swojej pierwszej miłości, która wciąż jest obecna w komponowanych przez niego utworach. Bolesne wspomnienia nie pozwalają mu poważnie zaangażować się w związek z młodziutką surferką Val, choć przygotowania do ślubu trwają.
Przypadkowe spotkanie Meg i Carsona rozbudza dawne uczucie, ale i przypomina doznane krzywdy. Oboje mają nieśmiałą nadzieję, że los da im jeszcze jedną szansę, ale nie jest to takie proste i oczywiste, jakby się mogło wydawać...

"Souvenir" to wbrew pozorom opowieść niebanalna i pod wieloma względami wyjątkowa. To prawda, że fabuła nie jest zbyt oryginalna, że epatuje ckliwością i sentymentalizmem, od którego nieraz zgrzytają zęby, że razi jej schematyczność i przewidywalność. Jednak pod powłoką rzewnego romantyzmu nietrudno dostrzec głębię i bogactwo egzystencjalnego przesłania. I pomimo tego, że nie jest ono specjalnie odkrywcze, urzeka swoją wielowymiarowością, autentyzmem i siłą przekazu. Autorka w niezwykle poruszający i pełen naturalnej prostoty sposób przedstawia uniwersalne życiowe prawdy związane z rozmaitymi aspektami ludzkiej egzystencji oraz ich wartość w obliczu sytuacji granicznej.
Therese Fowler w urzekający sposób pisze o nieprzemijającej sile i pięknie miłości, o przeszłości, przed którą nie ma ucieczki, a której trzeba stawić czoło w najmniej oczekiwanym momencie życia; pokazuje, że nigdy nie jest za późno na podjęcie odpowiedzialności za dokonywane wybory i naprawienie dawnych błędów; przypomina, co w życiu ma największą wartość, jak ważne jest wsparcie i miłość najbliższych; skłania do refleksji nad kruchością i ulotnością życia.

"Souvenir" to także poruszające studium człowieka stojącego u progu śmierci, żegnającego się z życiem. Uświadamia, jak ważna jest możliwość decydowania o własnym losie i zachowania godności w obliczu ostatecznej próby, a także rozliczenie się z przeszłością, pogodzenie z najbliższymi, samym sobą, z nieuchronnym. Z wielką wrażliwością i subtelnością akcentuje, że jedyne, co po nas zostaje, to pamięć naszych bliskich i dlatego warto zapisać się w niej dużymi literami.

Powieść Therese Fowler to ciepła, wzruszająca, choć niepozbawiona łzawego sentymentalizmu historia o zawiłych ścieżkach ludzkiego życia, przewrotności losu, o nieustannej walce o miłość i szczęście - najbardziej wartościowe okruchy naszego istnienia.
Niech Was nie zraża prosta, dość stereotypowa i sentymentalna historia miłosna - istotne jest przesłanie, które skrywa. Lektura wzrusza, wibruje emocjami, skłania do refleksji i przewartościowania swojego życia, pozostaje w pamięci na długo.

Moja ocena: 3/5 (interesująca, warto przeczytać)

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/33943/souvenir/opinia/5210910#opinia5210910

za książkę serdecznie dziękuję portalowi fabryka.pl :)

Wyniki rocznicowego konkursu

2012-02-14T07:57:00.000+01:00

Moi drodzy,

dzisiaj Walentynki, a więc zgodnie z obietnicą losowanie nagrody w moim pierwszym (i mam nadzieję nie ostatnim) konkursie, którą ufundowało Wydawnictwo W.A.B. - zbiór opowiadań Józefa Hena.

W konkursie wzięło udział 21 uczestników, co uważam za wielki sukces. Dziękuję, że zechcieliście podzielić się ze mną swoimi czytelniczymi preferencjami, Wasze wypowiedzi były naprawdę interesującą lekturą. Chciałabym również serdecznie podziękować za Wasze przemiłe życzenia, których było więcej niż zgłoszeń:)

Oto lista uczestników konkursu w kolejności zgłaszania:

cyrysia
limonka
kasandra
Pan R
Klaudia Karolina Klara
Książkozaur
Ewa
Anonim
Bishoujo
Natula
Blueberry
przeczytajka
Agnesto
Intueri
Miqa
Bibliofilka
Varia
z głową w książce
Scarlett
Scathach
megii24

A zwycięzcą jest...

INTUERI

Serdecznie gratuluję! Mam nadzieję, że wygrana książka uprzyjemni Ci ponure, zimowe popołudnia:)

Kochani,
dziękuję Wam raz jeszcze za udział w moim konkursie - jestem pewna, że będę organizować je częściej.
Pozdrawiam gorąco!

"Cesarzowa Józefina"

2012-02-13T11:40:00.000+01:00

Autor: Sandra Gulland
Tytuł: "Cesarzowa Józefina"
Wydawnictwo: Bukowy Las, 2012
Ilość stron: 414
Okładka: miękka ze skrzydełkami

Nareszcie! Po kilku miesiącach niecierpliwego oczekiwania wpadła w moje ręce ostatnia - co stwierdzam z ogromnym żalem - część rewelacyjnej trylogii autorstwa Sandry Gulland opowiadająca o burzliwych losach niezwykłej kobiety - Józefiny Tascher Beauharnais Bonaparte.
Trzymając w dłoniach tę książkę czułam autentyczny smutek zabarwiony nostalgią, że oto muszę rozstawać się z tak barwną, pełną życia postacią, którą zdążyłam szczerze polubić, nauczyłam się cenić, której życiowe perypetie niejednokrotnie spędzały mi sen z powiek; Józefina dosłownie oczarowała mnie swoją odwagą, inteligencją, hartem ducha, dowcipem, a przede wszystkim miłością i bezwarunkowym oddaniem, na które najbliżsi mogli liczyć zawsze, bez względu na okoliczności.

Józefina i Napoleon są szczęśliwym małżeństwem od czterech lat. Bonaparte odnosi kolejne sukcesy militarne i polityczne: zostaje dożywotnio mianowany pierwszym konsulem, wkrótce sięga też po cesarską koronę; oboje z Józefiną są uwielbiani przez naród. Wydaje się, że również dzieciom Józefiny zaczęło układać się w życiu: Hortensja wychodzi za mąż za Ludwika, brata Napoleona, Eugeniusz żeni się z bawarską księżniczką Augustą Amalią, zaś kochający ojczym obsypuje ich zaszczytami.
Jednak Józefina ma poważne zmartwienie, które kładzie się cieniem na jej udanym małżeństwie: nie może dać mężowi wyczekiwanego potomka i sukcesora. Staje się to pretekstem dla zawistnego klanu Bonapartych, którzy nigdy nie zaakceptowali jej w swojej rodzinie i knują nieustanne intrygi, by rozdzielić ją z mężem. W końcu dopinają swego - Józefina zostaje zmuszona do rozwodu, zaś Napoleon żeni się powtórnie z austriacką arcyksiężniczką Marią Ludwiką w nadziei, że urodzi mu dziedzica, jednak jego serce na zawsze pozostaje przy Józefinie...

"Cesarzowa Józefina", podobnie jak poprzednie tomy, znienacka przenosi nas w czasie prosto do napoleońskiej Francji. Powieść zachwyca pełnym rozmachu realizmem, który idealnie dopełnia malownicza, pełna dynamizmu i polotu wizja autorki oraz wyjątkowo sugestywna narracja. Zapiski Józefiny w wielkim stylu dokumentują i celnie komentują wydarzenia bodajże najbardziej burzliwego i intrygującego okresu w historii Francji. Spojrzenie na nie oczami jednej z najbardziej barwnych i wpływowych kobiet epoki, w dodatku znajdującej się w ich centrum, okazało się doskonałym rozwiązaniem.
Pamiętnik bohaterki zachowuje wyjątkową równowagę pomiędzy analitycznym, trzeźwym osądem osoby obdarzonej błyskotliwym umysłem i posiadającej dar wnikliwej obserwacji oraz trafnej analizy rzeczywistości, a głęboko emocjonalnym spojrzeniem doświadczonej przez los kobiety. Ekspresyjnie nakreślone realia epoki, kulisy wielkiej polityki, gwałtowne przemiany społeczno - obyczajowe stanowią intrygujące tło życiowych dramatów bohaterki: nieustannych rodzinnych niesnasek i spisków, problemów z zajściem w ciążę, rozpadu małżeństwa, wreszcie - życia w oddaleniu od ukochanego, konieczności obserwowania jego upadku bez możliwości dzielenia z nim goryczy klęski, towarzyszenia mu na wygnaniu.

Dzieje miłości Józefiny i Napoleona to historia pięknego, burzliwego i namiętnego uczucia, które pomimo życiowych zawirowań i nieprzychylnych okoliczności nigdy się nie wypaliło. Pióro Sandry Gulland bez cienia sentymentalizmu i banalności, za to soczyście, z werwą i dynamizmem odpowiadającym charakterowi tego związku, oddaje naturę skomplikowanych osobowości obojga i pozwala poczuć siłę łączących ich więzi. Historia tej niezwykłej miłości sama w sobie jest niezwykle atrakcyjna, ale dopiero żywe i sugestywne pióro i wyobraźnia autorki w pełni uchwyciły i potrafiły oddać specyfikę, zawiłości i fascynujący charakter tego związku.

"Cesarzowa Józefina" to siłą rzeczy najbardziej dramatyczna i poruszająca część trylogii, która bez trudu dorównuje wysokim poziomem poprzednim częściom, co stanowi godny uwagi i podziwu ewenement. Powieść Sandry Gulland nie ma słabych stron, jest perfekcyjnie dopracowana w każdym calu. Z łatwością wyczuwa się także to, że jest owocem fascynacji i efektem wieloletnich, rzetelnych badań przekładających się na wyjątkowo wiernie odtworzone realia historyczne, rozmach i wiarygodność zarówno historyczną, jak i obyczajową oraz psychologiczną. Dawno nie spotkałam się z tak doskonale nakreśloną kobiecą postacią utkaną z faktów oraz pozostającej z nimi w zgodzie wizji autorki, subtelnie i z polotem oddającej jej duchowe bogactwo i emocjonalną głębię. Dzięki temu Józefina jawi się nam nie tylko jako nieodrodna córka swej epoki, ale także jako zwyczajna kobieta z krwi i kości dążąca do szczęścia u boku ukochanego.
Postać Józefiny czaruje i fascynuje, ożywa na kartach książki dając świadectwo wydarzeniom, które na przełomie XVIII i XIX wieku wstrząsnęły nie tylko Francją, ale i całą Europą. Warto spojrzeć na nie oczami nieprzeciętnej kobiety, a także poznać jej dramatyczne losy nierozerwalnie złączone z życiem Napoleona i na zawsze wplecione w historię Francji.
Gorąco polecam!

Moja ocena: 5/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/122832/cesarzowa-jozefina/opinia/5176002#opinia5176002

Moja recenzja pierwszego tomu trylogii pt. "Józefina" oraz drugiego - "Józefina i Napoleon"

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Bukowy Las :)

"Córka Rembrandta"

2012-02-11T08:46:00.000+01:00

Autor: Lynn Cullen
Tytuł: "Córka Rembrandta"
Wydawnictwo: Jaguar, 2008
Ilość stron: 341
Okładka: miękka ze skrzydełkami

Jeśli powieść osadzona jest w interesującym okresie historycznym, a jej fabuła osnuta wokół losów intrygującej postaci kobiecej - sięgam po nią bez wahania przekonana, że czekają mnie niezwykłe wrażenia, które trwale zapiszą się w mojej pamięci.
W przypadku powieści Lynn Cullen zelektryzował mnie już sam tytuł; nie potrzebowałam większej zachęty, by przyjrzeć się bliżej losom młodziutkiej, nieślubnej córki Rembrandta van Rijn - Cornelii.

14 - letnia Cornelia, od kiedy zaraza zabrała jej matkę Hendrickje, mieszka pod jednym dachem z ukochanym przyrodnim bratem Titusem oraz starzejącym się, obdarzonym wybuchowym charakterem ojcem, który lata świetności ma już dawno za sobą. Kiedy Titus żeni się z bogatą córką kupca Magdaleną van Loo, ciężar opieki nad ojcem spada na barki młodziutkiej Cornelii. Ignorowana przez Rembrandta, osamotniona, spragniona czułości dziewczyna zakochuje się w zamożnym i przystojnym Carelu Bruyninghu. Irytują ją przy tym powłóczyste spojrzenia rzucane jej przez nieśmiałego i skromnego ucznia ojca, Cornelisa Suythofa.
Niespodziewanie Cornelia odkrywa, że wuj ukochanego, Nicolaes Bruyningh posiada informacje, które mogą rzucić światło na zagadkę jej pochodzenia oraz wyjaśnić przyczynę trudnych relacji z ojcem...

"Córka Rembrandta" wbrew moim oczekiwaniom nie powaliła mnie na kolana. Trudno oprzeć się wrażeniu, że Lynn Cullen stworzyła całkiem przyzwoitą, ale jednak dość sentymentalną i banalną historię miłosną o prostej, nieskomplikowanej, przeciętnej fabule, która na szczęście zgrabnie łączy w sobie fakty z życia artysty ze swobodną wizją autorki idealnie uzupełniającą wątki biograficzne. To dzięki nim cała historia staje się mocno zajmująca - nie tylko ze względu na sylwetkę Rembrandta, ale też ciekawie przedstawione realia historyczno - obyczajowe XVII - wiecznego Amsterdamu oraz wątek psychologiczny w intrygujący sposób prezentujący skomplikowane relacje rodzinne van Rijnów, a zwłaszcza te łączące ojca i córkę.
Cornelia zabiega o jego uwagę, uczucie i uznanie, potrafi wprawnym okiem docenić wartość jego dzieł, a jednocześnie gardzi nim, nienawidzi go, obwinia o fatalną sytuację materialną, oskarża o złą reputację zmarłej matki.
Cornelia jest bystrą i wnikliwą obserwatorką amsterdamskiej rzeczywistości. To z jej perspektywy poznajemy ponure zaułki, malownicze kanały i tętniące życiem place tego miasta, jak również mentalność ludzi jej epoki. To jej oczami widzimy ostatnie lata życia wielkiego malarza - ubogiego, pogardzanego przez amsterdamską elitę, mającego opinię szaleńca Rembrandta; to dzięki niej mamy dostęp do sfery uczuć i emocji oraz natury łączących członków rodziny więzi. To wreszcie za jej sprawą poznajemy okoliczności powstania największych dzieł artysty.

"Córka Rembrandta" to powieść, którą pochłania się niemal w mgnieniu oka, jednym tchem. Duża w tym zasługa prostej fabuły i niezbyt zawiłej intrygi, która czyni lekturę lekką i przyjemną. Delikatnie rozczarowuje mało oryginalna historia miłosna, którą z kolei równoważy sugestywnie nakreślona, niemal namacalna mroczna atmosfera XVII - wiecznego Amsterdamu idealnie harmonizująca z ponurym klimatem dzieł Rembrandta, jego skomplikowaną osobowością oraz rodzinnymi tajemnicami.
Reasumując: nieco zawiodłam się na tej skądinąd interesującej powieści, napisanej przyzwoicie, ale bez rewelacji. Niemniej nie żałuję, że się na nią skusiłam, gdyż znacząco wzbogaciła moją wiedzę o Rembrandcie zarówno jako o człowieku, jak i artyście.
Serdecznie polecam!

"Żydowska narzeczona" - portret Cornelii, nieślubnej córki Rembrandta van Rijn, bohaterki książki Lynn Cullen

Moja ocena: 3/5 (interesująca, warto przeczytać)

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/52499/corka-rembrandta/opinia/5060825#opinia5060825

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Jaguar oraz portalowi Sztukater :)

"Najbardziej tajemnicze morderstwa"

2012-02-09T10:47:00.000+01:00

Autor: Lionel i Patricia Fanthorpe
Tytuł: "Najbardziej tajemnicze morderstwa"
Wydawnictwo: Replika, 2010
Ilość stron: 294
Okładka: miękka

Tajemnicze, niewyjaśnione czy wyjątkowo brutalne morderstwa od zawsze stanowiły pożywkę dla masowej wyobraźni i budziły całą gamę emocji: od paraliżującego strachu po niezdrową ekscytację. Wyjątkowe miejsce w zbiorowej pamięci mają zabójstwa ze szczególnym okrucieństwem, przypadki nagłej śmierci osób powszechnie znanych oraz morderstwa popełnione w niewyjaśnionych okolicznościach.
Autorzy niniejszej publikacji wychodzą naprzeciw powszechnej fascynacji makabrą, tajnikami zwyrodniałych psychopatycznych umysłów czy też po prostu wrodzonej ciekawości, za sprawą której snujemy rozmaite przypuszczenia i domysły kto zabił i dlaczego.

Książka Fanthorpe'ów prezentuje sprawy kryminalne, które od lat rozpalają ludzką wyobraźnię z różnych względów. Umieszczone są one w imponującym przedziale czasowo - przestrzennym uwzględniającym rozmaite okresy historyczne - od panowania faraona Tutenchamona w czasach Nowego Państwa po lata 50-te XX wieku i londyński rewir polowań seryjnego mordercy Johna Christie.
Każda z tych spraw została zaprezentowana w zaskakująco wszechstronny i obiektywny sposób: autorzy przedstawili nie tylko niezwykle szczegółowo sylwetki ofiar, świadków, podejrzanych i morderców, ale również pokusili się o wnikliwą analizę ich motywacji i psychiki oraz osadzenie postaci w szerokim kontekście historycznym i społeczno - obyczajowym. Dzięki temu czytelnik z łatwością może wczuć się w klimat sprawy oraz spróbować wyrobić sobie własny na nią pogląd (zwłaszcza w przypadku, gdy jest to sprawa, która nie doczekała się satysfakcjonującego i bezspornego wyjaśnienia). Autorzy w niezwykle interesujący sposób przytaczają rekonstrukcje przebiegu zbrodni, przedstawiają dowody, policyjne ustalenia, najbardziej fantastyczne podejrzenia oraz wszelkie możliwe hipotezy i wersje wydarzeń, dokonują logicznej analizy motywów, faktów, dowodów. Trzeba przyznać, że Fanthorpe'owie bardzo rzetelnie podeszli do tematu, ujęli go z każdej możliwej strony zachowując przy tym bezstronność i inspirując czytelnika do dalszych własnych eksploracji.

Dzięki niniejszej publikacji czytelnik dowie się, kto mógł mieć powód do zamordowania młodego faraona Tutenchamona; czy możliwe jest karkołomne przypuszczenie, by na schodach senatu Brutus nie uczestniczył w zabójstwie Juliusza Cezara, ale próbował go ocalić; czy śmierć lady Amy Robsart, żony protegowanego Elżbiety I lorda Dudleya, była przypadkowa; czy Napoleon rzeczywiście został otruty; jaką tajemnicę kryje nagła śmierć Mozarta; czy Edgar Alla Poe był mordercą niejakiej Mary Rogers, nowojorskiej sprzedawczyni cygar, uwiecznionej w opowieści detektywistycznej "Tajemnica Marii Roget" oraz kto mógł dokonać podwójnego morderstwa w Mayerlingu na księciu Rudolfie i jego kochance Marii Vetserze. Poznamy sylwetki i ponure czyny budzących największą grozę psychopatycznych seryjnych morderców z Kubą Rozpruwaczem, Belą Kissem i Johnem Christie na czele.

Muszę przyznać, że książka Fanthorpe'ów szalenie mnie zaintrygowała. Wielką jej zaletą jest to, że autorzy nie ograniczyli się do pospiesznego nakreślenia sylwetek głównych bohaterów, ale przedstawili je w szerokiej i barwnej perspektywie, która siłą rzeczy uruchamia wyobraźnię i z łatwością pozwala śledzić wszelkie analizy i ustalenia, jak również snuć własne przypuszczenia. Znajdziemy tu zarówno poważne naukowe hipotezy, jak i najbardziej nieprawdopodobne domysły, co moim zdaniem świadczy o otwartości i profesjonalizmie autorów. Rozmaitość źródeł informacji, różnorodność spraw kryminalnych, kompleksowe potraktowanie tematu oraz przystępny, lekki styl czynią tę lekturę intrygującą pozycją dla szerokiego grona odbiorców. Jestem pewna, że każdy znajdzie tu historię, która go zainteresuje i skłoni do dalszego zgłębiania konkretnego przypadku. Pofolgujcie swojej fantazji i naturalnej ciekawości, wejdźcie do tajemniczego świata nierozwiązanych i budzących największe emocje zagadek kryminalnych wszech czasów.

Moja ocena: 4/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/75154/najbardziej-tajemnicze-morderstwa/opinia/5111808#opinia5111808

Baza recenzji Syndykatu ZwB

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Replika :)

"Niebo istnieje... Naprawdę!"

2012-02-08T11:14:00.000+01:00

Autor: Todd Burpo, Lynn Vincent
Tytuł: "Niebo istnieje... Naprawdę!"
Wydawnictwo: Dom Wydawniczy Rafael, 2011
Ilość stron: 185
Okładka: miękka

Podchodziłam do tej książki nieufnie i z dystansem spodziewając się banalnego wyciskacza łez żerującego na emocjach i manipulującego uczuciami według widzimisię autora. Taka była moja pierwsza myśl na widok książki, której autorem jest amerykański pastor kościoła metodystów, zaś jej bohaterem - jego niespełna czteroletni synek, który podczas trzech minut śmierci klinicznej utrzymywał, że odwiedził niebo.
Trudno było mi się przemóc, by podejść do lektury obiektywnie, nie traktując jej jako ewidentnej manipulacji autora zarówno własnym dzieckiem, jak i czytelnikami, ale już pierwsze strony książki sprawiły, że zawstydziłam się mojego rychłego, a całkowicie mylnego przedsądu; zakończenie zaś utwierdziło mnie w przekonaniu, że jest to jedna z najpiękniejszych i najbardziej niezwykłych opowieści, jakie kiedykolwiek czytałam.

Czteroletni Colton Burpo, syn pastora Kościoła Wesleyańskiego Todda i jego żony Sonji, młodszy braciszek Cassie, nagle ciężko zachorował. Błędna lekarska diagnoza doprowadziła do rozlania się wyrostka, a w efekcie do operacji, po której nawet chirurdzy nie obiecywali sobie zbyt wiele. Nieoczekiwanie mały Colton wyzdrowiał, ku ogromnej radości całej rodziny. Nikt jednak nie spodziewał się usłyszeć niesamowitej i pięknej historii, jaka popłynęła z ust chłopczyka wkrótce po opuszczeniu szpitala.
Colton bez najmniejszej zachęty czy sugestii z zewnątrz zaczął snuć opowieść o tym, czego doświadczył, gdy podczas operacji opuścił swoje ciało. Choć nikt mu o tym nie wspominał, ze szczegółami opowiadał o tym, co w czasie zabiegu robili jego rodzice, a także - co wprawiło najbliższych w prawdziwą konsternację i zdumienie - o swojej wizycie w niebie.
Colton śmiało i bez wahania, używając prostych słów i sformułowań charakterystycznych dla małego dziecka, opisywał niebo, spotkanie z Jezusem i aniołami. Zadziwiające jest to, że operował przy tym szczegółami dokładnie pasującymi do przekazów biblijnych, nawet tych mało znanych, oraz takimi, których ze względu na swój wiek nie mógł znać, słyszeć ani też rozumieć (stygmaty Jezusa, Armageddon). Precyzyjny przekaz czterolatka nie mógł zostać w żaden sposób zasugerowany, mógł zrodzić się jedynie jako efekt autentycznych przeżyć.
Colton opowiadał także o spotkaniu ze zmarłymi członkami rodziny: z pradziadkiem, którego nigdy nie poznał oraz z siostrzyczką, o której poronieniu Todd i Sonja nigdy nie wspominali...

"Niebo istnieje... Naprawdę!" to niesamowita opowieść, nad którą nie sposób przejść do porządku dziennego. Mój początkowy sceptycyzm rozwiał się jak mgła w świetle wiarygodnej, bezpretensjonalnej, naturalnej historii małego chłopca. Poraża sposób, w jaki Colton ujmuje najbardziej skomplikowane teologiczne doktryny i najmniej zrozumiałe fragmenty Biblii - z zadziwiającą prostotą, naiwnością i swobodą czterolatka, a jednocześnie powalającą na kolana trafnością i precyzją. Porusza i skłania do refleksji to, jak prostymi słowami ujął istotę Boga, ogrom Jego miłości czy sens Zmartwychwstania. Zadziwia prostolinijność jego opowieści o tym, co działo się w czasie operacji oraz o wydarzeniach sprzed jego narodzin, które zgadzały się co do joty. Nie wyobrażam sobie, że ktokolwiek mógłby zasugerować te wszystkie wizje i obrazy małemu dziecku, wierzę, że są one nieskażone jakimikolwiek naleciałościami z zewnątrz, a co za tym idzie - wynikiem prawdziwych przeżyć.
Historia Coltona, brzmiąca tak autentycznie i wiarygodnie, niesie w sobie przesłanie dla żyjących idealnie komponujące się z chrześcijańską doktryną. To już nie tylko powtarzane do znudzenia słowa, ale prawdziwe świadectwo wsparte doświadczeniami małego chłopca niosące nadzieję, otuchę i pocieszenie.
Ta intrygująca opowieść inspiruje, wzrusza, promieniuje ogromną siłą przekazu. Rozbrajająca prostota, dziecięca niewinność i bezpretensjonalna naturalność przemawiają za jej prawdziwością niezależnie od tego, jak bardzo nieprawdopodobna nam się wydaje. Napisano wiele książek o przeżyciach na progu śmierci, ale ta przekonuje bezinteresowną szczerością i spontanicznym autentyzmem, a ponadto pozwala ujrzeć wieczność oczami małego dziecka.
Bardzo ważne jest to, że ta książka do niczego nie zmusza i niczego nie narzuca, nie pretenduje do roli zbawiciela ludzkości. To po prostu opowieść o przeżyciach czterolatka, piękna i wzruszająca w swej prostocie i głębi. Pozwala spojrzeć na życie z innej perspektywy - zadziwiającej, ale jakże atrakcyjnej!
Gorąco polecam tę lekturę Waszej uwadze - myślę, że warto się z nią zapoznać niezależnie od tego, czy wierzycie w życie po śmierci, czy też nie.

Moja ocena: 4/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/118683/niebo-istnieje-naprawde/opinia/5060841#opinia5060841

za książkę serdecznie dziękuję Domowi Wydawniczemu Rafael oraz portalowi Sztukater :)

"Ostrze"

2012-02-07T09:17:00.000+01:00

Autor: Rafał Kotomski
Tytuł: "Ostrze"
Wydawnictwo: Replika, 2010
Ilość stron: 267
Okładka: miękka ze skrzydełkami

Do sięgnięcia po "Ostrze" Rafała Kotomskiego zachęcił mnie intrygujący opis na okładce, który pozwalał spodziewać się fascynującej fabuły spowitej mroczną atmosferą, nasuwającej skojarzenia z klasyczną powieścią grozy.
Niestety, okazało się, że autora i moje wyobrażenia na ten temat całkowicie się rozmijają. Jako że po tak atrakcyjnej i obiecującej zapowiedzi po lekturze oczekiwałam naprawdę wiele, rozczarowanie, które ogarnęło mnie po jej zakończeniu było tym bardziej dojmujące.

Akcja powieści wydaje się być osadzona gdzieś na południu XVIII - wiecznej Europy. Zubożały arystokrata, baron Ludwik Mercator, postanawia popełnić samobójstwo. Co go przywiodło do tak desperackiego kroku, możemy się jedynie domyślać; faktem jest, że głęboko nieszczęśliwy i zniechęcony własną egzystencją Mercator starannie przygotował się do odebrania sobie życia, jednak w ostatniej chwili powstrzymuje go przed tym gwałtowne łomotanie w drzwi. Weronika Cassini, gospodyni z prowadzonego przez zakonnice przytułku dla sierot, którego darczyńcą jest baron, przynosi niedoszłemu samobójcy mrożącą krew w żyłach nowinę: w sierocińcu zostały bestialsko zamordowane dwie dziewczynki.
Wzburzony Ludwik postanawia odnaleźć zwyrodniałego mordercę; podejmuje prywatne śledztwo, w którym wspiera go stary przyjaciel, filozof Anzelm Montalba oraz pewna tajemnicza i piękna panna, Aria Lorenzo. Sprawy nieoczekiwanie przybierają dramatyczny obrót; kluczem do rozwiązania zagadki wydaje się być niechlubna przeszłość matki przełożonej oraz odrażający sekret lekarza opiekującego się sierotami z przytułku...

"Ostrze" mimo ciekawie zapowiadającej się fabuły pozostawiło po sobie uczucie niedosytu i rozczarowania. Jakoś nie potrafiłam wczuć się w klimat powieści, teoretycznie przepełniony tajemniczością i grozą. Odniosłam wrażenie, że autor ma problemy z budowaniem i stopniowaniem napięcia - wszelkie jego wysiłki podjęte w tym kierunku okazały się niewystarczające lub wręcz nieudane. A szkoda, bo stare klasztory, ponure sierocińce, ciemne zaułki czy podejrzane gospody kryją w sobie ogromny klimatyczny potencjał...
Rozczarowuje również fabuła, która okazała się kolejną, niczym nie wyróżniającą się wariacją ogranego motywu gry psychologicznej pomiędzy dobrym i złym bohaterem. To wszystko już było, a mdła i nudna wariacja Kotomskiego nie wniosła nic nowego do tematu.
Mam obiekcje także w stosunku do głównego bohatera: jest mało wyrazisty, anemiczny; jego czyny - niedostatecznie umotywowane, zachowania denerwujące, a perypetie - banalne. Podobnie rzecz się ma z jego antagonistą. Czarny charakter powinien budzić grozę, nie śmieszyć. Jego mania wielkości, szaleństwo, rytuały - wszystko to jest mało przekonujące, sztuczne i niewiarygodne, trudno potraktować tę postać poważnie.
Muszę również wspomnieć o zbyt prostej, mało skomplikowanej intrydze, która nie okazała się dostatecznym wyzwaniem dla mojej wyobraźni. Niestety.

"Ostrze" w moim przypadku okazało się zupełnie nietrafioną lekturą. Nie udało mi się wciągnąć w wykreowaną przez autora rzeczywistość, poczuć jej klimatu, zająć myśli fabułą. Z przykrością muszę stwierdzić, że wynudziłam się straszliwie i rozczarowałam tym, co miała do zaoferowania. Jednak kierując się opisem fabuły przekonajcie się sami, czy jest to lektura dla Was. :)

Moja ocena: 2/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/54084/ostrze/opinia/5111786#opinia5111786

Baza recenzji Syndykatu ZwB

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Replika :)

Mój pierwszy konkurs :)

2012-02-06T15:04:00.001+01:00

Moi drodzy,

jako że w lutym zbiegają się przynajmniej dwa bardzo sympatyczne wydarzenia: pierwsza rocznica powstania mojego bloga oraz Walentynki, wraz z Wydawnictwem W.A.B. postanowiłam uczcić je zorganizowaniem dla Was konkursu.
Ponieważ jest to mój pierwszy konkurs blogowy, proszę o wyrozumiałość :)

Nagrodą jest zbiór opowiadań Józefa Hena pt. "Szóste, najmłodsze i inne opowiadania" - tegoroczna nowość wydana nakładem Wydawnictwa W.A.B., której recenzję możecie przeczytać tutaj .

Konkurs trwa przez tydzień, od 6.02 do 13.02 do północy. Aby wziąć w nim udział, należy po prostu zgłosić się w komentarzu do tego posta, podać swój adres mailowy oraz w kilku słowach uzasadnić, która forma literacka bardziej do Was przemawia: powieść czy opowiadanie.
Pamiętajcie, że nie oczekuję elaboratów - podzielcie się ze mną po prostu Waszymi preferencjami czytelniczymi, będzie mi miło poznać Was lepiej:)

Losowanie odbędzie się 14.02 w Walentynki, więc macie okazję sprezentować sobie albo bliskiej osobie wspaniałą, wartościową książkę:)
Będzie mi miło, jeśli poinformujecie o konkursie na swoich blogach, ale nie jest to warunek konieczny do wzięcia udziału w moim debiucie:)

Kochani, dzięki mojej niezastąpionej Silaqui doczekałam się własnego banerka:

Korzystając z okazji chciałabym Wam gorąco podziękować za tak liczne odwiedziny na moim blogu i wszystkie miłe słowa, jakie pozostawiliście w swoich komentarzach.

Trzymam za Was kciuki i życzę powodzenia!

"Zamki nad Dolną Wisłą"

2012-02-05T12:39:00.000+01:00

Autor: Piotr Skurzyński
Tytuł: "Zamki nad Dolną Wisłą"
Wydawnictwo: Region, 2009
Ilość stron: 89
Okładka: miękka

Jednym z moich hobby jest zwiedzanie średniowiecznych zamków i poznawanie ich burzliwej historii. Do najbardziej intrygujących i najciekawszych pod względem historycznym - przynajmniej w moim odczuciu - należą zamki krzyżackie położone wzdłuż dolnej Wisły. Tereny te nazywane Pomorzem Nadwiślańskim przez długi czas były własnością Zakonu Krzyżackiego, którego panowanie odcisnęło niezatarte piętno nie tylko na dziejach tego regionu, ale i jego architekturze.
Zamki te dziś malowniczo wpisują się w nadwiślański krajobraz i przesądzają o niezbywalnych walorach turystycznych pobliskich miast.

Książeczka "Zamki nad Dolną Wisłą" zapoznaje czytelnika z historycznymi atrakcjami Pomorza Nadwiślańskiego, w szczególności rzecz jasna z architektonicznymi pomnikami krzyżackiej świetności i potęgi.
Publikacja uwzględnia siedemnaście zamków leżących na trasie od Torunia po ujście Wisły w Gdańsku; opisuje nie tylko największe, najznaczniejsze i najbardziej znane budowle obronne, jak na przykład będący naszą dumą na europejską skalę zamek w Malborku, czy też twierdze w Toruniu, Gniewie, Świeciu lub Kwidzynie. Zachęca również do odwiedzenia tych mniej okazałych, nie cieszących się taką popularnością zamków w Bystrzcu, Złotorii czy Dybowie.
Interesująco nakreślona notatka informacyjna podaje nie tylko w treściwy i przystępny sposób zarys dziejów każdej z tych budowli, lecz także historyczne anegdoty i ciekawostki oraz legendy z nimi związane (np. o latającym kucharzu z toruńskiego zamku czy zamurowanej w kwidzyńskiej katedrze mistyczce Dorocie z Mątowów). Publikację dodatkowo wzbogacają czarno - białe oraz kolorowe fotografie, mapki dojazdu i szkice zamkowych planów. Kolejnym urozmaiceniem jest indeks najciekawszych zabytków i atrakcji turystycznych nadwiślańskich miast.

Ta niepozorna, niewielkich rozmiarów broszurowa publikacja, choć z całą pewnością nie wyczerpuje tematu, skutecznie zachęca do jego dalszych eksploracji. Jej zaletą jest nie tylko przystępna cena i podręczny, kieszonkowy rozmiar, lecz także zaskakująco rzetelnie, fachowo i interesująco opracowana strona informacyjna. Książeczka z powodzeniem spełnia swą edukacyjno - reklamową rolę, inspiruje do dalszego zgłębiania tematu i zachęca do odwiedzenia tego urokliwego i atrakcyjnego regionu Polski, jakim jest Pomorze Nadwiślańskie.
Serdecznie polecam uwadze wszystkich tych, którzy już teraz planują wakacyjne lub weekendowe wojaże; ta skromna książeczka może okazać się bezcennym przewodnikiem i zapoczątkować wyjątkowo satysfakcjonującą pasję:)

Moja ocena: 4/5

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Region oraz portalowi Sztukater :)

"Kot Syjonu"

2012-02-04T12:36:00.000+01:00

Autor: Jerzy A. Wlazło
Tytuł: "Kot Syjonu"
Wydawnictwo: Bullet Books, 2011
Ilość stron: 295
Okładka: miękka ze skrzydełkami

Oto zdecydowanie najbardziej zakręcony i surrealistyczny kryminał, jaki zdarzyło mi się przeczytać. Nie powiem, że nie bez ulgi powitałam wyłaniającą się z oparów absurdu swojską i bezpieczną rzeczywistość, lecz wrażenia, jakie zafundowała mi lektura: karkołomną żonglerkę konwencją i słowem oraz wykańczającą zabawę w kotka i myszkę - czy też raczej w głupiego Jasia - mogę bez wahania zaliczyć do bezcennych.

Mieszkający na walijskiej wyspie Anglesey detektyw Konrad Bialas nie ma łatwego życia. Reperkusje traumatycznego incydentu, który zakończył jego policyjną karierę przed kilku laty, w fatalny sposób kształtują jego nieciekawą codzienność. Bialas to wiecznie skacowany, zadłużony po uszy, mieszkający w podłej dzielnicy miłośnik dobrej wódki i mocnych cygar. Od ostatecznego upadku ratuje go chyba tylko znajomość z zaniedbywanym przez ojca ośmiolatkiem Chuckiem oraz zjadliwa ironia, z jaką komentuje otaczającą go rzeczywistość.
Cechy te jednak nie odstraszają tajemniczej hrabiny Chattearstone, która zatrudnia Bialasa zlecając mu znalezienie jej kota. Nie ulubionego zaginionego sierściucha, lecz kota, który pasowałby do jej osobowości. Mężczyzna początkowo uważa, że jest to zadanie niegodne prawdziwego detektywa; w międzyczasie rozwiązuje inne, pozornie zupełnie ze sobą niepowiązanie sprawy: chińskiego małżeństwa poszukującego pewnego ogrodnika, podejrzanego szwedzkiego biznesmena, pięknej tancerki z nocnego klubu, architekta powiązanego z Zakonem Syjonu... Jednocześnie Bialas próbuje także pomóc Chuckowi, którego ojciec trafia do więzienia oraz rozwiązać zagadkę ponad dwustuletniego kufra pewnego polskiego arystokraty zafascynowanego templariuszami i okultyzmem. Początkowo zdawać by się mogło, że wszystkie te wątki są całkowicie przypadkowe i nie mają nic wspólnego z kotem hrabiny, jednak to tylko pozory...

"Kot Syjonu" to wyjątkowo dziwaczny i wielce oryginalny kryminał, w którym nikt i nic nie jest tym, czym się wydaje. Autor nieustannie wodzi czytelnika za nos, bawi się w nim, zaskakuje i intryguje na każdym kroku. Mnogość i oszałamiające zróżnicowanie tematyczne równolegle prowadzonych wątków nieco przytłacza i wydaje się być dość karkołomne zwłaszcza, że niemal do ostatniej strony trudno jest dopatrzeć się w nich logiki, sensu i jakichkolwiek związków. Dezorientuje ich natłok i zawiłość, jednak finał łączący je w brawurowy sposób wszystko wynagradza. Co prawda zakończenie wzbudza lekkie niedowierzanie, jednak nie można nie docenić wymyślnego i niebanalnego konceptu autora. Bo skomplikowana, poplątana, miejscami absurdalna intryga to nie wszystko. Główne atuty powieści to narracja i bohater, elementy ściśle ze sobą powiązane.
Bialas to postać typowa dla tego gatunku: były policjant, alkoholik, a zarazem błyskotliwy detektyw, zblazowany i cyniczny, ironicznym okiem komentujący rzeczywistość; jednak w powieści bohater wychodzi poza ramy stereotypu. Jego filantropijne zapędy i dobre serce, którego nie wstydzi się okazywać, a także solidny dystans do samego siebie czynią go bardzo niejednoznacznym, trudnym do zaszufladkowania bohaterem. Zadziwia jego błyskotliwość i zdolności dedukcyjne zważywszy na ilość wypitego alkoholu - nasz bohater albo jest na kacu, albo właśnie raczy się kolejną jego porcją. Jest to do tego stopnia groteskowe, że każe dopatrywać się celowego działania w tak karykaturalnym nakreśleniu postaci Bialasa. Wydaje się, że autor drwi sobie z tego stereotypu i wyolbrzymia go do przesady. Jak dla mnie - rewelacyjne posunięcie.

Jeśli chodzi o język i styl, to mamy do czynienia z prawdziwym mistrzostwem. Pierwszoosobowa narracja idealnie oddaje charakter i osobowość głównego bohatera, cechują ją po męsku krótkie, szorstkie, konkretne zdania - kipiące od autoironii, ociekające sarkazmem, przesiąknięte na wskroś cynizmem. Brawurowa zabawa słowem i środkami stylistycznymi powoduje liczne, nagłe i niekontrolowane wybuchy śmiechu. Docenić należy także to, że nie obniża się poziom stylu ani nie stępia ostrze ironii - autor gwarantuje bite 295 stron dobrej, choć kuriozalnej rozrywki.

"Kot Syjonu" to doskonała powieść detektywistyczna, jednak trzeba zaznaczyć, że nie każdemu może przypaść do gustu. Potencjalnego czytelnika może zniechęcić niekonwencjonalna, maksymalnie skomplikowana i frustrująco zawiła intryga oraz zaburzona chronologia zdarzeń. Nieraz trudno odnaleźć się w fabule, ale wytrwałego czytelnika czeka zdumiewające i - mam nadzieję satysfakcjonujące - zakończenie. Jeśli potraktujecie tę powieść z przymrużeniem oka i pogodzicie się z absurdalną, nierzeczywistą momentami fabułą i karykaturalnym bohaterem, czyli jednym słowem docenicie jej osobliwe walory i specyficzne poczucie humoru autora, czeka Was naprawdę niesamowita przygoda i moc niezapomnianych wrażeń.
Serdecznie polecam!

Moja ocena: 4/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/92142/kot-syjonu/opinia/5060812#opinia5060812

Baza recenzji Syndykatu ZwB

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Bullet Books oraz portalowi Sztukater :)

"Maria Curie i córki. Listy"

2012-02-02T13:25:00.000+01:00

Autor: Maria Skłodowska - Curie, Irena Joliot - Curie, Ewa Labouisse - Curie
Tytuł: "Maria Curie i córki. Listy"
Wydawnictwo: Grupa Wydawnicza Publicat, 2011
Ilość stron: 421
Okładka: twarda

Postać Marii Skłodowskiej - Curie od lat nieodmiennie budzi mój wielki szacunek, podziw i ogromną sympatię. Genialny umysł, wyjątkowa intuicja wybitnego naukowca, lata żmudnych badań i niewyobrażalnych wyrzeczeń zaowocowały osiągnięciami o porażającej skali i bezcennym znaczeniu dla współczesnej nauki. Jednak Maria była nie tylko wybitną uczoną; jej bogata i skomplikowana natura pozwalała jej realizować się również w roli żony i matki. Po tragicznej śmierci męża Piotra, z której Maria nigdy do końca się nie otrząsnęła, to na jej barkach spoczął ciężar samotnego wychowania dwóch córek: Ireny i Ewy.
Czy udało jej się pogodzić te dwie tak odmienne, wymagające, a nieraz wykluczające się role: matki i naukowca? Niejednokrotnie zarzuca się Marii, że zaniedbywała swoje dzieci więcej uwagi niźli im poświęcając badaniom naukowym, lecz uważna lektura niniejszej publikacji zadaje oczywisty kłam tym zarzutom.

"Maria Curie i córki. Listy" to zbiór ponad 200 listów napisanych przez matkę i córki od roku 1905 do śmierci Marii w 1934 roku. Zostały one starannie wyselekcjonowane i opracowane przez Helenę Langevin - Joliot (wnuczkę Marii, córkę Ireny Joliot) oraz Monique Bordry, dyrektor Muzeum Curie.
Listy mówią same za siebie, nie wymagają żadnego dodatkowego komentarza - czytelnik sam wyciąga wnioski co do charakteru łączących matkę i córki relacji. A nie pozostawiają one najmniejszych wątpliwości co do siły więzi uczuciowych, głębokiego wzajemnego szacunku, szczerego zainteresowania, wzruszającej troski i czułości.
Przywiązanie, miłość i ciepło promieniujące ze słów korespondencji, którym nie zaszkodziły liczne długie rozstania, przejawiają się nie w wielkich słowach, zdawkowych sformułowaniach czy pustych frazesach. Kryją się w troskliwych pytaniach o zdrowie i samopoczucie, szczerych zwierzeniach, dzieleniu się marzeniami i codziennymi troskami, zainteresowaniu tak drobnymi, zwyczajnymi sprawami, jak i doniosłymi wydarzeniami o dużym znaczeniu dla każdej z nich: sprawami związanymi z laboratorium, spotkaniami ze sławnymi naukowcami, międzynarodową działalnością Marii, karierą artystyczną Ewy oraz naukowymi dokonaniami Ireny i jej męża Fryderyka Joliot.
Bogata i różnorodna korespondencja daje świadectwo nie tylko stale umacnianych wzajemnych więzi; wyłania się z niej portret trzech wybitnych kobiet: genialnej matki o światowej sławie, jej kontynuatorki Ireny, która również osiągnęła szczyty naukowej kariery oraz Ewy odnoszącej liczne sukcesy w sferze artystycznej. Czyż osiągnięcia córek nie świadczą o sukcesie Marii także jako matki?

Listy zostały podzielone na cztery rozdziały, każdy poprzedzony krótką notatką pozwalającą umieścić je w odpowiednim kontekście i okresie życia Marii i jej córek. Wraz z serią fotografii z rodzinnego albumu oraz aneksem zawierającym biografie Marii Curie, Ireny Joliot - Curie oraz Ewy Labouisse - Curie stanowią one wyjątkowo wszechstronną pracę dającą pełny wgląd nie tylko w imponujący dorobek naukowy Marii i Ireny oraz artystyczny Ewy, ale również w sferę ich intrygujących osobowości, ich myśli, uczuć, emocji, marzeń. Publikacja ta w nadzwyczaj autentyczny, wzruszający sposób oddaje atmosferę wyjątkowej bliskości i intymności oraz ducha łączących je więzi, z których nieodparcie przebija wzajemna miłość, przywiązanie, głęboka czułość i szacunek.
Warto poznać bliżej te trzy niezwykłe kobiety i ich fascynujące, skomplikowane losy, a w szczególności mniej znane oblicze naszej genialnej noblistki - bardziej ludzkie, może bardziej kobiece, do którego dostęp mieli tylko najbliżsi. Gorąco polecam!

Moja ocena: 5/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/117402/maria-curie-i-corki-listy/opinia/5111106#opinia5111106

za książkę serdecznie dziękuję Grupie Wydawniczej Publicat oraz portalowi Sztukater :)

"Juniper Berry i tajemnicze drzewo"

2012-01-31T16:29:00.000+01:00

Autor: M.P. Kozlowsky
Tytuł: "Juniper Berry i tajemnicze drzewo"
Wydawnictwo: Esprit, 2011
Ilość stron: 267
Okładka: miękka

"A ona ani razu nie pomyślała, że mogłaby być gdzieś indziej, ani razu nie zatęskniła za czymś, czego nie miała i ani razu nie chciała być kimś innym, niż była."

Juniper Berry to mądra, rezolutna, ale bardzo samotna jedenastolatka mieszkająca z rodzicami w odizolowanej od świata, okazałej rezydencji. Państwo Berry są parą sławnych i powszechnie podziwianych aktorów, jednak w pogoni za karierą poświęcają córce coraz mniej czasu i uwagi. Juniper czuje się odrzucona i nieszczęśliwa, tęskni za rodzicami z czasów, kiedy stanowili zgraną, kochającą się rodzinę spędzającą ze sobą każdą wolną chwilę.
Dziewczynka nieoczekiwanie odkrywa, że zmiana zachowania rodziców związana jest z ich nocnymi wyprawami w pobliże ponurego drzewa rosnącego na terenie posiadłości. Wraz z nowym przyjacielem, nieśmiałym Gilesem, który zaobserwował podobne niepokojące zachowanie u swoich opiekunów, natrafia na magiczne przejście do mrocznego, podziemnego świata, które znajduje się między korzeniami tajemniczego drzewa.
Aby uratować najbliższych, Juniper i Giles będą musieli stawić czoła własnym słabościom, oprzeć się najbardziej wymyślnym pokusom i znaleźć odpowiedź na pytanie, czego pragną najbardziej na świecie...

"Juniper Berry i tajemnicze drzewo" to powieść, która mnie oczarowała i zawładnęła moją wyobraźnią od pierwszej strony. Wysmakowany styl i urzekająca prostotą, głębią i magią narracja niemal hipnotycznie przykuwają uwagę tworząc niesamowity klimat rodem z mrocznej baśni, któremu nie sposób się oprzeć. Głębia i wielowymiarowość przesłania, jasnego i wyrazistego dla czytelnika w każdym wieku świadczą o szacunku autora dla inteligencji i wrażliwości zarówno dziecka, nastolatka jak i osoby dorosłej. Rzadko się zdarza, aby uniwersalne przesłanie skierowane do szerokiego grona odbiorców było nie tylko niebanalne, ale wręcz wybitne, idealnie trafiające w tak zróżnicowaną sferę emocji.

M.P. Kozlowsky zawarł w swojej powieści najważniejsze życiowe prawdy - o tym, co i dlaczego powinno być prawdziwą wartością, a także jak wielkie spustoszenie duchowe czyni intensywne życie na pokaz, nie dla najbliższych, ale dla sławy i bogactwa oraz zapamiętanie i zaślepienie w dążeniu do celu. Pokazuje, że nie gwarantuje ono szczęścia, lecz wywołuje trwały niedosyt oraz ostrzega, jak łatwo dokonać w życiu niewłaściwych wyborów ustalając nieodpowiednie priorytety. Warto czasem zastanowić się, o czym tak naprawdę marzymy i do czego dążymy, gdyż nie zawsze to, czego chcemy jest dla nas dobre. Marzenia mogą okazać się niebezpieczne właśnie dlatego, że się spełniają.

"Juniper Berry i tajemnicze drzewo" to również piękna i wzruszająca opowieść o sile i wartości prawdziwej przyjaźni zdolnej do największych poświęceń; o przezwyciężaniu własnych słabości i lęków oraz panowaniu nad pokusami, które dają nam fałszywy obraz rzeczywistości; o mądrości, jaką daje znajomość własnych potrzeb i pragnień oraz umiejętność wyboru tego, co w życiu liczy się najbardziej. Uczy nas doceniać to, co posiadamy oraz mieć odwagę bycia sobą niezależnie od okoliczności.

Książka M.P. Kozlowskiego czaruje nie tylko pięknem i mądrością ponadczasowego przesłania, lecz także cudownie dopracowaną, współgrającą z magicznym i mrocznym klimatem powieści szatą graficzną. Autorem niesamowitych ilustracji, które aż proszą się o przeniesienie na ekran, jest Erwin Madrid, twórca grafik do filmów "Shrek 2" oraz "Madagaskar".
Lektura zachwyca każdą najmniejszą cząstką siebie: czarownym stylem, baśniowym klimatem, oryginalną i przykuwającą uwagę fabułą, genialną treścią oraz zapierającą dech w piersiach grafiką. Nie sposób oderwać się od wykreowanego przez autora świata, a już na pewno łatwo o nim zapomnieć. Życzyłabym sobie więcej tak błyskotliwych i pełnych uroku lektur, które z podobnym wdziękiem i stylem przypominałyby nam o tym, co w życiu najważniejsze.

Moja ocena: 5/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/119868/juniper-berry-i-tajemnicze-drzewo/opinia/5034598#opinia5034598

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Esprit :)

"Złote stolice Arabów"

2012-01-30T11:51:00.000+01:00

Autor: Marek Dziekan
Tytuł: "Złote stolice Arabów"
Wydawnictwo: Czytelnik, 2011
Ilość stron: 305
Okładka: miękka

Autor niniejszej publikacji, profesor Marek Dziekan, wykładowca Uniwersytetu Łódzkiego i Warszawskiego, jest najwybitniejszym polskim arabistą oraz twórcą licznych opracowań z zakresu historii cywilizacji arabsko - muzułmańskiej.
Jego najnowsza książka, "Złote stolice Arabów", opatrzona jest skądinąd mylącym tytułem, który błędnie każe domyślać się treści poświęconej historii i kulturze najważniejszych arabskich metropolii, podczas gdy stanowią one jedynie tło służące zaprezentowaniu postaci najwybitniejszych arabskich intelektualistów oraz ich ideologii.

Autor proponuje czytelnikowi spojrzenie na współczesną arabską myśl filozoficzną, polityczną i społeczną przez pryzmat intelektualnego dorobku wybranych arabskich myślicieli związanych z pięcioma miastami świata muzułmańskiego o największym znaczeniu kulturalnym: Damaszkiem, Bagdadem, Kairem, Algierem i Casablanką.
Wybór autora jest oczywiście w dużej mierze subiektywny, jednak uwzględnia współczesne tendencje i różnorodność nurtów myśli arabskiej. Wymienieni przez Marka Dziekana intelektualiści prezentują różne, często odmienne światopoglądy: od dogłębnej krytyki islamu i fundamentalizmu oraz skrajnego sekularyzmu (postulowania oddzielenia religii, prawa i państwa) po idee panarabizmu i arabskiego nacjonalizmu. Znajdziemy w tym doborowym gronie zarówno intelektualistów analizujących przemiany kultury arabskiej i islamu na przestrzeni ponad tysiąca lat oraz różne aspekty tożsamości arabsko - muzułmańskiej, jak i teoretyków panarabizmu czy wręcz przeciwników tej idei, promotorów reformy świata arabskiego przez przejęcie wartości Zachodu, rozpatrujących sprawy islamu i polityki współczesnego świata w kontekście ich wzajemnych relacji.

"Złote stolice Arabów" nie jest lekturą lekką, łatwą i przyjemną. Wręcz przeciwnie - to publikacja trudna w odbiorze, adresowana głównie do specjalistów zainteresowanych szeroko pojętą kulturą i filozofią arabską. Laik - taki jak ja - poczuje się przytłoczony ilością przedstawianych tez, prezentowanych poglądów, komentowanych i cytowanych fragmentów dzieł, w których specyfice i zawiłościach zupełnie się nie orientuje. Trzeba być naprawdę mocno zaawansowanym w arabskiej tematyce, by wynieść z lektury jakąś korzyść. Dyletant nie jest w stanie ogarnąć różnorodności arabskiej mentalności, jej niuansów i subtelności, docenić przebogatej symboliki i kolorytu jej intelektualnego dorobku - ani nawet spróbować wdrożyć się w tematykę, gdyż nie pozwala na to styl autora: specjalistyczny, pełen kulturowych odniesień, fachowej terminologii, który przemówiłby może do do studentów ostatniego roku arabistyki. Dla zwykłego czytelnika szukającego czytelnych, przystępnie podanych informacji z dziedziny arabskiej kultury jest to lektura nie do przebrnięcia. Dodatkowym minusem tej publikacji jest całkowity brak ilustracji i zdjęć, które znacząco ożywiłyby lekturę; jest za to bogata bibliografia.
Moja niewysoka ocena jest podyktowana tylko i wyłącznie subiektywnymi wrażeniami z lektury, gdyż nie czuję się upoważniona do szacowania wartości merytorycznej tej publikacji.
Polecam jedynie zdeklarowanym, obeznanym z tematem miłośnikom arabskiej kultury i filozofii.

Moja ocena: 3/5

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Czytelnik oraz portalowi Sztukater :)

"Kobiety z miasta Salta"

2012-01-29T08:36:00.000+01:00

Autor: Elsa Drucaroff
Tytuł: "Kobiety z miasta Salta"
Wydawnictwo: Dodo Editor, 2011
Ilość stron: 295
Okładka: miękka ze skrzydełkami

Kobiety od zawsze aktywnie uczestniczyły w tworzeniu Historii, angażowały się w działalność konspiracyjną, brały udział w walkach zbrojnych - w tym w latynoamerykańskich wojnach o niepodległość. Jednak w społeczeństwach na wskroś patriarchalnych, do jakich należy na przykład Argentyna, w historycznych relacjach ich rola do niedawna nie była eksponowana, często wręcz ją umniejszano czy fałszowano sprowadzając znaczenie kobiet do biologicznej reprodukcji.
Powieść Elsy Drucaroff jest próbą oddania kobietom należnego im miejsca w Historii; nie tylko ukazuje nam ważne wydarzenia z kobiecej perspektywy, lecz także podkreśla znaczenie i udział żeńskiej części ludzkości w procesie jej kształtowania.

"Kobiety z miasta Salta" jest fikcyjną historią inspirowaną autentycznymi wydarzeniami, jakie rozegrały się na początku XIX wieku w wicekrólestwie Rio de la Plata na terytorium Argentyny. Na terenie miasta Salta powstała aktywnie i dynamicznie działająca kobieca siatka szpiegowska, która w znaczący sposób przysłużyła się sprawie narodowej w walkach o niepodległość pomiędzy prohiszpańskimi rojalistami a oddziałami rebeliantów. Oto intrygująca historia zwykłych kobiet zaangażowanych w antykolonialną konspirację, które z niezwykłym poświęceniem, odwagą i determinacją, z narażeniem życia i czci, przekraczając narzucone im społeczne i kulturowe ograniczenia, aktywnie i świadomie przyczyniły się do tworzenia historii swojego narodu.

W opanowanym przez rojalistów mieście Salta pozostali tylko mieszkańcy wierni królowi Hiszpanii - oraz kobiety, których mężowie dołączyli do oddziałów rebeliantów. Jedna z najbardziej zagorzałych patriotek, zamożna Kreolka Loreto de Peon, nie chce bezczynnie patrzeć na szerzące się gwałt i bezprawie i postanawia zorganizować w mieście kobiecą siatkę szpiegowską wspierającą oddziały narodowe. Jej inicjatywa cieszy się ogromną popularnością wśród mieszkanek Salty, które ochoczo przystępują do konspiracji wykorzystując przypisywaną im niewinność, bezbronność i naiwność. Ich głównym zadaniem jest informowanie rebeliantów o ruchach wojsk nieprzyjacielskich oraz utrudnianie im aprowizacji.
Loreto proponuje udział w działalności szpiegowskiej swojej przyjaciółce, 15 - letniej Marianie Molina Inhierza. Dziewczyna zgadza się bez wahania dumna z zaufania, jakim obdarzyła ją tak odważna i inteligentna kobieta. W klasztornych koszarach, gdzie Mariana w przebraniu miała obserwować przemarsz wojsk, poznaje przystojnego Metysa Gabriela Mamani, rzeźbiarza i snycerza tworzącego figury świętych dla pobliskiego kościoła. Młodzi zakochują się w sobie, jednak ich zakazana miłość nie może rozkwitnąć w tak niesprzyjających okolicznościach.
Kiedy dowódca rojalistów aresztuje Loreto i jej prawą rękę Juanę, Mariana przyjmuje na siebie obowiązek poinformowania rebeliantów o posunięciach wroga. Wraz z niewolnicą Benitą i Gabrielem, który z radością godzi się na rolę jej przewodnika, wyruszają w niebezpieczną drogę do górskiego obozu buntowników.
Mariana tryumfuje - zakończona powodzeniem misja zyskuje jej szacunek i uznanie wśród pozostałych kobiet zaangażowanych w konspirację, kwitnie też jej potajemny związek z Gabrielem. Niestety, ich sekret odkrywa sympatyzujący z rojalistami proboszcz Hernando, który postanawia wykorzystać wiedzę Mariany do własnych celów. Szantażem zmusza ją do zdrady swoich towarzyszek, co prowadzi do tragedii...

"Kobiety z miasta Salta" to książka, która pozytywnie mnie zaskoczyła. Obawiałam się literackiego odpowiednika kiczowatej, latynoamerykańskiej telenoweli okraszonej patriotycznym sosem, a otrzymałam intrygującą, pełną pasji opowieść o kobiecej odwadze, poświęceniu, solidarności, przełamywaniu barier społeczno - obyczajowych; nawet wątek miłosny, choć nieco banalny, zaskakuje niespodziewaną dramaturgią, niejednoznacznością i głębią.
Zdumiewa różnorodność kwestii poruszanych przez autorkę ukrytych pod płaszczykiem obyczajowej fabuły. Jej tłem są barwnie i sugestywnie nakreślone realia epoki doskonale oddające charakter późnokolonialnego, patriarchalnego społeczeństwa z jego rozbudowaną hierarchią oraz rasowymi, klasowymi i płciowymi uprzedzeniami; społeczeństwa, w którym większość kobiet, niezależnie od reprezentowanej pozycji społecznej nie miała szansy decydowania o własnym losie, wyrażania osobistych opinii. Paradoksalnie okrutne wojenne realia stworzyły im możliwość formułowania i wygłaszania swoich poglądów i przekonań, aktywnego angażowania się w życie publiczne - w tym działalność narodowowyzwoleńczą.
Elsa Drucaroff ukazuje losy tych kobiet pochodzących z różnych grup społecznych - są wśród nich Kreolki z dobrych rodzin, indiańskie nianie, czarne niewolnice - ich motywacje, dylematy, rozterki, podejmowane działania, dokonywane wybory. Bohaterki to zwyczajne kobiety z krwi i kości, na co dzień niczym się nie wyróżniające żony, matki i służące, które wychodzą naprzeciw niepomyślnym okolicznościom, biorą sprawy w swoje ręce, gotowe za wszelką cenę bronić swoich rodzin i domostw przed zagrożeniem - jak dzielna Loreto stojąca na czele siatki kobiet - szpiegów, do pewnego momentu Mariana, panienka z dobrego domu, która zakochuje się w ubogim Metysie czy nieoczekiwanie czarnoskóra służąca Benita, która jest bardziej inteligentna, niż się wszystkim wydaje. Kobiece postaci są jednak bardziej zróżnicowane i niejednoznaczne: poznajemy także bojaźliwą i nieszczęśliwą Javierę, która cierpi straszne wyrzuty sumienia z powodu utraty dziewictwa przed ślubem oraz introwertyczną donę Almudenę praktykującą samobiczowanie.
Nieco mglisty i niezbyt przekonujący wątek szpiegowski usuwa się w cień przed udaną próbą interesującego ukazania realiów codziennego życia mieszkańców XIX - wiecznego argentyńskiego miasta oraz ich wzajemnych relacji i powiązań. Choć treści dotyczące równouprawnienia płci i ras, sprawiedliwości społecznej, wartości różnorodności kulturowej są wyraźne i czytelne, równie istotna jest historia i losy kobiet - niezłomnych, nieustraszonych, dumnych, zdradzieckich, pełnych pasji i determinacji.

"Kobiety z miasta Salta" to naszpikowana emocjami, choć oszczędna w słowach opowieść o kobiecej odwadze, miłości, determinacji, dramatycznych życiowych wyborach, a także przekraczaniu barier społecznych i kulturowych narzuconych przez patriarchalną tradycję, osadzona w burzliwych czasach kształtowania się argentyńskiej państwowości. Warto spojrzeć na ten egzotyczny dla nas fragment historii oczami kobiet, które ją współtworzyły, do czego gorąco Was zachęcam.

Moja ocena: 3/5 (interesująca, warto przeczytać)

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/120380/kobiety-z-miasta-salta/opinia/4657213#opinia4657213

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Dodo Editor oraz portalowi Sztukater :)

"Simon Peppercorn. Logowanie do Magicznej Przestrzeni"

2012-01-27T08:44:00.000+01:00

Autor: Wendell Speer
Tytuł: "Simon Peppercorn. Logowanie do Magicznej Przestrzeni"
Wydawnictwo: Zysk i s-ka, 2011
Ilość stron: 382
Okładka: miękka

Poznajcie Simona Peppercorna, zwyczajnego, niesfornego nastolatka, który w dniu swoich dwunastych urodzin dowiaduje się, że posiada niezwykłe magiczne zdolności, a świat jest bardziej złożony i skomplikowany, niż mu się dotąd wydawało. Dzięki swojemu przewodnikowi, Mistrzowi Dogbertowi, dostaje szansę wejścia w Magiczną Przestrzeń w celu podjęcia wyprawy, która uczyni z niego prawdziwego Wojownego Czarodzieja.
Niestety, jeszcze przed pierwszym logowaniem do Magicznej Przestrzeni Simona atakuje straszliwy stwór, wilczydeł. Aby uniknąć przemiany w wilkołaka, chłopiec musi przed nadejściem pełni dotrzeć do Krakowa i dotknąć znajdującej się pod wawelskim wzgórzem czakry, która uzdrowi jego Elfią Iskrę.
Mistrz Dogbert przenosi do Magicznej Przestrzeni Simona wraz z grupką przyjaciół: Laylą Belladonną i Morgan Lafayette, Łowczyniami Wiedźm oraz zadziornym Arthurem Sunshine zwanym Zmieniaczem Postaci.
Tropem Simona rusza wyjątkowo paskudny czarownik Battlefang, który ma za zadanie dostarczyć go swojemu mistrzowi, by wydrzeć mu Elfią Iskrę wzmagającą magiczne zdolności.
Magiczną Przestrzeń zaludniają fantastyczne legendarne, mityczne i baśniowe stworzenia, jednak nie wszystkie spośród nich są przyjaźnie nastawione do młodych czarodziejów. Czwórka przyjaciół będzie musiała stawić czoła licznym niebezpieczeństwom; nie minie ich walka z goblinami i stadem harpii, a także spotkanie ze smokami, trollami czy wiedźmami.
Nieubłagany wyścig z czasem będzie miał swój finał w Krakowie, gdzie u stóp zamkowego wzgórza Simon stoczy walkę ze smokiem wawelskim pilnującym uzdrawiającego kamienia...

"Simon Peppercorn" to solidnie napisana, choć dość schematyczna powieść fantasy dla dzieci i młodszej młodzieży. Choć bardzo byśmy chcieli, nie unikniemy porównań głównego bohatera z Harrym Potterem zdobywającym czarodziejskie szlify w Hogwarcie, jednak w zasadzie podobieństwa na tym się kończą. Książka Wendella Speera doskonale broni się intrygującym połączeniem elementów świata baśni (Baba Jaga, trolle, smoki) i legend nie tylko wywodzących się z tradycji zachodnioeuropejskiej (Beowulf, Sigurd, Fafnir), ale także naszej rodzimej; stąd finał intrygi w Krakowie, stąd smok wawelski, szewczyk Skuba, a także postaci Lecha, Czecha i Rusa. Moim zdaniem to bardzo miły gest ze strony autora, a dodatkowo oryginalne wzbogacenie fabuły.
Jednak na tym nie kończą się zalety powieści Speera. Jako że jest ona adresowana do młodszych czytelników, nie mogło zabraknąć w niej sympatycznych bohaterów, z którymi łatwo się identyfikować (Simon uwielbia psoty i jazdę na deskorolce) i którzy przeżywają całą masę zabawnych, umiarkowanie groźnych przygód. Wartka, dynamiczna akcja obfitująca w pojedynki i magiczne działania, kipiąca od baśniowych odniesień w pomysłowych, barwnych kombinacjach, rozmaitość fantastycznych istot i czytelny podział na dobro i zło tworzą może i prostą, sztampową fabułę, ale na pewno skutecznie przykuwającą uwagę, wciągającą i pod każdym względem atrakcyjną dla młodego czytelnika.

Myliłby się ten, kto uznałby, że "Simon Peppercorn" to tylko naiwna opowieść dla dzieci. Pod warstwą nieskomplikowanej fabuły kryje się przesłanie - być może oczywiste, ale z pewnością niezmiernie ważne. Podkreśla wartość prawdziwej przyjaźni zdolnej do największych poświęceń, zaufania i polegania na sobie nawzajem, uczy zasad współdziałania i pokazuje, że razem można znaleźć wyjście nawet z najbardziej beznadziejnej sytuacji. Ukazuje również typowe młodzieżowe problemy (pierwsze zauroczenia, chłopięcą rywalizację) i sposoby na radzenie sobie z nimi unikając moralizatorskiego zadęcia.
Książka Wendella Speera to atrakcyjna pozycja dla dzieci i młodzieży, która zapewnia doskonałą rozrywkę w magicznym klimacie. Serdecznie polecam!

Moja ocena: 4/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/122564/simon-peppercorn-logowanie-do-magicznej-przestrzeni/opinia/5040009#opinia5040009

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Zysk i s-ka oraz portalowi Sztukater :)

"Marionetki"

2012-01-26T08:55:00.000+01:00

Autor: Paweł Jaszczuk
Tytuł: "Marionetki"
Wydawnictwo: Prószyński i s-ka, 2012
Ilość stron: 337
Okładka: miękka ze skrzydełkami

Zapraszam Was w niezwykłą podróż do świata, który bezpowrotnie przeminął - do tętniącego życiem przedwojennego Lwowa, galicyjskiej chluby, która staje się areną okrutnych zbrodni i niewytłumaczalnych zdarzeń.

Lwów, lato 1938 roku.
W niewyjaśnionych okolicznościach ginie kasjer bankowy Konrad Rewalski - jego zdekapitowane ciało zostaje znalezione u podnóża Wysokiego Zamku przez grupkę gimnazjalistek. W rozwiązanie zagadki jego śmierci angażuje się, ku niezadowoleniu inspektora policji Andrzeja Zięby, dziennikarz śledczy lwowskiego "Kuriera" Jakub Stern. Sprawa ta może znacząco wpłynąć na ożywienie jego podupadającej kariery, dlatego też energicznie zabiera się do dzieła. Wraz z redakcyjną koleżanką, bystrą i inteligentną Wilgą de Brie, wpada na trop prowadzący do willi na obrzeżach miasta ostatnio wynajmowanej przez denata. Wewnątrz znajdują upiornie upozowane teatralne marionetki łudząco przypominające ludzkie postaci. Stern "pożycza" sobie jedną z nich, skrywającą tajemniczy pamiętnik pisany cyrylicą, który może okazać się pomocny w rozwiązaniu zagadki.
Śledztwo prowadzi Jakuba i Wilgę do dekadenckiego światka teatralnej bohemy, a dokładnie - do zamykanego właśnie Teatru Colloseum i zatrudnionych w nich artystów. Zanurzają się w mroczny, pełen skomplikowanych powiązań światek kipiący od niespełnionych artystycznych ambicji, zawodowych animozji, wstydliwych sekretów, gwałtownych namiętności, oraz mających niemałe znaczenie dla sprawy teatralnych przesądów.
Tymczasem we Lwowie rozpoczyna się światowy festiwal lalek, z którym dziwnym trafem zbiegają się kolejne tajemnicze morderstwa. Kluczem do rozwiązania zagadki są marionetki z feralnego teatru, niepokojąco podobne do ludzi...

"Marionetki" to intrygujący kryminał retro czarujący niepowtarzalnym klimatem przedwojennego Lwowa. Jednak określenie to nie oddaje w pełni charakteru powieści łączącej w sobie wątek sensacyjny, psychologiczny, obyczajowy oraz nadprzyrodzony, przy czym ten ostatni jest raczej delikatnie zasugerowany, pozostający w sferze domysłów, subtelnie drażniący zmysły swoją nienarzucającą się obecnością. Z drugiej strony trochę żałuję, że nie został poprowadzony śmielej, gdyż obecność tajemniczych postaci (szalonej kobiety rzucającej klątwę czy dziwnie zachowującego się kręgarza) znacząco ubarwiła fabułę i dodała jej pikanterii, pomimo nie do końca wykorzystanego potencjału w nich drzemiącego. Podobnie rzecz się miała z tajemniczymi marionetkami - liczne niedomówienia i obiecujące aluzje wzmogły mój apetyt na wyjaśnienie nie mieszczące się w granicach ludzkiej logiki - stąd pewien niedosyt.
Szerokie pole do spekulacji i przemyśleń pozostawia autor również w kwestii zakończenia. Bardziej usatysfakcjonowałoby mnie ostateczne podsumowanie śledztwa oraz mniej powierzchowna analiza motywacji i działań mordercy, jednak czytelnicy gustujący w intrygujących niedopowiedzeniach powinni być zadowoleni z takiego obrotu sprawy.
Jestem wielką amatorką kryminałów osadzonych w historycznych realiach - i pod tym względem "Marionetki" mnie nie zawiodły. Autor zgrabnie i umiejętnie wplótł w fabułę liczne nawiązania do historycznych wydarzeń (huczne bale organizowane przez Ułanów Jazłowieckich)oraz postaci (brat Adam Chmielowski, Eugeniusz Bodo, Jan Kiepura). W połączeniu z naturalnie brzmiącą lwowską gwarą, którą posługują się bohaterowie oraz sugestywnymi opisami przedwojennych realiów tego pięknego galicyjskiego miasta, budzą do życia dawno minioną rzeczywistość przywołując barwny, porażająco autentyczny klimat Lwowa, który można chłonąć wszystkimi zmysłami. To naprawdę niezwykłe doznanie, którego warto zakosztować samemu.

Serdecznie polecam "Marionetki" miłośnikom kryminałów w stylu retro; powieść poprowadzi Was do bezpowrotnie minionego świata bajecznie wielokulturowego miasta, które niegdyś było słuszną chlubą naszego kraju. Książka Pawła Jaszczuka zabierze Was w podróż, dzięki której poczujecie specyficzną atmosferę Lwowa wydartą smutnej i bolesnej przeszłości. Przyciągającą jak magnes nostalgię doskonale uzupełnia mroczny i niepokojący nastrój tworzący kompozycję gwarantującą niezapomniane i mocne wrażenia.

Moja ocena: 4/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/122808/marionetki/opinia/4954678#opinia4954678

Baza recenzji Syndykatu ZwB

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Prószyński i s-ka :)

"Heretyk"

2012-01-25T07:56:00.000+01:00

Autor: Bernard Cornwell
Tytuł: "Heretyk"
Seria: Trylogia Świętego Graala
Wydawnictwo: Instytut Wydawniczy Erica, 2011
Ilość stron: 546
Okładka: miękka

"Heretyk" to ostatnia - po "Hellequinie" oraz "Wagabundzie" część Trylogii Świętego Graala autorstwa Bernarda Cornwella. Niech Was nie zniechęca mocno wyeksploatowana tematyka powieści - niezrównane pióro Cornwella stworzyło fascynującą wariację dotyczącą jednej z najpiękniejszych i najbardziej intrygujących legend chrześcijaństwa, poszukiwań Świętego Graala. Nie zrażajcie się też ewentualną nieznajomością poprzednich tomów cyklu; "Heretyk" z powodzeniem mógłby stanowić samodzielną powieść, choć oczywiście poprzednie części znacząco ją dopełniają. Niemniej jednak bez trudu zorientujecie się w zawiłościach intrygi dzięki wyczerpującym nawiązaniom do pierwszych tomów i bez przeszkód będziecie mogli zagłębić się w wykreowaną przez Cornwella rzeczywistość.

1347 rok, czasy wojny stuletniej między Francją a Anglią.
Tom z Hookton, angielski łucznik i jednocześnie nieślubny syn szalonego proboszcza oraz potomek heretyckiego rodu Astarac, na rozkaz lorda Northampton wyrusza do Gaskonii w poszukiwaniu najważniejszej i najbardziej pożądanej relikwii chrześcijaństwa. Wraz z garstką druhów oraz uratowaną przed stosem heretyczką Genevieve, kierując się wskazówkami zawartymi w manuskrypcie ojca Ralfa, wyrusza na terytorium wroga; jego celem są ruiny katarskiego zamku Astarac, w którym podobno niegdyś ukryto Świętego Graala. Jednak istnienie przedmiotu wyprawy jest mocno problematyczne i niepokojąco zahacza o pogłoski i legendy, zaś droga do Gaskonii najeżona jest licznymi niebezpieczeństwami. Thomas niebawem pada ofiarą ekskomuniki i zdrady kompanów, dochodzą go także słuchy o nadciągającej zarazie...
Na dodatek w Astarac krzyżują się drogi i interesy wielu innych chętnych do zagarnięcia dla siebie bezcennej relikwii: chciwego i żądnego władzy kardynała Louisa Bessieres, który już widzi się na papieskim tronie; hrabiego Berat i jego bratanka Joscelyna, do których należą ziemie Astarac, a przede wszystkim - odwiecznego antagonisty Toma, jego bezwzględnego krewnego Guya Vexille'a, który nie cofnie się przed niczym, byle tylko dostać Graala w swoje ręce...

"Heretyk" jest kolejnym dowodem mistrzowskiego pióra Bernarda Cornwella, które czaruje czytelnika idealnym połączeniem i doskonałą równowagą pomiędzy fikcją literacką a prawdą historyczną. Porażają rozmach, bogactwo i dynamizm fabuły, zadziwia dogłębna i rozległa znajomość tematu przekładająca się na wyjątkowo wierne odwzorowanie realiów XIV - wiecznej Europy, zachwyca plastyczność i ekspresja opisów (zwłaszcza scen batalistycznych) oraz niezwykła dbałość o szczegóły przejawiająca się w bogactwie zaprezentowanych obyczajów, wierzeń, zabobonów charakterystycznych dla średniowiecznego społeczeństwa. Na szczególną uwagę zasługują wyraziste i niejednoznaczne postaci bohaterów o charakterach doskonale wtapiających się w historyczne realia. Akcja jest zwarta i dynamiczna, jednak nie pędzi na łeb, na szyję, lecz pozwala rozsmakować się w fabule, docenić jej piękno i przedłużyć przyjemność delektowania się zawiłościami intrygi, która dosłownie ożywa na naszych oczach.

"Heretyk" to nie tylko idealna lektura dla pasjonatów historii, ale również miłośników błyskotliwych politycznych rozgrywek, wielbicieli opowieści o skomplikowanych, dwuznacznych moralnie bohaterach dążących do celu wbrew przeciwnościom losu oraz owianych tajemnicą dawnych legend rozpalających masową wyobraźnię i ludzkie namiętności przez stulecia, z pokolenia na pokolenie. Gorąco polecam!

Moja ocena: 5/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/120304/heretyk/opinia/4657249#opinia4657249

za książkę serdecznie dziękuję Instytutowi Wydawniczemu Erica oraz portalowi Sztukater :)

"Tam gdzie ty"

2012-01-24T09:27:00.000+01:00

Autor: Jodi Picoult
Tytuł: "Tam gdzie ty"
Wydawnictwo: Prószyński i s-ka, 2012
Ilość stron: 566
Okładka: miękka

Jodi Picoult jest znana z tego, że w swojej twórczości nie unika tematów trudnych, kontrowersyjnych, budzących ogromne emocje analizując je z niezwykłą przenikliwością, a jednocześnie nadzwyczajnym wyczuciem, empatią i wrażliwością. Tak było w przypadku podnoszenia kwestii molestowania seksualnego dzieci ("W imię miłości"), ratowania życia jednego dziecka kosztem drugiego ("Bez mojej zgody") czy wrogości i nietolerancji wobec ludzkiej odmienności ("W naszym domu"). Podobne podejście obserwujemy i wyczuwamy w przypadku najnowszej powieści autorki zatytułowanej "Tam gdzie ty".

Zoe i Max Baxterowie są małżeństwem z dziesięcioletnim stażem, które od lat bezskutecznie stara się o dziecko. Stresująca codzienność, na którą składają się niezliczone wizyty w klinice leczenia niepłodności, a także dwa poronienia oraz narodziny martwego synka zamiast przybliżyć, oddalają małżonków od siebie. Zwłaszcza Maxa sytuacja najwyraźniej przerasta; nie potrafi być wsparciem dla żony i podźwignąć się z nieszczęścia - wnosi o rozwód, wprowadza się do brata i pogrąża się w alkoholizmie. Ogłuszona bólem Zoe radzi sobie nieco lepiej, od załamania ratują ją zajęcia z muzykoterapii, które prowadzi.
Oboje podejmują wysiłek, by ułożyć sobie życie od nowa. Max znajduje pocieszenie w religii i staje się gorliwym członkiem kościelnej wspólnoty. Zoe, nieoczekiwanie dla siebie samej, odnajduje szczęście w ramionach Vanessy, szkolnej psycholog.
W pewnym momencie Zoe i Vanessa zaczynają myśleć o dziecku, jednak niespodziewanie okazuje się, że do wykorzystania zamrożonych zarodków Zoe potrzebna jest zgoda Maxa. Niestety, ultrareligijny były mąż łatwo daje się zmanipulować homofobicznej kościelnej społeczności i wszczyna zaciekłą, bezpardonową walkę o zarodki w sądzie - byle tylko nie trafiły w ręce grzesznego lesbijskiego małżeństwa...

"Tam gdzie ty" jest powieścią zachwycającą swoją wielowymiarowością i mnogością poruszanych kwestii. Autorka podjęła próbę zmierzenia się z wieloma bolesnymi, drażliwymi i bulwersującymi zagadnieniami zasadzającymi się głównie na społecznych uprzedzeniach i stereotypach. Dzięki zastosowaniu narracji pierwszoosobowej i oddaniu głosu głównym bohaterom: Zoe, Maxowi oraz Vanessie, możemy spojrzeć na sprawę związków homoseksualnych oraz adopcji dzieci przez pary jednej płci z różnych perspektyw na zasadzie konfrontacji diametralnie odmiennych światopoglądów. Jaskrawy kontrast pomiędzy paradygmatami ultrakonserwatywnych chrześcijan, zakamuflowanych homofobów wymachujących Biblią jak orężem w nieustającej krucjacie przeciwko wszelkim przejawom odmienności a środowisku homoseksualistów walczących o swoje prawo do szczęścia być może jest miejscami zbyt krzykliwy (przez co odrobinę traci na wiarygodności), ale z pewnością nadzwyczaj wymowny - prawdziwy znak naszych czasów.
Jednak religijny fanatyzm i dyskryminacja płci to nie jedyne kwestie poruszane przez autorkę. Niemniej ważnym i wzbudzającym emocje wątkiem jest problem bezpłodności, bardzo szeroki i pojemny. Mieści w sobie pytania o sens starania się o dziecko za wszelką cenę przeradzające się w obsesję macierzyństwa niszczącą więź między małżonkami, kwestię traumy związanej z kolejnymi poronieniami i utratą dziecka. Wielką zaletą powieści jest to, że autorka przedstawiła te zagadnienia z dwóch różnych punktów widzenia: kobiety opłakującej stratę dziecka, której niezrealizowane macierzyństwo przesłania cały świat oraz mężczyzny zżeranego przez poczucie odtrącenia, bezużyteczności, uciekającego od sytuacji - i od zrozpaczonej żony.
Ogromnym plusem prozy Picoult jest zaprezentowanie przeciwnych stanowisk i argumentów bez podsuwania gotowych odpowiedzi i rozwiązań. Czytelnik musi sam dokonać wyboru, opowiedzieć się po jednej ze stron, zaangażować w podejmowaną tematykę, wczuć w klimat fabuły. Nie sposób pozostać obojętnym, powiedzieć "mnie to nie dotyczy", odciąć się emocjonalnie. Dlatego też powieść Jodi Picoult wywarła na mnie tak wielkie wrażenie; różne punkty widzenia oraz spora wiarygodność psychologiczna i emocjonalna bohaterów, autentyzm i aktualność poruszanych kwestii spełniły wszystkie moje oczekiwania, jakie mam wobec książki predystynującej do miana naprawdę dobrej, mocnej powieści. Oczywiście mogłabym przyczepić się do kilku rzeczy, na przykład nie do końca wykorzystanych wątkach Maxa i Liddy oraz Lucy czy też niezupełnie przekonującej nagłej i gruntownej przemianie duchowej Maxa, jednak jeśli o mnie chodzi, nie wpływają one w znaczący sposób na ocenę książki. Odeprzeć muszę również zarzut zbyt gwałtownie urwanego zakończenia - moim zdaniem jest ono raczej zaletą, ostatnim mocnym akordem powieści, który pozostawia czytelnika sam na sam z kotłującymi się w głowie myślami i emocjami buzującymi w duszy.

Gorąco polecam czytelnikom "Tam gdzie ty" - wyjątkową książkę poruszającą ważne społeczne problemy. Czasem warto skonfrontować własne poglądy z odmiennymi przekonaniami, spojrzeć na dane zagadnienie z innej perspektywy, poszerzyć horyzonty. To wspaniała lekcja empatii i tolerancji, wobec której nie można przejść obojętnie.

Moja ocena: 4/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/122771/tam-gdzie-ty/opinia/4902694#opinia4902694

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Prószyński i s-ka :)

"Dzogczen. Stan doskonałości samej w sobie"

2012-01-22T12:59:00.000+01:00

Autor: Czogjal Namkhai Norbu
Tytuł: "Dzogczen. Stan doskonałości samej w sobie"
Wydawnictwo: A, 2007
Ilość stron: 139
Okładka: twarda

Autor niniejszego poradnika, Czogjal Namkhai Norbu, jest jednym z największych żyjących mistrzów dzogczen, uznanym światowym autorytetem w dziedzinie buddyjskiej filozofii, historii i kultury oraz autorem wielu publikacji poświęconych tej tematyce.
W swojej książce Czogjal Namkhai Norbu przybliża czytelnikowi nauki dzogczen stanowiących istotę duchowych tradycji Tybetu. Dzogczen, czyli Wielka Doskonałość opiera się na przekonaniu, że naturalnym stanem człowieka jest samodoskonałość. Praktykowanie jej nauk ma na celu osiągnięcie stanu permanentnej relaksacji prowadzącej do samowyzwolenia, poznania naszej prawdziwej natury, uzyskania pełnej dojrzałości, bycia obecnym i świadomym.

W swojej publikacji autor objaśnia, o czym traktują nauki dzogczen oraz na czym polega ich praktykowanie. Zauważa, że chociaż zostały wprowadzone i rozpowszechnione w Tybecie w ramach buddyzmu, w gruncie rzeczy przekraczają granice religii, filozofii i tradycji, ponieważ ich kwintesencją jest dążenie do samopoznania jednostki, do tego zaś niezbędne jest przezwyciężenie wszelkich ograniczeń i uwolnienie się od przekonań, w tym także religijnych, politycznych czy społecznych.
Mistrz uczy, na czym polega osiąganie świadomości swego prawdziwego stanu, pokonywanie własnych ograniczeń oraz samowyzwolenie. Pokazuje, dlaczego tak ważne jest osiągnięcie stanu kontemplacji, w jaki sposób go utrzymać oraz jaką rolę w tym procesie odgrywa mistrz.

"Dzogczen. Stan doskonałości samej w sobie" to poradnik nie dla każdego. Żeby czerpać korzyści z nauk mistrza, trzeba umieć swobodnie poruszać się po meandrach buddyjskiej filozofii, dobrze czuć się w tych klimatach. Do mnie jako laika ta książka zupełnie nie przemawia, tematyczne słownictwo i terminologia, wywody i wnioski autora brzmią kompletnie niezrozumiale i kosmicznie; w naukach dzogczen zupełnie nie potrafiłam znaleźć sensu ani w żaden sposób odnieść ich do siebie.
Przypuszczam, że przypadną do gustu czytelnikom, którzy orientują się w zawiłościach tybetańskiej tradycji i dążą do samodoskonalenia, gdyż moim zdaniem jest to publikacja dla odbiorców bardzo zaawansowanych w tej problematyce.

Trudno mi ocenić tę książkę; dla miłośników tematyki może okazać się niezwykle przydatna, natomiast dla laika jest ona całkowicie niezrozumiała; wrażenie to potęguje zawiły styl autora i brak objaśnień podstawowych terminów. Z tych względów moja subiektywna ocena nie może być wysoka - nie znalazłam w tej książce nic, co by do mnie trafiało w jakikolwiek sposób, jednak - podkreślam - nie czuję się upoważniona do oceniania wartości merytorycznej tej publikacji.

Polecam tylko i wyłącznie fascynatom tematyki i zdeklarowanym miłośnikom samodoskonalenia.

Moja ocena: 2/5

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu A oraz portalowi Sztukater :)

"Nie jestem seryjnym mordercą"

2012-01-20T21:43:00.001+01:00

Autor: Dan Wells
Tytuł: "Nie jestem seryjnym mordercą"
Wydawnictwo: Znak emotikon, 2012
Ilość stron: 256
Okładka: miękka

Opis wydawcy:

"Mój terapeuta twierdzi, że sam mam cechy seryjnego mordercy. 95% procent seryjnych morderców w dzieciństwie unikało ludzi, podpalało i dręczyło zwierzęta, ale to przecież nie oznacza, że każde pokręcone dziecko wyrasta na zabójcę, prawda?

John Cleaver, lat 15, diagnoza: antyspołeczne zaburzenia osobowości/ obsesyjnie zainteresowany seryjnymi mordercami/ może być niebezpieczny.

Nie jestem seryjnym mordercą. Ale mógłbym nim być."

"Muszę oglądać, jak ciała otwierają się niczym kwiaty i mówią mi o wszystkich swoich tajemnicach"

John Wayne Cleaver nie jest zwyczajnym nastolatkiem.
Mieszka wraz z matką i ciotką w niewielkiej mieścinie Clayton, gdzie kobiety prowadzą zakład pogrzebowy. Widok przygotowywanych do pochówku zwłok i niełatwa sztuka balsamowania to dla niego chleb powszedni.
John ma 15 lat i właśnie rozpoczął naukę w miejscowym liceum. Od rówieśników trzyma się z daleka, oddzielony od nich niewidoczną, ale wyraźnie wyczuwalną barierą. Jego samotność i wyalienowanie związane są z niecodziennym hobby, które przybrało postać obsesji; Johna fascynują seryjni mordercy.
Chłopak uwielbia widok płonącego ognia, nie ma żadnych oporów przed znęcaniem się nad zwierzętami, obce są mu emocje i odruchy naturalne dla innych ludzi, zwłaszcza empatia. John jest zdiagnozowanym socjopatą. Cotygodniowe sesje terapeutyczne oraz żelazne zasady, jakie sam sobie narzucił, pomagają mu trzymać się w ryzach, kontrolować swoje skłonności, tłumić przerażające pragnienia.
John nie jest seryjnym mordercą - ale bez trudu mógłby nim być.

Jednym ze sposobów na rozładowanie napięcia jest dla niego przebywanie i pomaganie matce w zakładzie pogrzebowym - łączy go to w bezpieczny sposób ze śmiercią. Jego fascynacja śmiercią i obsesja na punkcie seryjnych morderców sięgają zenitu, kiedy spokojnym Clayton wstrząsa fala wyjątkowo brutalnych morderstw. Potwornie okaleczone zwłoki trafiają do jedynego w mieście zakładu pogrzebowego; John jako pierwszy orientuje się, że prawdopodobnie w Clayton grasuje seryjny morderca.
Tak bliska obecność przedmiotu jego obsesji wprawia Johna w ekscytację. Podejmuje własne śledztwo, by rozpracować psychopatę, dowiedzieć się o nim jak najwięcej. Kiedy jednak John odkrywa tożsamość sprawcy, nie potrafi dłużej się powstrzymywać i postanawia upiec dwie pieczenie przy jednym ogniu: wyeliminować zagrożenie i nakarmić czającego się w jego umyśle Potwora.

"Nie jestem seryjnym mordercą" to książka, która w stu procentach trafiła w moje gusta. To z pewnością niezdrowe, ale fascynują mnie socjopatyczne osobowości, intrygują mnie ich uczucia (sic!), myśli, emocje, pragnienia, sposób postrzegania rzeczywistości, otaczających ich ludzi oraz ich samych. Zastanawiam się nad ich motywacjami, skłonnościami, typowymi zachowaniami, rozterkami - jeśli takowe istnieją - a przede wszystkim nad tym, co czyni ich tym, czym są.
Książka Dana Wellsa stanowi niezwykle udane, intrygujące studium socjopatycznej psychiki przedstawione - dzięki zastosowaniu narracji pierwszoosobowej - z wyżyn autoanalizy bohatera. Z kliniczną wręcz precyzją, charakterystycznym chłodem emocjonalnym, ale i sporą dawką czarnego humoru autor wprowadza nas w świat zaburzonej osobowości bohatera. Dzięki tyleż sugestywnej, co beznamiętnej narracji poznajemy od podszewki jego specyficzny sposób postrzegania otoczenia, który niejednemu zmroziłby krew w żyłach; z zapartym tchem śledzimy wewnętrzne zmagania bohatera z mroczną stroną osobowości, co jest bodajże najciekawszym aspektem powieści.
Obsesje i fascynacje Johna zostały zaprezentowane w sposób, któremu nie można się oprzeć, który intryguje, przykuwa uwagę bez reszty. Tak bezpośrednia, niepokojąco wiarygodna, hipnotycznie odmienna perspektywa przeraża i fascynuje zarazem. Doznania są niepowtarzalne!

Ogromną zaletą powieści jest dynamiczna, wartka akcja, błyskotliwe dialogi oraz niezwykle wyraziście wykreowane sylwetki bohaterów. Tak rzetelna wiwisekcja socjopatycznych osobowości powinna wzbudzić co najmniej niepokój w otoczeniu autora, ja jednak pozachwycam się ich zadziwiającą psychologiczną wiarygodnością oraz porażającym autentyzmem.
Zupełnie w niczym nie przeszkadza, że tożsamość seryjnego mordercy poznajemy zdumiewająco szybko, zabawa na tym się nie kończy - wręcz przeciwnie, zaczyna się rozkręcać. Z niesłabnącą uwagą śledzimy bowiem podchody, osaczanie i wreszcie regularne polowanie Johna na psychopatę gwarantujące stały wysoki poziom pulsującej w żyłach adrenaliny.
Dodatkowym smaczkiem dla miłośników makabry, a jednocześnie zachętą niech będą wyjątkowo ekspresyjne opisy dotyczące przygotowywania zwłok do pogrzebu, szczególnie balsamowania. Ich fachowość i bezduszność doprawiona szczyptą czarnego humoru gwarantuje naprawdę niezapomniane przeżycia.

"Nie jestem seryjnym mordercą" to niezwykła powieść, która nie tylko pozwoli Wam wejść w głąb socjopatycznego umysłu, lecz także spojrzeć na świat jego oczami. Zapewniam Was, że jest to nadzwyczajne doświadczenie, które niejeden raz wywoła dreszcz - przerażenia, obrzydzenia, grozy, fascynacji - i w znacznym stopniu zaspokoi Waszą ciekawość co do tego, kim lub czym jest socjopata. Bo "dlaczego" - to już zupełnie inna historia...

Moja ocena: 5/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/122763/nie-jestem-seryjnym-morderca/opinia/4935836#opinia4935836

Baza recenzji Syndykatu ZwB

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Znak oraz serwisowi Zbrodnia w Bibliotece :)

"Smutek"

2012-01-19T17:26:00.000+01:00

Autor: Clive Staples Lewis
Tytuł: "Smutek"
Wydawnictwo: Esprit, 2009
Ilość stron: 117
Okładka: miękka ze skrzydełkami

"Smutek przypomina długą, krętą dolinę, gdzie za każdym zakrętem może ukazać się zupełnie inny krajobraz"

Jak dotąd nie zdarzyło mi się jeszcze obcować z prozą równie dojrzałą, przystępną i ekspresyjną zarazem, nacechowaną tak przenikliwą głębią, jak i wzruszającą prostotą, pełną tak naturalnej i niewymuszonej wrażliwości, jak proza C.S. Lewisa. Za każdym razem zdumiewa mnie i zachwyca to fenomenalne połączenie bezpretensjonalnej szczerości, głębokiego humanizmu wyrażającego się w pięknie uczuć i autentyzmie emocji oraz nadzwyczajnej erudycji przejawiającej się w lekkości i precyzji artykułowania myśli.
Nie inaczej jawi się nam "Smutek". Na dzieło to składają się zapiski prowadzone przez pogrążonego w bólu Lewisa po śmierci ukochanej żony Joy Gresham, która przegrała walkę z rakiem. Stanowią one poruszające studium żałoby, pisane jako obrona przed ostatecznym załamaniem i próba uchwycenia sensu tego, co go spotkało, zrozumienia istoty życia, w którym jesteśmy skazani na odczuwanie żalu i cierpienia.

Refleksje zawarte w "Smutku" to naładowany emocjami, porażający siłą wyrazu obraz wewnętrznej walki Lewisa, jaką toczył głównie z własnym zwątpieniem w Bożą miłość. On, dotychczas tak ufny i silny w wierze, manifestujący swoją chrześcijańską radość i poczucie jedności z Bogiem, nie wstydzi się przyznać do swego upadku. Z wielką pokorą ukazuje swoją słabość, obnaża duszę przyznając się do szukania po omacku wsparcia, pocieszenia i zrozumienia potrzebnego do zaakceptowania Bożych wyroków.
Udręka Lewisa uświadamia, że żałoba to nie konkretny stan dający się łatwo zobrazować, ale długotrwały proces, w którym każdego dnia pojawia się nowy element cierpienia lub też powraca boleść już raz przeżyta. Jego smutek to dławiące poczucie osamotnienia i wyobcowania; to apatia utwierdzająca w przekonaniu, że nic nie jest warte zainteresowania i zachodu; to paraliżująca obawa, że wspomnienie ukochanej rozmyje się w jego pamięci lub też on sam zmieni ją w wyselekcjonowany zlepek wspomnień nie mający wiele wspólnego z jej rzeczywistym obrazem.
Śmierć żony zachwiała fundamentami wiary Lewisa. Obawy budziła w nim nie tyle utrata wiary jako takiej, lecz tego, że uwierzy w skrzywiony obraz Boga szczędzącego ludziom Swej miłości. Przyznaje się do odczuwania wobec Niego nienawiści, którą jednak traktuje jako chwilową ulgę w cierpieniu, nie jako stan permanentny. W początkowej fazie żałoby zastanawia się nad siłą swej wiary, uważa Boga za "kosmicznego sadystę", który skazuje człowieka na ból. Jednak z biegiem czasu uświadamia sobie, że jest On raczej lekarzem leczącym cierpieniem, które otwiera oczy na prawdę i pozwala poznać wartość i jakość swojej wiary.
Ta przemiana doskonale obrazuje udrękę człowieka nie mogącego pogodzić się z faktem, że jedyne, co można zrobić z cierpieniem, to znosić je; człowieka poszukującego środka, który sprawi, że ból przestanie być bólem. I trzeba znaleźć go samemu: "Nie mówcie, że religia daje pociechę, bo zacznę podejrzewać, że nic nie rozumiecie."

Jednak "Smutek" to nie tylko próba zmierzenia się z emocjonalnym paraliżem wywołanym utratą bliskiej osoby, lecz także świadectwo zwycięstwa nad nim. Nieoczekiwanie dla samego siebie Lewis zauważa, że im mniej opłakuje Joy, tym wydaje mu się bliższa, a gdy smutek znika - pamięta ją lepiej. Początkowo czuje się winny, że nie pielęgnuje w sobie cierpienia, ale stopniowo odzyskuje nadzieję, znajduje ukojenie, godzi się z Bogiem. Zaczyna postrzegać śmierć jako kolejny etap życia - zarówno jeśli chodzi o Joy, jak i jego samego.

"Smutek" to niezwykła książka. Nie jest łatwo poddać własną duszę pogrążoną w żałobie tak precyzyjnej i drobiazgowej analizie unikając przy tym oskarżeń o bezduszność, wyrachowanie i chłód emocjonalny. Lewis stworzył bardzo osobisty, przesiąknięty subtelną głębią zapis stanu duszy ogarniętej pustką, żalem i cierpieniem, rozpaczliwie poszukującej nadziei, ukojenia, pociechy. I to poszukującej różnymi drogami, nie stroniącej od bluźnierczych myśli, zwątpienia i gniewu skierowanego do Boga. Lewisowi udało się odzyskać utracony spokój, wyjść z ciemnego labiryntu, w jaki wpędziła go śmierć ukochanej; unikając walki ze smutkiem przeżywał każdy jego etap starając się zrozumieć jego znaczenie i sens.
Ta książka jest świadectwem jego wielkiej miłości do Joy i głębi rozpaczy po jej śmierci. To wzruszająca próba odpowiedzi na pytanie o sens cierpienia, a także literacki odpowiednik wyboistej drogi, której ostatecznym celem jest odzyskanie utraconej nadziei. To również najpiękniejszy wyraz pokory wobec boskich wyroków oraz wiary w Jego miłosierdzie.

"Smutek" nie powinien być traktowany jako poradnik, który udzieli Wam prostych odpowiedzi i przyniesie łatwe pocieszenie. Jest zapisem osobistej żałoby i zwycięstwa nad nią - i tak też należy do niego podchodzić. Tę drogę każdy musi przejść sam, jednak "Smutek", dzięki swojej niezwykłej empatii i dojrzałości, może oświetlić ciemny tunel naszego cierpienia.

Moja ocena: 5/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/52463/smutek/opinia/4451118#opinia4451118

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Esprit :)

"Tajemnica ołtarza gandawskiego"

2012-01-18T13:31:00.000+01:00

Autor: Karl Hammer
Tytuł: "Tajemnica ołtarza gandawskiego"
Wydawnictwo: Telbit, 2011
Ilość stron: 416
Okładka: miękka

Karl Hammer jest holenderskim dziennikarzem śledczym, fotografem i pisarzem - autorem dwóch książek podejmujących tematykę grabieży dokonywanych przez nazistów w czasie II wojny światowej.
W "Tajemnicy ołtarza gandawskiego" autor powołuje się na wywiad z niejakim Tomem R. - holenderskim historykiem sztuki, który w czasie wojny i tuż po jej zakończeniu współpracował z CIA i MI5 uczestnicząc w śledztwie związanym z nazistowskimi kradzieżami dzieł sztuki oraz poszukiwaniu i inwentaryzowaniu skarbów odzyskanych przez aliantów.

Kiedy na terenie rozległych kopalni soli otaczających alpejską wioskę Altaussee, wśród tysięcy zrabowanych przez hitlerowców dzieł sztuki Tom natrafia na fragment słynnego ołtarza van Eycków skradziony z gandawskiej katedry, postanawia poznać bliżej jego niezwykłą historię.
W 1934 roku w katedrze św. Bawona w Gandawie miała miejsce zuchwała kradzież dwóch fragmentów ołtarza "Adoracja Baranka Mistycznego" braci van Eyck. Jeden z nich niebawem został odnaleziony, natomiast drugi, zatytułowany "Sędziowie Sprawiedliwi", zaginął bez śladu. Bezskuteczne okazały się działania nie tylko holenderskiej policji, lecz także hitlerowskich okupantów.
Kiedy w ręce Toma przypadkowo wpadają kopie akt i raportów policyjnych oraz obszerna dokumentacja sporządzona przez Niemców dotycząca poszukiwań zaginionego ołtarza, bardzo szybko odkrywa, że w śledztwo zaangażowany był sam Heinrich Himmler - znany ze swego zainteresowania okultyzmem i mistycyzmem. Sugeruje to, że skradzione malowidło przedstawiało nie tylko wielką wartość artystyczną, lecz zawierało utajnione wskazówki dotyczące miejsca ukrycia "arma Christi", broni Chrystusa, która umożliwiłaby objęcie władzy nad światem. Jednak aby odczytać ukryte przesłanie, dzieło van Eycków musi być kompletne.
Tom analizuje dostępną dokumentację, materiały źródłowe i przekazy historyczne związane z początkami chrześcijaństwa, podróżuje po świecie śladem swych odkryć, bada okoliczności powstania ołtarza oraz jego bogatą symbolikę - aż wreszcie wpada na nowy, zaskakujący trop...

"Tajemnica ołtarza gandawskiego", choć tematyką nawiązuje do "Kodu Leonarda da Vinci" Dana Browna, zasadniczo się odeń różni. Hammer podchodzi do rzeczy w sposób bardziej naukowy unikając taniej sensacji i krzykliwych spekulacji. Przytacza udokumentowane fakty historyczne oraz rzetelne wnioski z pogranicza nauki, religii i historii, które w znaczący sposób czynią opowieść bardziej wiarygodną i nie mniej intrygującą, niż sensacyjna proza Dana Browna. Dodatkowym atutem jest fachowa i niezwykle sugestywna, a przy tym wielowymiarowa analiza ołtarza gandawskiego oraz jego rozlicznej symboliki, przeprowadzona w sposób bardzo przystępny, zdolny zaintrygować nawet laika.
Czytelnik zainteresowany historią II wojny światowej także znajdzie tu coś dla siebie. Kwestia zrabowanych przez nazistów dzieł sztuki do dziś rozpala emocje i pobudza masową wyobraźnię, warto więc przyjrzeć się jej od podszewki.
Również zwolennicy teorii spiskowych znajdą tu wiele ciekawostek i hipotez dotyczących losów Jezusa, jego ewentualnych potomków oraz relikwii, którym niejeden raz w dziejach świata przypisywano nadzwyczajne moce.

Gorąco polecam "Tajemnicę ołtarza gandawskiego" szczególnie miłośnikom historii i pasjonatom niewyjaśnionych zagadek przeszłości. Książkę Karla Hammera czyta się jak najlepszą powieść sensacyjną, w dodatku wspaniale i rzetelnie udokumentowaną, co poświadcza jej wartość historyczną. Taka mieszanka to wyjątkowo atrakcyjna pozycja, która z pewnością usatysfakcjonuje nawet bardziej wymagających czytelników. Zapraszam do lektury!

Moja ocena: 4/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/117607/tajemnica-oltarza-gandawskiego/opinia/4657219#opinia4657219

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Telbit oraz portalowi Sztukater :)

"Ania i Śprot"

2012-01-17T18:42:00.000+01:00

Autor: Grzegorz Poraj
Tytuł: "Ania i Śprot"
Wydawnictwo: Zysk i s-ka, 2011
Ilość stron: 243
Okładka: miękka

Książka Grzegorza Poraja adresowana do młodszych czytelników pozwoli Wam przenieść się do innego wymiaru, gdzie toczy się nieustanna, wyrównana walka pomiędzy okrutnym Ahemotem, Wielkim Magiem i jednocześnie Strażnikiem Balladów a tajemniczym Bractwem Mistrzów. Zadaniem Strażników jest nie dopuścić do tego, by ktokolwiek stworzył nowy, własny świat, co nie stanowi problemu dla każdego Mistrza z Bractwa.
Dlatego też Ahemot, na wieść o tym, że Śprot wędruje do Miasta Bram, by zdać egzamin na Wielkiego Mistrza, próbuje go powstrzymać za wszelką cenę. Śprotowi pomaga Mistrz Prat, który wymazał jego pamięć, by utrudnić Strażnikom wytropienie go. Zdezorientowany chłopak zjawia się pewnego dnia we Wspólnym Świecie zamieszkiwanym przez ludzi, a dokładnie - ląduje na prababcinej szafie w pokoju Ani, zwyczajnej, rezolutnej nastolatki, która zupełnie nieoczekiwanie zostaje wciągnięta w pełną niebezpieczeństw rozgrywkę między dobrem a złem w równoległym świecie.
Ania postanawia pomóc Śprotowi w dotarciu do celu i wypełnieniu zadania. Do wyprawy do Miasta Bram dołączają wkrótce szkolni koledzy dziewczynki; wszyscy jej uczestnicy nauczą się w jej trakcie korzystać nie tylko z siły wyobraźni, lecz także z potęgi własnych umysłów przekraczając granice, o których istnieniu nawet im się nie śniło. Droga do celu najeżona jest wymyślnymi pułapkami zastawionymi przez Ahemota oraz jego popleczników. Ich częste interwencje wystawiają na próbę świeżo zadzierzgnięte więzy przyjaźni, wiarę w siły bohaterów, wzajemne zaufanie oraz odwagę. Nikt z nich do końca nie wie, na czym będzie polegał egzamin w Mieście Bram, jednak wszyscy wierzą, że Śprot przejdzie tę próbę pomyślnie, dzięki czemu Ania z przyjaciółmi powrócą do swojego świata.

"Ania i Śprot" to oryginalna i interesująca propozycja skierowana do młodych miłośników fantasy. Jednakże pomimo bujnej wyobraźni przekładającej się na fantastyczne i nietuzinkowe przygody i perypetie bohaterów oraz naprawdę intrygującego pomysłu, który po kilku modyfikacjach doskonale sprawdziłby się nawet w lekturze dla bardziej wymagającego, starszego czytelnika, autor nie ustrzegł się kilku potknięć, które przesądziły o mojej niewysokiej ocenie.
Po pierwsze: powieść w zasadzie nie posiada wstępu ani zakończenia. Fabuła momentalnie się rozkręca, co nie pozwala czytelnikowi na "zadomowienie" się w wykreowanym przez autora świecie, zapoznanie z bohaterami, zorientowanie się w podstawowych założeniach intrygi, utrudnia wczucie się w atmosferę powieści. Efektem jest wrażenie niedopracowania, niedbalstwa, które bardzo przeszkadza w odbiorze lektury.
Po drugie: autor zbyt szybko wykłada kawę na ławę odbierając czytelnikowi przyjemność i frajdę stopniowego orientowania się w zawiłościach fabuły. Wszystko wiadomo już na początku, dalej jest tylko akcja.
Po trzecie: w fabule występuje kilka nieścisłości czy też niedomówień, które być może są zapowiedzią kontynuacji "Ani i Śprota", ale ich natłok po prostu deprymuje i irytuje. Miałam wrażenie, jakby autor pogubił się w fabule lub zabrakło mu pomysłu, więc resztę pozostawił wyobraźni czytelnika. Niestety, to nie mnie zabrakło wyobraźni, tylko autorowi konsekwencji.
Po czwarte: zbyt duża liczba bohaterów poskutkowała niedopracowaniem ich sylwetek. Postaci są sztampowe, mdłe, jak odbite z jednej matrycy, trudno je od siebie odróżnić - powoduje to niepotrzebny chaos i zamieszanie w fabule, choć sądzę, że miało ją urozmaicić.

Jednakże pomimo tych wszystkich niedociągnięć nie jest to książka zła czy nieciekawa - wręcz przeciwnie, choć pozostało mi wrażenie, jakby autor nie wykorzystał wszystkich swoich możliwości. Trochę szkoda, że nie dał się całkowicie ponieść wyobraźni, ale warsztat zawsze można doszlifować, natomiast wyobraźnię albo się ma, albo nie. Z pewnością dużym plusem tej powieści jest oryginalność, pomysłowość i tempo akcji, jednak to nie wystarczy, by okazała się lekturą zajmującą i zapadającą w pamięć na dłużej.
Przekonajcie się sami, czy jest to książka, która trafi w Wasze gusta :)

Moja ocena: 2/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/124922/ania-i-sprot-egzamin-w-miescie-bram/opinia/4938815#opinia4938815

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Zysk i s-ka oraz portalowi Sztukater :)

"Mała encyklopedia małżeńska"

2012-01-16T19:32:00.001+01:00

Autor: Krystyna Kofta
Tytuł: "Mała encyklopedia małżeńska"
Wydawnictwo: W.A.B., 2012
Ilość stron: 206
Okładka: miękka

"Mała encyklopedia małżeńska" (w skrócie MEM) powstała w wyniku wnikliwej obserwacji współczesnego społeczeństwa i stanowi intrygująco trafne świadectwo gwałtownych i dynamicznych zmian, jakie niemal na naszych oczach zachodzą w sferze obyczajowej i kulturowej.
Przemiany te są na tyle rewolucyjne i burzliwe, że z ledwością nadążamy za ich tempem gubiąc się w gąszczu nowych zjawisk, wzorców zachowań, relacji międzyludzkich. Poczucie zagubienia potęguje fakt, że brak nam rzetelnego źródła informacji, które uwzględniałoby obyczajowe modyfikacje ostatnich lat. Nawet Wielka Encyklopedia Powszechna (WEP) nie spełnia w tym przypadku swojej roli bądź zupełnie pomijając występujące coraz szerzej zjawiska społeczne (np. instytucja singla, zdrada małżeńska, trójkąt małżeński), bądź też podaje definicje przestarzałe, kompletnie nie przystające do współczesnej rzeczywistości (np. małżeństwo jako związek dwóch osób różnej płci). Autorka, dostrzegając te luki i niedopatrzenia, postanowiła pójść z duchem czasu, wziąć na siebie trud uwspółcześnienia WEP - i w swoim charakterystycznym, ironiczno - żartobliwym stylu uzupełnić powszechną wiedzę na temat różnych aspektów życia małżeńskiego o nowe wzorce zachowań i społecznych fenomenów.

W powstaniu MEM niebagatelną rolę odegrała obserwacja - przede wszystkim wieloletnich związków małżeńskich krewnych, znajomych i przyjaciół autorki, jak również własne doświadczenia i wnioski będące efektem analizy jej związku, a także wyniki badań opinii publicznej. Dzięki tak wszechstronnemu spojrzeniu hasła opracowane są bardzo solidnie i wiarygodnie - trudno zarzucić autorce gołosłowność czy nieznajomość tematu - a w dodatku z dużym poczuciem humoru, które zdecydowanie osładza ich gorzką niejednokrotnie wymowę.
Hasła MEM odnoszą się nie tylko do zjawisk obyczajowych związanych w jakikolwiek sposób z relacjami małżeńskimi i pozamałżeńskimi - od tych najbardziej powszechnych (aborcja, alimenty, rozwód, zdrada) po stosunkowo nowe lub też funkcjonujące od jakiegoś czasu, ale dopiero niedawno uznane za odrębny fenomen (singiel, bambocciono). Znajdziemy tu także objaśnienia haseł odnoszących się do sfery intymnej (orgazm, anorgazmia, wibrator, trójkąt małżeński) oraz ściśle powiązane z polską tradycją chrześcijańską (chrzest, komunia, wesele, ślub, obrączka). Jednak i to nie wszystko; autorka pokusiła się także o analizę haseł niektórych zjawisk psychologicznych występujących w małżeństwie (syndrom opuszczonego gniazda, szantaż rodzinny, ciche dni, kłótnie małżeńskie) oraz o stworzenie rewelacyjnego dekalogu małżeńskiego - chyba najbardziej czytelnego świadectwa naszych czasów i przemian społecznych rejestrującego m.in. stereotypy dotyczące postrzegania społecznych ról kobiety i mężczyzny.

"Małą encyklopedię małżeńską" cechuje lekki, przystępny, a zarazem wysmakowany literacko styl obfitujący w celne wnioski: jednocześnie logiczne i prawdziwe, jak i przepełnione cyniczną goryczą. Oczywiście, mają one wydźwięk feministyczny, ale w pozytywnym znaczeniu tego słowa. Choć nie brak tu emocji, nie uświadczycie mizoandrycznej zajadłości czy nienawiści skierowanej ku męskiemu rodzajowi. Konkluzje autorki są po prostu efektem wnikliwej i bystrej obserwacji naszej smutnej polskiej rzeczywistości, wciąż jeszcze - mimo wielu rewolucyjnych zmian - obarczonej katolicko - patriarchalnymi stereotypami przenikającymi (czasem nawet nieświadomie) rozmaite aspekty małżeńskiego życia oraz relacji międzyludzkich.
Autorka zwraca na nie uwagę, obnaża je i poddaje gruntownej analizie; cięty język, idealna równowaga pomiędzy słusznym gniewem a obiektywizmem, na który nie każdego byłoby stać, oraz styl - elegancki, wykwintny, ale niepozbawiony bardziej dosadnego słownictwa dodającego mu pikanterii, jasny, czytelny i dowcipny jednocześnie sprawia, że MEM jest lekturą przeznaczoną dla szerokiego grona odbiorców. Pełni ona rolę nie tylko rozrywkową; pod etykietką "pół żartem, pół serio" kryje się gorzka, naga prawda o niedoskonałościach toczących nasze społeczeństwo od wewnątrz. Przynajmniej niektóre z nich MEM pozwala sobie uświadomić, a być może przyczynić się do ich wyplenienia.

Przejawy charakterystycznej polskiej mentalności i światopoglądu, pokutujące stereotypy, ale i nowe wzorce zachowań i zjawiska społeczne, czy tego chcemy, czy nie, kształtują naszą rzeczywistość; książka Krystyny Kofty pozwala je zidentyfikować, oswoić się z ich obecnością, poznać ich specyfikę w sposób szczególny, przesycony wyjątkową mieszanką ironicznego humoru i gorzkiego, przenikliwego autentyzmu.
Wielbiciele pióra Krystyny Kofty z pewnością nie potrzebują dodatkowej zachęty; tym, którzy dotąd nie mieli okazji zapoznać się ze swobodną, soczystą, dojrzałą i błyskotliwą prozą autorki, gorąco polecam "Małą encyklopedię małżeńską".

Moja ocena: 4/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/122975/mala-encyklopedia-malzenska/opinia/4862606#opinia4862606

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu W.A.B. :)

"Najsłynniejsze miłości królów polskich"

2012-01-14T10:07:00.000+01:00

Autor: Jerzy Besala
Tytuł: "Najsłynniejsze miłości królów polskich"
Wydawnictwo: Bellona
Ilość stron: 370
Okładka: miękka ze skrzydełkami

Kto powiedział, że historia musi być nudna?
Jerzy Besala z rozmachem i polotem udowadnia, że jest ona czymś więcej, niż niekończącym się szeregiem dat, niezrozumiałych wykresów i statystyk, kalejdoskopem map czy garścią suchych faktów. Pokazuje jej drugie, ludzkie oblicze - ukształtowane przez miłosne i obyczajowe perypetie możnych tego świata, których namiętności i pragnienia determinowały czyny wpływające na kształt polityki oraz bieg historii.
Autor bierze pod lupę związki najbardziej znanych polskich par królewskich: od mariażu Jadwigi Andegaweńskiej i Władysława Jagiełły początkującego złotą epokę Jagiellonów po głośny związek Napoleona Bonaparte z Marią Walewską z czasów Księstwa Warszawskiego.
Besala prezentuje je w zadziwiająco szerokim kontekście historyczno - polityczno - obyczajowym uzupełnionym o dogłębną i wnikliwą analizę psychologiczną postaci. Dzięki temu zyskujemy niepowtarzalną okazję, by przyjrzeć się polskim królom jako zwyczajnym ludziom z krwi i kości, ujrzeć ich odmitologizowane oblicze, dowiedzieć się, co i w jaki sposób ukształtowało ich charakter i osobowość, zrozumieć motywy ich zachowań i decyzji, emocje i pragnienia.
Książka w intrygujący sposób ukazuje dzieje tych związków, ich wzloty i upadki - a wszystko to w ścisłej zależności od sytuacji wewnętrznej kraju i aktualnej polityki racji stanu zawsze obecnej w kontaktach dyplomatycznych pomiędzy dworami europejskimi. Fascynującym tłem okazała się również obyczajowość i mentalność konkretnej epoki rzutująca na relacje międzyludzkie i formy zachowań - także w sferze uczuciowej.

Jerzy Besala operując przystępnym, lekkim, gawędziarskim stylem, wyjątkowo sugestywnie przedstawia nam dzieje królewskich miłości w różnych odsłonach, które przez stulecia rozpalały masową wyobraźnię i fałszowały jej prawdziwy obraz. Poznamy historię namiętnej, tyleż kontrowersyjnej, co tragicznej miłości króla Zygmunta Augusta i Barbary Radziwiłłówny oraz koleje losu najprzykładniejszego małżeństwa w królewskich dziejach, jakim był związek Kazimierza Jagiellończyka z brzydką, zdeformowaną Elżbietą Rakuszanką - wzruszający przykład prawdziwego, szczerego, dozgonnego uczucia, o jakie zwykle trudno w małżeństwach dynastycznych.
Poznamy różne oblicza królewskiej miłości: wynikającej z poczucia dziejowej misji i duchowej więzi (Jadwiga Andegaweńska i Jagiełło), gwałtownej i pikantnej (Jan II Sobieski i Maria Kazimiera), łagodnej i szczerej ( Zygmunt I i Barbara Zapolya), statecznej i trwałej (August III Wettin i Maria Józefina Habsburżanka), głębokiej i czułej ( Zygmunt III Waza i Anna Habsburżanka) czy toksycznej (Napoleon i Maria Walewska). Wiele dowiemy się o królewskich słabościach, rozterkach i dylematach, o nadziejach i obawach związanych z przyszłym współmałżonkiem; ujrzymy ich prawdziwe twarze pozbawione maski wyniosłego majestatu, jakie ujawniali w zaciszu swej alkowy.

Autor raz po raz zdumiewa swoją erudycją i znawstwem tematu, urzeka talentem do snucia fascynujących opowieści. Jego barwną, soczystą narrację wzbogacają liczne cytaty z dobrze udokumentowanych źródeł historycznych, przytaczane z umiarem, który nie dominują nad narracją, lecz ją dopełniają. Książka siłą rzeczy obfituje w daty i fakty historyczne, lecz są one tak umiejętnie wplecione w narrację, że pochłania się je niemal bezwiednie, jednym tchem.
Miłosne zawirowania polskich władców, które przez lata obrosły legendą, autor weryfikuje i reinterpretuje swobodnie i rzetelnie zarazem. Jego wywodom trudno odmówić logiki i słuszności, choć czasem można wyczuć, które postaci obdarza większą sympatią; generalnie jednak cechuje je przenikliwość i obiektywizm.

"Najsłynniejsze miłości królów polskich" to wyjątkowa lektura, która proponuje nam spojrzenie na sylwetki rodzimych władców przez pryzmat ich uczuć, emocji, relacji z współmałżonkiem - uwikłanych w wielką politykę, a przecież marzących o osobistym szczęściu na równi ze swoimi poddanymi.
Jest niezwykle udaną i błyskotliwą próbą wyjaśnienia znaczenia, roli i fenomenu uczuć jako jednego z wyznaczników biegu historii.
Gorąco polecam tę książkę - to nie tylko prawdziwa gratka dla każdego miłośnika historii, ale także dla wszystkich zainteresowanych psychologicznymi mechanizmami kształtowania osobowości lub po prostu czytelników, którzy lubią czasem sięgnąć do wzruszających, namiętnych czy tragicznych losów kochanków, które przez lata obrosły legendą.

Moja ocena: 4/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/6375/najslynniejsze-milosci-krolow-polskich/opinia/4657241#opinia4657241

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Bellona oraz portalowi Sztukater :)

"Przekroczyć własne życie"

2012-01-12T09:59:00.000+01:00

Autor: Max Lucado
Tytuł: "Przekroczyć własne życie"
Wydawnictwo: W drodze, 2011
Ilość stron: 228
Okładka: miękka

Max Lucado to popularny autor bestsellerów i ponoć jeden z najlepszych kaznodziejów w Stanach Zjednoczonych. Ponieważ ci ostatni kojarzą mi się wyłącznie z budzącymi niesmak telewizyjnymi show pełnymi teatralnych gestów, nadętego pustosłowia, udawanym uduchowieniem oraz klaką bezmyślnej i bezkrytycznej gawiedzi, do książki podchodziłam z wyraźną rezerwą.
Niestety, tym razem moje obawy się potwierdziły. Otrzymałam niemalże literacki odpowiednik kaznodziejskiego występu przed kamerami.

"Przekroczyć własne życie" to bezładna mieszanina populistycznych, chwytliwych haseł okraszona biblijnym sosem, nie do strawienia dla człowieka obdarzonego choćby szczątkowymi zdolnościami samodzielnego myślenia.
W założeniu autora publikacja ta miała pomóc w poszukiwaniach sensu życia oraz sposobów, by osiągnąć w nim szczęście, spełnienie i satysfakcję, lecz nie tylko w wymiarze egoistycznym, ale bardziej globalnym. Inspirując się opowieściami spisanymi w księdze Dziejów Apostolskich, czerpiąc natchnienie z życia apostołów, Lucado chciał pokazać, że także w dzisiejszych czasach Bóg wybiera zwyczajnych, prostych ludzi, by zmieniali oblicze świata.
Założenie całkiem czytelne i obiecujące, zapowiadało się zupełnie ciekawie. Niestety, już następne strony przesądziły o totalnej klęsce tej publikacji.
Kolejne rozdziały powstawały w oparciu o pewnie schemat, który - jak sobie wyobrażam - mógł stanowić gotowca do publicznych wystąpień autora. Rozpoczynały go luźne rozważania inspirowane jakimś błahym wydarzeniem odnoszącym się najczęściej do osobistych doświadczeń autora, które jednoznacznie prowadziły do bardziej globalnych przemyśleń dotyczących wybranego aspektu rzeczywistości (np. głód, bieda, bezdomność, wojny, etc.). Następnie Lucado przytaczał adekwatny do wcześniejszych rozważań biblijny cytat i interpretował go w ich kontekście. Rozdział kończyły górnolotne wnioski obfitujące we wskazówki i rady - czyli coś w rodzaju nauki - oraz modlitwa tematycznie dopasowana do omawianego problemu.

"Przekroczyć własne życie" to książka, która zupełnie do mnie nie trafiła, a powodów tego jest co najmniej kilka.
Po pierwsze - styl autora. Koszmarny, napuszony, pompatyczny, obliczony na poklask tłumu, naszpikowany populistycznymi hasłami, niemalże apokaliptycznymi obrazami oraz naiwnie prostymi, kompletnie nieżyciowymi wskazówkami, jak zmienić świat na lepsze. To czysta, ordynarna demagogia nie niosąca żadnej głębszej treści.
Słownictwo także pozostawia wiele do życzenia - rozumiem, że aby dotrzeć do szerszych mas, trzeba wypracować pewien kompromis i używać języka powszechnie zrozumiałego, ale rażą mnie sformułowania potoczne typu "facet" czy "łazić" oraz prostackie (choć obrazowe) porównania stanowiące obrazę nawet dla niezbyt wyrobionej wyobraźni. Moim zdaniem świadczy to o braku szacunku dla odbiorcy, nie o próbie zbliżenia się do jego poziomu, przemawiania jego językiem. Nikt nie jest na tyle głupi, a zaprezentowane przez Lucado "bratanie się" z ciemną masą wypada sztucznie i zakrawa raczej na nieudaną parodię.
Irytująca była także pozbawiona jakiejkolwiek finezji, tendencyjna i płytka interpretacja biblijnych cytatów oraz rady i wskazówki autora: sloganowe, banalne i absolutnie nieprzydatne; no bo jak potraktować remedium Lucado na prześladowania religijne - być silnym i nie dać się zastraszyć? Łatwo powiedzieć...

Nie mogę powiedzieć, że książka mnie rozczarowała, bo niczego po niej nie oczekiwałam. Za to autentycznie mnie przeraziła. Jak to możliwe, że kaznodzieje tego pokroju cieszą się w Ameryce tak wielką renomą? Dla mnie jest ona zupełnie nieuzasadniona i świadczy tylko o poziomie, wymaganiach i upodobaniach amerykańskiego społeczeństwa, niestety. Denerwował mnie widoczny na każdym kroku brak szacunku dla czytelnika objawiający się tłumaczeniem najprostszych i niewymagających wyjaśnienia rzeczy, toporna stylistyka i niewyszukane słownictwo, jakby nie było warto bardziej się postarać. Poza tym jak płachta na byka działa na mnie opowiadanie o Bogu za pomocą pustych frazesów pozbawionych śladów samodzielnych, głębszych refleksji oraz mówienie w obcesowy sposób, co powinnam myśleć na dany temat. Jakże wielka przepaść dzieli wysmakowaną, mądrą i czytelną prozę C.S. Lewisa od bełkotliwych i bezładnych wypocin Maxa Lucado! Pod względem literackim i ideologicznym - to czysty koszmar utwierdzający w poczuciu straty czasu.
Zdecydowanie odradzam - chyba, że ktoś lubi być prowadzony za rączkę i traktowany jak małe dziecko.

Moja ocena: 1/6

za książkę dziękuję Wydawnictwu W drodze oraz portalowi Sztukater

"Dziewczyna z sąsiedztwa"

2012-01-11T12:22:00.001+01:00

Autor: Jack Ketchum
Tytuł: "Dziewczyna z sąsiedztwa"
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc
Ilość stron: 307
Okładka: miękka

Jeszcze do niedawna byłam pewna, że nic nie dorówna ani nic nie wywoła takiej emocjonalnej rozsypki, jaką zafundował mi Jack Ketchum w "Jedynym dziecku".
"Dziewczyna z sąsiedztwa" sprawiła, że moje niezachwiane przekonanie runęło jak domek z kart. Czuję, że jeszcze długo nie będę w stanie pozbierać się po tej lekturze. Od dzisiaj wrażenia, jakie we mnie wzbudziła, są dla mnie synonimem głębokiej traumy.

Lato, 1958 roku.
Dwunastoletni David poznaje o dwa lata starszą Meg Loughlin, która wraz z niepełnosprawną siostrą Susan po śmierci rodziców zamieszkała w domu swojej ciotki Ruth Chandler. Nowy dom bardzo szybko okazuje się nieprzyjaznym miejscem; ciotka oraz jej trzej synowie: Willie, Donny i Woofer odnoszą się do Meg z pogardą i nie szczędzą jej złośliwości. Dziewczynka znosi podłe traktowanie bez słowa skargi, jednak kiedy nękanie przybiera coraz ostrzejsze i bardziej niepokojące formy, Meg reaguje słusznym gniewem. Reakcja nastolatki wyzwala w Ruth niepohamowaną falę wściekłości. Zamyka Meg w piwnicznym schronie czyniąc z niej ofiarę chorych fantazji, wymyślnego okrucieństwa i własnego szaleństwa. Ruth odchodzi od zmysłów folgując makabrycznemu sadyzmowi, w którym pogrąża się nie tylko ona, lecz także podżegani przez nią synowie oraz... dzieci z sąsiedztwa. Wszyscy oni torturują Meg dając wyraz zwierzęcym fantazjom i żądzom; mordują ją na raty w międzyczasie popijając colę i oglądając telewizję.
Również David uczestniczy w tych ponurych wydarzeniach - jako bierny obserwator targany na przemian poczuciem winy i fascynacją. Kiedy decyduje się wreszcie pomóc udręczonej Meg, jest już na to za późno.

"Dziewczyna z sąsiedztwa" utrzymywała mnie w stanie permanentnego przerażenia i przyprawiającej swoją intensywnością o utratę zmysłów bezsilnej wściekłości. Dosłownie sparaliżowała mnie emocjonalnie i wielokrotnie prowokowała do odłożenia jej nieprzeczytanej - co nigdy dotąd mi się nie zdarzyło. Ta książka bolała, boli i jeszcze przez długi czas będzie boleć.
Poraża przede wszystkim niesamowitym, niemal namacalnym realizmem. Ketchum przekonuje, że człowiek jest zdolny do najpotworniejszych czynów, niewyobrażalnego bestialstwa i epatowania złem w najczystszej postaci - i to nie tylko z powodu inspirowania się autentycznymi wydarzeniami, które wstrząsnęły swego czasu Ameryką. Zmusza nas do uwierzenia ( czegoś podobnego dokonał William Golding we "Władcy much"), że opisywany przez niego horror jest w rzeczywistości prawdopodobny, że naprawdę może się wydarzyć. Porażające jest uświadomienie sobie, że nawet teoretycznie niewinne dziecko - podżegane do zła sankcjonowanego przez dorosłego, mające przyzwolenie otoczenia na folgowanie swoim fantazjom, eskalację swoich czynów i gwarantowaną całkowitą bezkarność - z radością przekroczy kolejne granice oddzielające dobro od zła wprawiając się w stan euforycznej wszechmocy, jaką daje poczucie władzy nad życiem i śmiercią drugiego człowieka, jest w stanie zatracić swoje człowieczeństwo zamieniając się w najprawdziwszego potwora.
Choć jedynym, który nie pogrąża się w zbiorowym szaleństwie, zachowuje ludzkie uczucia i jest w pełni świadomy dokonującego się zła jest David, jego udział w gehennie Meg jest moralnie największy. Jako bierny świadek, obserwator, który dostrzega zło i nie robi nic, by je powstrzymać - nie mówi rodzicom, nie zawiadamia policji - swoim niemym przyzwoleniem i poczuciem winy przeplatanym z chęcią przyłączenia się do oprawców i poznania tego, do czego jeszcze będą zdolni, budzi autentyczny wstręt i nienawiść. Kiedy w końcu decyduje się zareagować, odzyskuje w naszych oczach resztki przyzwoitości, ale na cokolwiek więcej jest już za późno.
Osobną kwestię stanowi postawa Ruth, której szaleństwo i utrata poczucia rzeczywistości wywołują słuszne przerażenie i grozę, lecz to nie ona jest tu najważniejsza. Jej zachowanie jest tylko katalizatorem wyzwalającym drzemiące zło; zaraża szaleństwem i przewodniczy aktom wynaturzonego okrucieństwa, lecz prawdziwy koszmar rozgrywa się w sercach i umysłach dzieci.

"Dziewczyna z sąsiedztwa" to proza o gigantycznej sile rażenia, brutalna i przerażająca. Poraża autentyzmem i budzi grozę realnym prawdopodobieństwem zaistnienia opisanych wydarzeń. Demaskuje najmroczniejsze tajniki ludzkiej duszy; pokazuje, jak daleko człowiek jest w stanie się posunąć, kiedy otrzymuje powszechną aprobatę dla wszelkich swoich działań. Opowiada o ohydnej zbrodni biernego uczestnictwa w akcie zła - i ogromnym spustoszeniu, jakie sieje w psychice. Opowiada o koszmarze, który rodzi się, gdy zacierają się granice między dobrem a złem, a człowiek zyskuje nieograniczoną władzę nad życiem i śmiercią bliźniego.

Polecam tę powieść wyłącznie czytelnikom o stalowych nerwach, choć nawet one nie gwarantują Wam beztrosko i spokojnie przespanych nocy; książka wstrząsa, szokuje i przeraża, zaś emocje, które wywołuje, swoją intensywnością chwytają za gardło, doprowadzają do granicy wytrzymałości i utraty tchu. Pustka, jaka pozostaje, jest istnym błogosławieństwem.

Moja ocena: 5/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/53532/dziewczyna-z-sasiedztwa/opinia/1593406#opinia1593406

Baza recenzji Syndykatu ZwB

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Papierowy Księżyc :)

"Niebo nad Maralal"

2012-01-10T12:41:00.000+01:00

Autor: Christina Hachfeld - Tapukai
Tytuł: "Niebo nad Maralal"
Wydawnictwo: Telbit, 2011
Ilość stron: 381
Okładka: miękka ze skrzydełkami

Czarny Ląd niejednego już urzekł swoją tajemniczą egzotyką i fantastycznym pięknem dzikiej przyrody. Wielu z nas marzy o odwiedzeniu tego fascynującego i urokliwego zakątka świata, ale czy ktoś zdecydowałby się pójść w ślady Christiny?

Christina Hachfeld - Tapukai, Niemka z Hannoveru, przed osiemnastu laty wybrała się na wycieczkę do Kenii. Niemal z miejsca zakochała się w tym egzotycznym kraju... i w dumnym, przystojnym wojowniku z plemienia Samburu imieniem Lpetati. Od tamtej pory niczym mityczna Kora - Persefona żyje na granicy dwóch światów dzieląc swój czas pomiędzy kenijską rodzinę mieszkającą w wiosce w pobliżu Maralal i niemiecką pod Hannoverem.

"Niebo nad Maralal" to swego rodzaju pamiętnik opisujący fragmenty życia Christiny w Kenii u boku wojownika Samburu i jego licznej rodziny. To fascynująca opowieść o życiu na zderzeniu dwóch diametralnie różnych kultur, o blaskach i cieniach Afryki widzianej oczami urzeczonej nią Europejki. Christina jest bystrą i obiektywną obserwatorką, jej spostrzeżenia są trafne, rzeczowe i bardzo realistyczne, pozbawione koloryzowania i upiększeń, których przecież można byłoby się spodziewać po kimś tak głęboko związanym ze swoją drugą ojczyzną. Miłość do Czarnego Lądu nie przesłania jej nawet negatywnych zjawisk oraz trudnych i bolesnych aspektów afrykańskiej rzeczywistości. Coraz powszechniejsze zjawisko sponsoringu wśród Afrykanów utrzymywanych przez bogate Europejki lub Amerykanki, natrętne i nierzadko niebezpieczne żebractwo, szokujący rytuał obrzezania dziewcząt, aranżowanie małżeństw, uciążliwi krewni reprezentujący typową, ale wybitnie irytującą postawę roszczeniową - obserwacje autorki dotyczące afrykańskiej codzienności wzbogacają cenne i celne refleksje na temat specyficznej mentalności i filozofii życiowej mieszkańców Czarnego Lądu oraz nieporozumienia, jakie wywołują w zderzeniu ze światopoglądem przedstawicieli europejskiej kultury.
Christina opowiada także o codziennym życiu w niespiesznym rytmie pór roku i zwyczajnych problemach mieszkańców wioski pod Maralal, opisuje prozę życia, która dla tubylców oznacza nieustanną walkę o przetrwanie oraz utrzymanie zdrowych relacji z liczną, a przez to bardziej narażoną na wewnętrzne konflikty rodziną. Niełatwą codzienność ubarwiają tradycyjne obrzędy, jak np. ceremonia zaślubin czy obrzezanie dziewcząt, które, choć nielegalne, nadal jest powszechnie praktykowane.
Choć pozycja kobiet w Kenii pozostawia wiele do życzenia, Christina zyskała w rodzinie Lpetati szczególną pozycję. Nie była własnością męża ani przedmiotem umowy handlowej; jako wykształcona Europejka zarabiająca na utrzymanie męża oraz jego licznej rodziny, zyskała sobie powszechny szacunek i akceptację - co nie oznacza, że wszystkie jej działania spotykały się z aprobatą starszyzny...

Podczas lektury "Nieba nad Maralal" nie opuszczało mnie zdumienie i podziw dla autorki. Różnice kulturowe i wynikające z nich nieporozumienia i konflikty zostały przedstawione na tyle obrazowo, że trudno było mi sobie wyobrazić, jakim sposobem udało jej się stworzyć szczęśliwy i trwały związek z afrykańskim wojownikiem. Christina zadziwia swoją cierpliwością, wyrozumiałością, taktem i nadzwyczajną otwartością w stosunkach ze swoją kenijską rodziną, niezwykłym stopniem adaptacji do tak krańcowo odmiennej rzeczywistości - i umiejętnością czerpania satysfakcji i radości z aktywnego uczestnictwa w plemiennym życiu Samburu.
No właśnie: zastanawiało mnie, do jakiego stopnia czuła się związana z rodziną Lpetati, ze swoją wysoką pozycją Europejki i żony wojownika. Z jednej strony bezwzględna akceptacji starszyzny powinna uciszyć moje wątpliwości; z drugiej jednak - jej relacje z mężem - którego traktowała trochę jak duże dziecko: utrzymywała go, dbała o jego potrzeby, chwaliła, liczyła się z jego zdaniem czasem tylko dla zachowania pozorów - oraz z jego rodziną, którą traktowała co prawda z szacunkiem, ale też ze szczyptą wyższości typowej dla białego człowieka - są dla mnie zastanawiające i świadczą jedynie o tym, jak trudno całkowicie wtopić się w tak odmienną pod każdym względem kulturę, mimo najszczerszych prób i chęci.

"Niebo nad Maralal" to interesująca lektura z wyjątkowym obiektywizmem ukazująca realia współczesnej Afryki z perspektywy kobiety, która poznała je od podszewki. Pozwala podziwiać bogactwo i różnorodność Czarnego Lądu, nie stroni jednak od tematów trudnych, kontrowersyjnych i bolesnych, być może burzących powszechny mit o Afryce jako kawałku raju, ale za to z dużym autentyzmem i rzetelnie ukazujących jej prawdziwe oblicze.
Jeśli chodzi o wrażenia, to niestety, książka mnie nie porwała. Mimo bogactwa treści zabrakło mi magii, o której autorka tyle mówiła. Suchy, rzeczowy język i bardzo konkretny styl nie potrafiły oddać entuzjazmu i zachwytu autorki ani jej fascynacji, co sprawiło, że trudno mi było się wciągnąć w lekturę, miejscami po prostu nudną.
Pomimo moich mieszanych uczuć polecam tę książkę miłośnikom Czarnego Lądu, fascynatom antropologii oraz wszystkim tym, którzy chcieliby poznać realia Afryki bez zbędnych upiększeń i zafałszowań.

Moja ocena: 3/5 (interesująca, warto przeczytać)

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/97081/niebo-nad-maralal-moje-zycie-u-boku-wojownika-samburu/opinia/4657231#opinia4657231

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Telbit oraz portalowi Sztukater :)

"O modlitwie. Listy do Malkolma"

2012-01-08T10:34:00.000+01:00

Autor: Clive Staples Lewis
Tytuł: "O modlitwie. Listy do Malkolma"
Wydawnictwo: Esprit, 2011
Ilość stron: 190
Okładka: miękka ze skrzydełkami

"Relacja Boga z człowiekiem jest bardziej osobista i intymna niż jakakolwiek możliwa relacja dwóch istot ludzkich."

Moje oczarowanie piękną, wysmakowaną prozą C.S. Lewisa nie mija długo po zakończeniu lektury. Podobnie jak zachwyt nad jego głębokim humanizmem, nadzwyczajną erudycją oraz dojrzałym, radosnym chrześcijaństwem. A także podziw dla umiejętności opowiadania o najbardziej nawet skomplikowanych i zawiłych kwestiach wiary ze wzruszającą prostotą, niegasnącym entuzjazmem i subtelnym poczuciem humoru.
Lewisowi udało się dokonać czegoś, co do tej pory pozostawało poza zasięgiem różnych kaznodziei, księży czy rekolekcjonistów - skłonił mnie do podjęcia konstruktywnej analizy postawy religijnej, sprowokował rozważania na temat mojego stosunku do Boga i spraw wiary oraz refleksje dotyczące natury i znaczenia modlitwy. Jego jakże świeże, mądre i sugestywne spojrzenie wynikające z osobistych doświadczeń oraz głębokich przemyśleń mocno mnie poruszyło trafiając wprost do serca.

"O modlitwie. Listy do Malkolma" to zbiór zapisków ujętych w formę listów do fikcyjnego przyjaciela Lewisa stanowiących dialog z każdym chrześcijaninem - niekoniecznie tak, jak autor nawróconym w dorosłym życiu, ale każdym potrzebującym duchowego wsparcia w codziennym praktykowaniu wiary.
Lewis podejmuje rozważania dotyczące praktyk religijnych, chrześcijańskich dogmatów i prawd wiary - a wszystko to w powiązaniu z szeroko pojmowaną kwestią modlitwy. To ona jest motywem przewodnim jego refleksji, gdyż umożliwia obcowanie ze Stwórcą w niezwykle osobisty sposób.
Lewis dokonuje wnikliwej analizy różnych aspektów modlitwy; zastanawia się nad zaletami spontanicznej modlitwy bez słów oraz modlitwy "gotowej"; nad zasadnością modlitwy do świętych o wstawiennictwo i celowości modlitwy za zmarłych. Dokładnie i precyzyjnie omawia cechy i znaczenie modlitwy dziękczynnej, chwalebnej i błagalnej, zdecydowanie najwięcej miejsca poświęcając tej ostatniej.
Rozmyśla nad sensem modlitwy, jej ewentualną mocą sprawczą oraz nad tym, dlaczego tak często spotyka się z odmową i co sprawia, że zazwyczaj stanowi jedynie męczący obowiązek.

Wyjątkowo pozytywne wrażenie wywarły na mnie objaśnienia Lewisa dotyczące znaczenia zwrotów składających się na jego codzienną modlitwę. Rzadko kto się nad tym zastanawia tak dogłębnie, jakże często sprowadza się ona do bezmyślnego klepania wyuczonych formułek - tym bardziej cenne, piękne i inspirujące są przemyślenia autora.

W rozważaniach tych zwraca uwagę nadzwyczajna erudycja i nieprzeciętny intelekt C.S. Lewisa. Obfitują one w liczne odniesienia do filozofii, teologii i psychologii oraz literackie aluzje i trafne cytaty. Zadziwiająca jest prostota i bezpośredniość, w jaką obleka swą błyskotliwą inteligencję i głęboką duchowość - dzięki temu nie odstraszają one naukowym nadęciem, lecz zachwycają autentyzmem, lekkością i przejrzystością myśli.
Przemyślenia Lewisa cechuje także uniwersalizm, który sprawia, że są one jasne, czytelne i do przyjęcia zarówno dla anglikanów (jak Lewis), jak i katolików czy protestantów.

"O modlitwie. Listy do Malkolma" to lektura niełatwa i wymagająca, ale nie ze względu na zawiłości sposobu myślenia Lewisa, lecz z uwagi na bogactwo treści. Należy ją przyjmować w małych, rozsądnych dawkach, delektować się nią - dopiero wtedy duchowa uczta, jaką niewątpliwie zapewnia proza Lewisa, smakuje należycie.
C.S. Lewis - który dzięki tej lekturze awansował do pozycji mojego ulubionego Inklinga - dał świadectwo temu, że w istocie nauka i wiara nie wykluczają się wzajemnie, lecz bliżej im do siebie, niż nam się wydaje. Obnażył swoją duszę, podzielił się radością, jaką czerpał ze swej głębokiej wiary i miłością do Boga. Po raz kolejny okazał się nie tylko wybitnym intelektualistą, lecz także dojrzałym humanistą potrafiącym odnaleźć ukojenie i radość w obcowaniu z Bogiem za pośrednictwem modlitwy.

"O modlitwie. Listy do Malkolma" to piękna, mądra i wzruszająca lektura. Pomaga uporządkować relacje z Bogiem, skłania do rewizji swojej wiary, inspiruje do poszukiwań własnych sposobów kontaktu ze Stwórcą i pokazuje, jak być chrześcijaninem w pełnym znaczeniu tego słowa.

Polecam gorąco wszystkim miłośnikom prozy C.S. Lewisa, a także każdemu chrześcijaninowi niezależnie od tego, czy stoi na rozdrożu, poszukuje odpowiedzi na nurtujące go pytania, wątpi czy szuka natchnienia.

Moja ocena: 5/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/118575/o-modlitwie-listy-do-malkolma/opinia/4672778#opinia4672778

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Esprit :)

"Detektyw Kefirek rozgryza prawnusia"

2012-01-06T19:34:00.001+01:00

Autor: Małgorzata Strękowska - Zaremba
Tytuł: "Detektyw Kefirek rozgryza prawnusia"
Wydawnictwo: W.A.B., 25.01.2012.
Ilość stron: 209
Okładka: miękka

"Detektyw Kefirek rozgryza prawnusia" to trzecia część przygód 12 - letniego Teodora Kefirka (zwanego dalej Teosiem) oraz jego przyjaciela Dominika - dwóch domorosłych detektywów zajmujących się rozwiązywaniem zagadek kryminalnych.

Tym razem chłopcy wpadają na trop tajemniczej i wielce obiecującej sprawy związanej z mieszkającą nieopodal Elżbietą Popławską - starą, dystyngowaną damą zwaną przez wszystkich księżną. Pewnego dnia Jaś Gałuszko, niezbyt bystry kolega Teosia zauważa, że na dachu willi księżnej dwaj monterzy instalują antenę satelitarną. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że staruszka nigdy nie posiadała telewizora jako zagorzała przeciwniczka wszelkich nowinek technicznych; poza tym dzień wcześniej wyjechała nagle do sanatorium, dom więc stał pusty.
Podekscytowani chłopcy podejrzewają włamanie i rozpoczynają swoje kolejne śledztwo. Ich pierwszym krokiem jest... włamanie do willi pani Popławskiej w celu weryfikacji podejrzeń. Tym sposobem wpadają na trop fascynującej rodzinnej historii sięgającej początków XX wieku, sfałszowanego testamentu ojca księżnej oraz tajemniczego prawnusia, który być może czyha na spadek po wiekowej krewnej.
Intrygująca zagadka całkowicie pochłania uwagę trójki obrotnych nastolatków - nie jest w stanie jej rozproszyć nawet świadomość zbliżającego się wielkimi krokami testu szóstoklasisty ani wybryki ich młodszych braci, którzy w słusznej sprawie niemal dopuścili się przestępstwa i zostali ochrzczeni przez lokalną prasę mianem "małych sadystów".
Mimo sceptycyzmu rodziców i piętrzących się w zawrotnym tempie trudności, detektywom udaje się doprowadzić sprawę do tyleż spektakularnego, co zadziwiającego finału...

"Detektyw Kefirek rozgryza prawnusia" to jedna z najlepszych powieści dla dzieci i młodzieży autorstwa polskiej pisarki, jaką kiedykolwiek czytałam. Charakteryzuje ją wielowątkowa, błyskotliwa i oryginalna fabuła obfitująca w inteligentny humor sytuacyjny, dowcipne i elokwentne dialogi, które są głównym atutem książki. Należy docenić również intrygę kryminalną, której stopień skomplikowania stanowi wyzwanie dla młodego czytelnika, ale nie nastręcza najmniejszych trudności w podążaniu za jej zawiłościami. Czyni to lekturę tym bardziej absorbującą i wciągającą.
Wartka akcja obfitująca w fałszywe tropy i niespodziewane zwroty akcji nieustannie trzyma w napięciu, zaś bohaterowie są zarazem sympatyczny i naturalni, jak i wyraziści. Przygody, jakie przeżywają, są karkołomne, ale nie niemożliwe czy zbyt wydumane; ich prawdopodobieństwo mieści się w granicach normy, dzięki czemu czytelnikowi łatwiej wczuć się w klimat powieści. Na uwagę zasługują również refleksje i przemyślenia głównego bohatera - prawdziwe humorystyczne perełki, które prowokują niepowstrzymane ataki śmiechu.

Styl autorki jest po prostu rewelacyjny - stanowi idealną mieszankę pięknej polszczyzny oraz młodzieżowych zwrotów i powiedzonek, które użyte w zabawnych kontekstach są całkowicie uzasadnione, zupełnie nie rażą, za to bawią do łez.
Lekkie pióro i znakomite wyczucie przyczyniły się do powstania skrzącej humorem i błyskotliwej powieści detektywistycznej dla młodzieży, która nie obraża inteligencji czytelnika, lecz wymaga od niego współpracy, wytężenia uwagi. Warto się jednak odrobinę wysilić, gdyż satysfakcja z delektowania się lekturą jest naprawdę bezcenna, zaś wrażenia, jakie gwarantuje - niepowtarzalne i wyjątkowe.
Gorąco polecam nie tylko młodzieży - myślę, że książka znajdzie uznanie czytelników niezależnie od wieku.

Moja ocena: 5/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/121766/detektyw-kefirek-rozgryza-prawnusia/opinia/4819685#opinia4819685

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu W.A.B. :)

"Motyl"

2012-01-05T15:43:00.000+01:00

Autor: Lisa Genova
Tytuł: "Motyl"
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc, 2011
Ilość stron: 365
Okładka: miękka ze skrzydełkami

"Możesz nie być wiarygodnym źródłem informacji o samej sobie"

Alice Howland ma 50 lat, jest wykładowcą psychologii kognitywnej na Uniwersytecie Harvarda, zaś jej światowe osiągnięcia w dziedzinie lingwistyki zagwarantowały jej międzynarodowe uznanie i prestiż. Jest dumna nie tylko z własnych osiągnięć, lecz również z błyskotliwej kariery naukowej męża Johna oraz trójki udanych dzieci. Jednak Alice zaczyna zauważać niepokojące problemy z koncentracją, zaniki pamięci i zaburzenia orientacji; początkowo kładzie te wciąż incydentalne niedogodności na karb objawów menopauzy, stresu i przemęczenia spowodowanego aktywnym trybem życia na wysokich obrotach. Kiedy objawy nasilają się zakłócając normalne funkcjonowanie, decyduje się na wizytę u neurologa.

Lekarska diagnoza brzmi jak wyrok śmierci: Alice cierpi na chorobę Alzheimera o wczesnym początku.
Wiadomość ta spada jak grom z jasnego nieba na całą rodzinę. Zdruzgotana Alice musi nauczyć się żyć ze świadomością nieuleczalnej choroby, która nieubłaganie pozbawia ją własnej tożsamości, niszczy jej błyskotliwy umysł i ponadprzeciętne zdolności intelektualne, zaciera słowa i myśli, gubi wspomnienia. Jest zmuszona do rezygnacji z tego, co dotąd ją określało, co kochała i dawało jej olbrzymią satysfakcję, bez czego czuje się bezwartościowa - z życia zawodowego i naukowego, pracy wykładowcy na Harvardzie.
Pogłębiająca się demencja zmusza Alice do przewartościowania swojego dotychczasowego życia, a zwłaszcza relacji z najbliższymi: mężem, który jest rozdarty pomiędzy kontynuowaniem swojej kariery naukowej a opieką nad żoną oraz dziećmi, w stosunku do których musi zmienić swoje oczekiwania.
Alice próbuje odnaleźć się w nowej sytuacji, określić się na nowo, poznać samą siebie w kontekście zmian, jakie wywołała w niej choroba. I choć stopniowo traci swą niezależność, zapomina znaczenia słów, nazw przedmiotów, technik wykonywania codziennych czynności i imion dzieci, gubi się we własnym domu, nie rozpoznaje twarzy - jednym słowem traci swoje jestestwo - zaczyna odkrywać, że o tym, kim jest, nie decyduje tylko to, co i ile jest w stanie zapamiętać; że jest kimś więcej, niż kobietą, która zapadła na ciężką i nieuleczalną chorobę.

"Motyl" to książka wyjątkowa, przerażająca i fascynująca zarazem. Lisa Genova ujęła mnie idealną równowagą pomiędzy zachowaniem nadzwyczajnej wrażliwości, delikatności i współczucia a naukową precyzją i wiarygodnością opisywanej historii. To coś więcej, niż poruszający swoim autentyzmem portret kobiety we wczesnym stadium Alzheimera. To spojrzenie na rzeczywistość oczami kobiety pogrążającej się w chorobie, która próbuje zrozumieć zmiany, jakim podlega jej osobowość oraz sposób, w jaki wpływają na jej postrzeganie świata. Mamy wgląd w jej myśli, uczucia, nastroje i emocje, jakie towarzyszą jej w chorobie. Ta niesamowita perspektywa, w dodatku tak wiarygodna i prawdziwa, nie byłaby możliwa bez ponadprzeciętnej empatii, zrozumienia i wyobraźni, a także fachowej wiedzy na temat choroby Alzheimera. Lisa Genova dokonała rzeczy niezwykłej.

Kiedy życie i świat Alice kurczy się do ulotnej bieżącej chwili, a najbliższa rodzina staje się nierozpoznawalna, uświadamiamy sobie z całą mocą okrucieństwo choroby i rozmiar spustoszenia, jakie czyni w ludzkim organizmie - zwłaszcza w przypadku osoby będącej u szczytu swoich możliwości intelektualnych, o której wartości stanowił imponujący dorobek naukowy; upadek w otchłań demencji jest tym bardziej przerażający i wstrząsający.

"Motyl" to wartościowa i wzruszająca lektura pozwalająca nam zrozumieć, co dzieje się w umyśle człowieka z chorobą Alzheimera. Ukazuje wszelkie aspekty tej choroby, począwszy od ledwo dostrzegalnych zmian w codziennym życiu po najbardziej znaczące, wpływające na relacje z najbliższymi, zachowanie i osobowość chorego. To wyjątkowo wszechstronne spojrzenie, które uczy empatii i zrozumienia, otwiera oczy na tragedię, jaką jest demencja. Uświadamia, co stanowi prawdziwą wartość życia, skłania i motywuje do przewartościowania go, poraża autentyzmem przeżyć i emocji, wzrusza do łez i zostaje w pamięci na długo.
To jedna z tych książek, które zmieniają życie i nasze spojrzenie na świat. Po prostu trzeba ją przeczytać, do czego zachęcam z całego serca.

Moja ocena: 5/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/102837/motyl/opinia/4759413#opinia4759413

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Papierowy Księżyc :)

"Dzieci świata"

2012-01-04T22:04:00.000+01:00

Autor: Monika Witkowska, Piotr Krysiak
Tytuł: "Dzieci świata"
Wydawnictwo: Arkady, 2011
Ilość stron: 119
Okładka: twarda z obwolutą

"Spójrz w oczy dziecka - zobaczysz Boga."

Słowa Phila Bosmansa, choć brzmią nieco patetycznie, mają w sobie sporo prawdy. Wystarczy spojrzeć w ogromne, pełne wyrazu oczy osadzone w dziecięcej twarzyczce - mówią więcej, niż jakiekolwiek słowa, porażają autentyzmem, spontanicznością i bezmiarem emocji, wrażeń, nastrojów.
Każdego, komu te słowa wydadzą się przesadzone i postanowi potraktować je sceptycznie, odsyłam do niezwykłego albumu zatytułowanego "Dzieci świata".
Jest on owocem pracy dwojga ludzi o nieprzeciętnej wrażliwości: dziennikarki i podróżniczki Moniki Witkowskiej (zdjęcia kolorowe) oraz Piotra Krysiaka, fotografa i globtrotera (zdjęcia czarno - białe), których wyprawy do odległych zakątków naszej planety dały efekt w postaci serii wyjątkowych, prawdziwie artystycznych dziecięcych fotografii portretowych. Każda z nich to osobna historia dająca nam obraz życia dzieci w warunkach kulturowych odmiennych od naszych, a przez to bardziej intrygujących - stąd Afryka, Azja, Ameryka Łacińska i Oceania. Jednak autorom nie chodziło tylko i wyłącznie o pokazanie realiów życia dzieci w różnych zakątkach świata, lecz również o wywołanie głębszych refleksji nad ich losem, które być może zaowocują uczestnictwem w projektach mających na celu pomoc dzieciom krajów rozwijających się, by miały szansę na prawdziwe dzieciństwo i lepsze życie.
Wymowne dziecięce twarze nie potrzebują dodatkowego komentarza - każde zdjęcie podpisane jest tylko jednym, ale jakże dobitnym zdaniem. Mieści ono w sobie informacje o okolicznościach powstania fotografii, sytuacji społecznej i ekonomicznej kraju oraz rodziny małego bohatera, jego nastroju, przeżywanych emocjach, lękach, obawach i marzeniach. W połączeniu z ekspresywną mimiką daje to naprawdę porażający efekt.
Fotografie zatrzymują w kadrze ulotne chwile, ale także emocje i wrażenia. Ich bogata różnorodność oszałamia i fascynuje; znajdują się na nich dzieci w czasie zabawy, codziennych zajęć i obowiązków; dzieci bezdomne i w otoczeniu najbliższych; wesołe i smutne; ze wzdętymi z głodu brzuszkami i przystrojone rytualnymi ozdobami. Zdjęcia te nie tylko dokumentują różnice kulturowe, społeczne i obyczajowe, lecz także zwyczaje i zachowania charakterystyczne dla konkretnej części świata. Istna gratka dla antropologa!
Jednak fotografie te mają jeszcze inny wymiar. Hipnotyzujące, wyraziste dziecięce spojrzenia skutecznie przykuwają naszą uwagę i każą skupić się na tym, co wyrażają. Powaga w oczach małego wyznawcy Sziwy, radość etiopskich pastuszków, rozpacz chłopca ze slumsów Bombaju, desperacja w oczach głodnej dziewczynki, nieśmiała ciekawość małej mieszkanki tybetańskiej Lhasy, cynizm i brak złudzeń kilkuletniego pucybuta z Ekwadoru; samotność, zagubienie, rezygnacja, determinacja - można by wyliczać bez końca. To zarazem fascynujące i przerażające doświadczenie - w oczach dziecka uwidacznia się całe cierpienie i krzywda, jakiej doznały w swoim krótkim życiu. Nie sposób pozostać obojętnym na ich spojrzenie, nie zapłakać nad ich losem.

"Dzieci świata" to przepiękny, wzruszający i poruszający w swym autentyzmie, prostocie i wymowie album, którego wartości nie sposób przecenić. Gorąco polecam go każdemu, bez wyjątku. Nie tylko dostarcza niezwykłych wrażeń estetycznych, ale również budzi emocje i refleksje, które każdy z nas może przekuć na coś wartościowego.

Moja ocena: 5/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/124791/dzieci-swiata/opinia/4809425#opinia4809425

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Arkady oraz portalowi Sztukater :)

"Hugo i mapa z wyspy potworów"

2012-01-03T20:26:00.000+01:00

Autor: Rob Stevens
Tytuł: "Hugo i mapa z wyspy potworów"
Wydawnictwo: Stentor, 2009
Ilość stron: 263
Okładka: miękka

Anglia, przełom XV i XVI wieku, epoka wielkich odkryć geograficznych. 12 - letni Hugo Bailey marzy o tym, by żeglować po świecie i odkrywać nieznane lądy. Tymczasem pod okiem stryja Waltera, znakomitego kartografa, uczy się trudnej sztuki rysowania map wierząc, że kiedyś będzie w tym tak dobry, jak on.
Kiedy Hugo dowiaduje się, że niejaki Rupert Lilywhite, człowiek wyjątkowo próżny i arogancki, werbuje w porcie marynarzy na swój dziewiczy rejs, bez wahania zaciąga się na statek gnany żądzą przygód. Kiedy okręt przybija do brzegów pewnej wyspy, stryj Walter stwierdza, że nie jest ona zaznaczona na żadnej znanej dotychczas mapie. Razem z bratankiem schodzą na ląd, by dokonać rekonesansu. Bardzo szybko okazuje się, że wyspa zamieszkała jest przez dziwaczne stworzenia i niestety, nie wszystkie są przyjaźnie nastawione.
Aby uratować stryja, Hugo wraz z garstką nowo poznanych przyjaciół musi stawić czoła podstępnym atakom wampochrząszczy i olbrzymich mięsożernych ślimaków oraz śmiertelnie niebezpiecznym żubrogom. Stara się przy okazji ocalić znękanych mieszkańców wyspy przed ohydnymi stworami - w tym celu musi odnaleźć mityczny Srebrny Żołędź, który spełnia życzenia. Kierując się starą mapą pełną zagadek, niejasnych podpowiedzi i niedomówień, wraz z przyjaciółmi rusza w przepastną czeluść Krętego Lasu, z którego nikt jeszcze nie wrócił żywy...

"Hugo i mapa z wyspy potworów" to klasyczna, nieskomplikowana przygodówka, na moje oko adresowana do dzieci w wieku 8 -12 lat. Choć osadzona w realiach epoki odkryć geograficznych, niewiele na to wskazuje; oprócz nielicznych nawiązań bohaterów do wypraw morskich znanych żeglarzy i odkrywców (Diaz, Kolumb) czy przystępnie podanych informacji dotyczących zasad żeglowania i kartografii, trudno znaleźć inne elementy, które pozwoliłyby poczuć klimat epoki. Przeszkadza w tym wyzbyty wszelkich stylizacji język o nowoczesnym, młodzieżowym brzmieniu, niepozbawiony naleciałości nowomowy charakterystycznej dla nastolatków. Raziło mnie to i zakłócało odbiór lektury, choć pewnie młodym czytelnikom taki styl przypadnie do gustu.
Prosta, nieskomplikowana fabuła najeżona całą masą fantastycznych przygód oraz wartka, choć jednotorowa i przewidywalna akcja to kolejne elementy, które powinny spodobać się odbiorcy. W książce aż roi się od dziwacznych stworzeń, niebezpiecznych przygód, sympatycznych bohaterów, łamigłówek i zagadek, który mogą stanowić nie lada wyzwanie dla jego wyobraźni. Zaletą lektury są również zabawne dialogi, a także wyraźny podział na dobro i zło oraz podkreślenie wartości prawdziwej przyjaźni.

"Hugo i mapa z wyspy potworów" zwraca uwagę żywiołową akcją, barwną fabułą i baśniowymi realiami; choć jest to lektura raczej dość sztampowa i niewymagająca (bardziej się ją ogląda niż czyta, kojarzy się też z przygodowymi grami komputerowymi), z pewnością ucieszy każdego żądnego wrażeń młodego czytelnika marzącego o dalekich podróżach i niezwykłych przygodach. Jest w stanie zainteresować i zainspirować, przykuć na dłuższy czas dziecięcą uwagę i okazać się idealną pożywką dla bujnej wyobraźni naszego małolata.
Polecam!

Moja ocena: 3/5

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Stentor oraz portalowi Sztukater :)

"15 blizn"

2012-01-03T08:20:00.000+01:00

Tytuł: "15 blizn" - zbiór opowiadań
Wydawnictwo: Replika, 2011
Ilość stron: 423
Okładka: miękka ze skrzydełkami

Pod tym sugestywnym i wiele mówiącym tytułem kryje się zbiór piętnastu opowiadań autorstwa najbardziej uznanych polskich i zagranicznych twórców literatury grozy i horroru. Dobór nazwisk rzeczywiście przyprawia o dreszcz ekscytacji, podobnie jak tytuł antologii sugerujący doznania o natężeniu i mocy zdolnej nieźle poharatać naszą wyobraźnię.

Wybór zamieszczonych w zbiorze opowiadań okazał się strzałem w dziesiątkę. "15 blizn" gwarantuje prawdziwą czytelniczą ucztę dla każdego miłośnika horroru i makabry dzięki ogromnej różnorodności stylistycznej i tematycznej oraz sporemu zróżnicowaniu jeśli chodzi o ciężar gatunkowy. Utwory stanowią barwny melanż rozmaitych konwencji począwszy od klasycznego horroru i powieści kryminalno - sensacyjnej na fantasy skończywszy - a wszystko to okraszone solidną porcją różnych kombinacji elementów grozy, makabry, a nawet czarnego humoru i groteski.
Dzięki tej różnorodności każde opowiadanie wprowadza odmienny nastrój i klimat, wywołuje zupełnie inne doznania, podkręca wyobraźnię na mnóstwo sposobów. Nieprzewidywalność fabuły i pierwiastek zaskoczenia występuje we wszystkich utworach, co zdecydowanie przemawia na ich korzyść. Jeśli jednak wziąć pod uwagę to, czy w równym stopniu budzą autentyczne przerażenie i wywołują dreszcz grozy, pojawiają się pierwsze rozbieżności.

Największe wrażenie wywarła na mnie proza Stefana Dardy, Aleksandry Zielińskiej oraz Ramseya Campbella, Joe Hilla i F. Paula Wilsona - z dumą i radością stwierdzam, że nasi polscy autorzy nie tylko w niczym nie ustępują twórcom światowej klasyki gatunku, ale nieraz wręcz przewyższają ich kunsztem i stopniem opanowania pisarskiego warsztatu.

Na medal spisał się mój ulubiony autor literatury grozy, Stefan Darda ("Dom na Wyrębach", "Czarny Wygon"). W jego opowiadaniu groza uderza nagle i niespodziewanie, z najmniej oczekiwanej strony. Umiejętnie budowane napięcie co prawda zapowiada czającą się w pobliżu tragedię, ale jej uderzenie i tak jest porażające. Niepokój budzi nie tylko wizja doskonale zakamuflowanego psychopaty; włoski na karku podnosi zgrabnie wpleciony wątek klasycznej opowieści o duchach. Moim zdaniem jest to bodajże najlepsza opowieść w całym zbiorze.

Również Aleksandra Zielińska mile mnie zaskoczyła, wręcz oczarowała wykreowaną przez siebie rzeczywistością, której atmosfera przywodzi na myśl klimat "Mistrza i Małgorzaty" Bułhakowa. Kraków jawi się nam jako przedsionek piekła, w którego kościołach, zamienionych na sale sądowe, sam diabeł feruje wyroki. Chapeaux bas!

Pozytywnie wyróżnił się także Joe Hill - ale czy można było spodziewać się czegoś innego, skoro pod tym pseudonimem ukrywa się syn samego Stephena Kinga? Udało mu się wzbudzić we mnie autentyczne przerażenie historią będącą zapisem tweeterowania pewnej nastolatki. Oryginalna forma, drażniąca zmysły i silnie oddziałująca na wyobraźnię gra na emocjach polegająca na budowaniu napięcia i atmosfery zagrożenia za pomocą niedomówień robi naprawdę piorunujące wrażenie.

Brawa dla F. Paula Wilsona za udane demonizowanie z pozoru niegroźnych nadprzyrodzonych zdolności wynikających z życiowej obsesji - oraz porażającą puentę, a także dla Ramseya Campbella ("Zły wpływ"), który stworzył naprawdę dobrą, sugestywną opowieść o duchu opierającą się na grze wyobraźni i mamieniu zmysłów.

Nie rozczarował mnie Edward Lee serwując opowiadanie nieco w stylu kontrowersyjnego "Sukkuba", podobnie epatujące śmiałym erotyzmem i ohydą, jednak używając tym razem dział lżejszego kalibru. Strachu i grozy ewidentnie tu zabrakło, ale wielbiciele makabry powinni być usatysfakcjonowani.

Graham Masterton postawił na klasykę - w swoim wydaniu. Stworzył całkiem przyzwoite opowiadanie o demonie i jego pogromcy, zwykłym taksówkarzu. Choć pomysł i wykonanie wydają się dość wyeksploatowane i niczym szczególnym nie zaskakują, to jednak świetnie wpisują się w klimat charakterystyczny dla powieści grozy.

Trochę zawiódł Jack Ketchum, po którym spodziewałam się naprawdę wiele. Opowieść o antypatycznym i cynicznym bohaterze, przesycona czarnym humorem jest co prawda zabawna, ale niewiele ponadto.

Pozostałe opowiadania, pomimo, że nie zapisały się trwale w mojej pamięci, uważam za całkiem udane i zdolne zainteresować czytelnika o odmiennych oczekiwaniach i upodobaniach niż moje własne.
Reasumując: "15 blizn" to doskonale skomponowana antologia, której głównym atutem jest ogromne zróżnicowanie tematyczne i wymieszanie konwencji. To atrakcyjna, mocna lektura, w której każdy znajdzie coś dla siebie - czy to pełną grozy opowieść o duchach, czy też makabryczną groteskę. Choć poziom opowiadań jest nierówny, każde z nich ma do zaoferowania coś zupełnie innego, zaskakuje niespodziewanymi zwrotami akcji, zmianami konwencji, nastroju, sposobami oddziaływania na wyobraźnię, wrażliwość i emocje czytelnika. Zachętą dla Was niech będą też nazwiska autorów utworów zamieszczonych w tym zbiorze - to w końcu nie bez powodu uznani i popularni twórcy literatury grozy krajowej i zagranicznej, a to zobowiązuje. Warto zanurzyć się w wykreowanych przez nich światach, dać ponieść się wyobraźni, poznać granice swojej odporności i przekonać się na własnej skórze, czy rzeczywiście po tym spotkaniu pozostaną Wam blizny.

Moja ocena: 4/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/113838/15-blizn/opinia/4617297#opinia4617297

Baza recenzji Syndykatu ZwB

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Replika :)

"Campa w sakwach czyli rowerem na Dach Świata"

2012-01-01T17:41:00.002+01:00

Autor: Piotr Strzeżysz
Tytuł: "Campa w sakwach czyli rowerem na Dach Świata"
Wydawnictwo: Bezdroża

"Rower to wolniejsze odkrywanie, głębsze poznawanie, wolność wyboru, niezależność, samowystarczalność. Rower prowadzi cię do miejsc, o których nie wiedziało się że istnieją, pomaga przeżyć chwile, o których nie myślało się, że mogą się wydarzyć. Gdyby nie rower, umknęłyby niezauważone, przejechane, migawkowo dostrzeżone z okna pędzącego autobusu albo jeepa. Bo są takie chwile, obrazy i spotkania, które zdarzają się tylko gdzieś pomiędzy, a rower pozwala im zaistnieć."

Piotr Strzeżysz to zdeklarowany rowerowy włóczykij, który od kilku lat realizuje marzenie zwiedzania świata jednośladem. Przemierzył ponad trzydzieści krajów na czterech kontynentach; "Campa w sakwach" jest zapisem dokumentującym doświadczenia, wrażenia i refleksje z włóczęgi po Tybecie, którą autor odbył w 2006 roku.
Ten swoisty pamiętnik z podróży okazał się zadziwiająco interesującą i emocjonującą lekturą, co w dużej mierze jest zasługą lekkiego i sugestywnego stylu autora. Przebija z niego ekscytacja, ciekawość świata, fascynacja zarówno otaczającą go rzeczywistością, jak i możliwością jej doświadczania z perspektywy rowerowego siodełka. Czytelnikowi udziela się ten zaraźliwy entuzjazm skutecznie przykuwający uwagę do lektury. Dzięki niemu równie intrygujące wydają się same przygotowania do wyprawy, a więc planowanie optymalnej trasy i pokonywanie niezliczonych, często absurdalnych biurokratycznych przeszkód, jak i wspomnienia z samej podróży.

Proza Strzeżysza jest bardzo zróżnicowana, podobnie jak jego zapiski; składają się na nie nie tylko celne obserwacje dotyczące rozmaitych aspektów chińskiej i tybetańskiej kultury, lecz także refleksje sprowokowane ich odmiennością i specyfiką. Hałaśliwe, chińskie miasta, zagubione w Himalajach wioski, buddyjskie świątynie, dzika i majestatyczna przyroda Dachu Świata, a przede wszystkim napotkani po drodze ludzie - doświadczaniu tego wszystkiego w sposób niczym nieskrępowany i nieograniczony daje wyraz autor, nad wyraz umiejętnie i zachęcająco.
Książka obfituje również w refleksje i luźne przemyślenia dotyczące samotnego podróżowania rowerem, pokonywania własnych słabości, niezależności wynikającej z tego sposobu poznawania świata, wolności i radości, jakie daje możliwość przecierania nowych szlaków, doświadczania świata z nietypowej perspektywy, dreszczyku emocji wywołanego przez nieprzewidywalność i niebezpieczne nawet przygody wynikające z tego typu podróżowania, satysfakcji obcowania z dziką, monumentalną naturą i nieogarnionymi przestrzeniami Tybetu. Okazuje się, że taka rowerowa włóczęga to zarówno doskonały sposób na poznanie własnych możliwości i ograniczeń - tak fizycznych, jak i psychicznych - jak i najbardziej fascynujących zakątków naszego globu.
Strzeżysz uświadamia, że choć świat stał się globalną wioską, zawsze jest w nim coś jeszcze do odkrycia, byle tylko trzymać się z dala od utartych turystycznych szlaków, a zdać się jedynie na własny kaprys i ślepy los - oraz przekonać się, jak wielką satysfakcję to daje.

"Campa w sakwach" wciąga niemal niepostrzeżenie; pochłania się ją strona po stronie, udziela się emanująca z niej fascynacja i entuzjazm autora. Jedyne, co mi przeszkadzało, to irytujące nieraz podejście autora do odmiennej kultury wynikające zapewne z niezrozumienia jej realiów, tak różne od sympatycznej, pobłażliwej otwartości Cejrowskiego. Drażniły również, na szczęście nieliczne, rozważania na temat filozofii podróżowania rowerem oraz wykreowany w efekcie wizerunek autora, który nie do końca przypadł mi do gustu.
Mimo to "Campa w sakwach" jest naprawdę dobrym i atrakcyjnym przykładem literatury podróżniczej, która może być również traktowana jako przewodnik dla zapaleńców wybierających się na rowerową wyprawę w Tybet. Nieocenioną pomocą przy jej planowaniu z pewnością okażą się liczne praktyczne informacje, których zatrzęsienie co prawda można znaleźć w internecie, jednak wiarygodności dodaje im fakt, że zostały osobiście zweryfikowane przez autora..
Warto sięgnąć po tę lekturę - nie tylko wzbogaca naszą wiedzę o świecie i jest świadectwem zachodzących w nim zmian, ale również intrygującym zapisem walki człowieka z własnymi słabościami w dążeniu do realizacji marzeń.
Gorąco polecam!

Moja ocena: 4/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/119670/campa-w-sakwach-czyli-rowerem-na-dach-swiata/opinia/4657255#opinia4657255

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Bezdroża oraz portalowi Sztukater :)

"Biblijne czarne charaktery"

2011-12-30T15:05:00.000+01:00

Autor: Thomas J. Craughwell
Tytuł: "Biblijne czarne charaktery"
Wydawnictwo: Esprit

Nie od dziś panuje powszechna opinia, że zło jest bardziej pociągające od dobra, zaś opowieści o niesławnych czynach ludzi nikczemnych i okrutnych bardziej intrygujące, wymowne i zapadające w pamięć, aniżeli żywoty świętych.
Wykorzystując to przekonanie, Thomas Craughwell postanowił wziąć pod lupę 24 najbardziej zdeprawowane i budzące grozę biblijne postaci słynące od tysięcy lat z okrucieństwa, rozpusty, pychy, braku poszanowania dla praw boskich i ludzkich.

Opowiadając na nowo historie życia znanych i zapomnianych starożytnych grzeszników, Craughwell epatuje czytelnika najbardziej odrażającymi aspektami ludzkiej natury nie bez powodu. Uświadamia w ten sposób, że pomimo upływu czasu natura człowieka pozostaje niezmienna, skłonna do ulegania pokusom i złu oraz powtarzania błędów minionych pokoleń. Przekonuje, że Biblia i zawarte w niej opowieści - pomimo archaicznego i często niezrozumiałego języka - zupełnie nie straciła na aktualności i autentyzmie; udowadnia, że skrywa uniwersalne odpowiedzi i rozwiązania wielu problemów i dylematów, których i dziś nie brakuje w naszym życiu. Pokazuje - nieco przewrotnie - że mądrość życiowa zawarta jest nie tylko w przypowieściach Jezusa, ale również w losach występnych bohaterów biblijnych. Oczywiście nie należy ich traktować jako wzór do naśladowania, lecz jako ostrzeżenie - czytelne i wymowne, skłaniające do refleksji nad naturą człowieka, odwiecznymi zmaganiami z jej ciemną stroną oraz problemem wyboru pomiędzy dobrem a złem.

"Biblijne czarne charaktery" cechuje bardzo przejrzysty układ chronologiczny oraz imponująca rozpiętość czasowa - od czasów Kaina po pierwsze lata naszej ery. Craughwell prezentuje intrygującą galerię tyleż barwnych, co występnych postaci umieszczając je w szerokim kontekście biblijnym, kulturowym i historycznym. Dokonuje przy tym rzetelnej i wiarygodnej analizy psychologicznej ich charakterów i osobowości, zachowań i motywacji. To bez wątpienia świeże i odkrywcze spojrzenie na historię biblijną pozwalające lepiej zrozumieć starożytne realia kulturowe, a także postępowanie samych bohaterów.
Thomas Craughwell opisuje nie tylko powszechnie znane historie - jak chociażby bratobójstwo Kaina, kazirodztwo córek Lota, Chama wyśmiewającego pijanego ojca, Jakuba, który podstępem wymusił ojcowskie błogosławieństwo czy Salome, która za swój taniec zażądała głowy Jana Chrzciciela. Analizuje także opowieści mniej znane i popularne: o rozpustnych Moabitkach i Madianitkach, które sprowadziły Izraelitów na złą drogę, żądnym władzy Abimeleku, który wymordował całą swoją rodzinę, Amnonie, co targnął się na cześć swojej siostry Tamar czy też pozbawionych wszelkich hamulców moralnych dzieciach Izebel i Achaba.
Historie te pozwalają nie tylko wyciągnąć oczywiste wnioski odnoszące się do przestrzegania przykazań bożych, ale także odnaleźć wskazówki pomagające wzmocnić osłabione więzi rodzinne i odbudować relacje z Bogiem. Jednak i to nie wszystko; Craughwell pokazuje, jak bardzo opowieści te są uniwersalne i że czerpać z nich może każdy, nie tylko chrześcijanin. Losy biblijnych grzeszników ukazują czyny i skutki zachowań powszechnych i wspólnych wszystkim ludziom, niezależnie od wyznawanej religii czy reprezentowanej postawy moralnej; pokazują efekty folgowania prymitywnym instynktom, braku umiaru i szacunku, odpowiedzialności za swoje czyny, chciwości, arogancji, pychy, nadmiernej ambicji, żądzy władzy - długo by wymieniać. Uczy, że pycha zawsze poprzedza upadek (Abimelek) oraz tego, jak łatwo pomylić wolność z samowolą (Mika Efraimita), a sprawiedliwość z żądzą zemsty (Absalom) ukazując jednocześnie tragiczne tego skutki. Przedstawiając dramatyczne konsekwencje złego rodzicielstwa ( a jest ich naprawdę sporo, jak chociażby faworyzowanie dzieci, pobłażliwość, brak dyscypliny i autorytetu) pokazuje, w jaki sposób wystrzegać się popularnych błędów wychowawczych, jak sobie z nimi radzić i na co należy zwrócić szczególną uwagę w relacjach z najbliższymi. Ponadto każdy rozdział zawiera krótkie, przystępne rozważania pomagające w odbiorze treści, wzbogacone cytatami z Pisma Świętego, co czyni lekturę wyjątkowo wszechstronną i zaskakująco atrakcyjną.

"Biblijne czarne charaktery" to lektura godna uwagi z wielu względów, nie tylko z powodu interesującej tematyki prezentującej barwne i intrygująco dwuznaczne moralnie postaci, lecz także z uwagi na nowatorskie, ciekawe ujęcie tematu. Dzięki temu na wpół zapomniani bohaterowie ożywają na naszych oczach, stają się nam bliżsi i niezwykle autentyczni w swoim zagubieniu, rozterkach, moralnych dylematach, także w swoim upadku. Uświadamiając zarówno ponadczasowość Biblii, jak i uniwersalność problemów człowieka, wskazuje mu właściwą drogę, podpowiada odpowiednie rozwiązania, skłania do refleksji nad kondycją moralną, dokonywanymi wyborami, uczy szacunku i poszanowania godności człowieka, humanizmu - a wszystko to w sposób zrozumiały, przystępny, nienachalny, pozbawiony moralizatorskiego tonu.
Gorąco polecam wszystkim, bez względu na przynależność religijną czy kulturową. Naprawdę warto.

Moja ocena: 4/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/123584/biblijne-czarne-charaktery/opinia/4672886#opinia4672886

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Esprit :)

"Jedyne dziecko"

2011-12-28T22:48:00.000+01:00

Autor: Jack Ketchum
Tytuł: "Jedyne dziecko"
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc

Jack Ketchum to bodajże jedyny autor, który dosłownie sponiewierał mnie psychicznie, zmaltretował emocjonalnie. Operując nagą, brutalną prawdą oraz dosadnym, realistycznym językiem, kompletnie nie licząc się z naturalną ludzką wrażliwością i odpornością, tratuje wiarę w dobro drzemiące w człowieku oraz sprawiedliwość, którą ofiarom powinien gwarantować system sądowniczy. Wywołuje skrajne, wyjątkowo intensywne emocje, bez ubarwień i przemilczeń ukazując najmroczniejsze zakamarki ludzkiej duszy, szarpie napięte jak postronki nerwy zmuszając do zmierzenia się ze złem w najczystszej postaci: z krzywdą niewinnego dziecka poddanego psychicznym i fizycznym torturom, z molestowaniem seksualnym i wielokrotnym gwałtem włącznie; z dramatem kobiety - ofiary przemocy domowej będącej u kresu wytrzymałości, podejmującej nierówną walkę z psychopatycznym mężem oraz niesprawiedliwym i pełnym luk systemem prawnym; z przerażająco bestialskim i bezkarnym seryjnym mordercą znęcającym się nad rodziną, doskonale się przy tym kamuflującym.
Proza Ketchuma to ewenement nie mający sobie równych - pod każdym względem. Dobrze się zastanówcie, zanim wkroczycie do jego świata.

Lydia McCloud wychodzi za mąż za Artura Danse'a upatrując w tym związku szansy na zerwanie z przykrymi wspomnieniami z przeszłości. Niespodziewanie czuły i kochający mąż, krok po kroku, odsłania przed nią swoje prawdziwe, skrywane dotychczas oblicze. Artur okazuje się się być zwyrodniałym sadystą, socjopatą najgorszego sortu pozbawionym jakichkolwiek uczuć, a przede wszystkim - wszelkich moralnych hamulców. Kiedy Lydia, która już nieraz doświadczyła ciężkiej mężowskiej ręki oraz na własnej skórze przekonała się o jego chorych fantazjach odkrywa, że Artur w najgorszy z możliwych sposobów krzywdzi ich kilkuletniego synka Roberta, wpada we wściekłość i rozpoczyna długotrwałą i upokarzającą batalię o życie dziecka. Bardzo szybko przekonuje się, że ma przeciw sobie nie tylko męża - psychopatę, lecz również - co niewyobrażalne i zupełnie dla mnie niezrozumiałe - wymiar sprawiedliwości.

"Jedyne dziecko" poraża grozą i autentyzmem, szokuje naturalistycznie i sugestywnie przedstawionym dramatem okrutnie skrzywdzonego dziecka nie szczędząc najbardziej drastycznych i makabrycznych szczegółów. Epatowanie nimi nie jest jednak bezzasadne - intensyfikuje emocje czytelnika, których rozpiętość sięga od bezgranicznego współczucia po bezsilną, wściekłą nienawiść sprawiając, że cała historia zapada głęboko w pamięć nie pozwalając pozostać obojętnym.
Ketchum pozwala, by czyny mówiły same za siebie - i tak też się dzieje; one wręcz krzyczą mrożąc krew w żyłach, wstrząsają moralnymi posadami naszego świata i poczuciem sprawiedliwości. Wywołują grozę i wewnętrzny niepokój, jakich nigdy dotąd nie zaznaliśmy. Przypominają, że nie są wymysłem umysłu pisarza, lecz niegodziwości i okrucieństwa człowieka; uświadamiają, że zdarzają się częściej, niż bylibyśmy skłonni przypuszczać - każdego dnia, czasami tuż obok nas.
Opierając się na historii z życia wziętej, Ketchum dokonuje niezwykle realistycznej, trafnej i porażającej autentyzmem analizy psychologicznej swoich bohaterów. Dogłębnie studiując ich zachowania, motywacje, czynniki wpływające na kształt ich charakteru i osobowości, kreśli wstrząsający portret psychiki kobiety, zdesperowanej matki walczącej o życie swojego dziecka, doprowadzonej do ostateczności i zdolnej do wszystkiego w jego obronie; mężczyzny - zwyrodniałego psychopaty znęcającego się nad rodziną oraz dziecka - niewinnej ofiary nie tylko bestialstwa ojca, lecz także wymiaru sprawiedliwości.
Proza Ketchuma budzi wściekłość i bezradność dając czytelnikowi wyrazistą i wiarygodną próbkę emocji i przeżyć matki. Możemy tylko starać się wyobrazić sobie głębię jej rozpaczy, nienawiści, determinacji oraz miłości do synka dziękując Bogu, że jednak tylko stoimy z boku.

"Jedyne dziecko" to również dramatyczna próba zwrócenia uwagi na niedoskonałości systemu sądowniczego, bezlitosną machinę prawną winną cierpienia ofiar przestępstw. Niesprawiedliwe, pełne luk prawo, niemoralni i nieskuteczni przedstawiciele wymiaru sprawiedliwości to kpina z tej "szacownej" instytucji - dobitne, głośne, mocne oskarżenie autora poraża siłą wyrazu i tragicznym realizmem.
Powieść Ketchuma to lektura wstrząsająca zarówno ze względu na poruszaną tematykę, jak i sposób jej zaprezentowania. Dla autora nie ma tematów tabu - liczy się tylko naga prawda, którą ukazuje iście po mistrzowsku. Nie sposób z nią polemizować; ona zawstydza, porusza, skłania do ponurych refleksji nad kondycją ludzkiej natury, uczula na ludzką krzywdę, bezbronność wobec wszelkich przejawów zła. Budzi niepokój burząc nasze samozadowolenie, zwraca uwagę na ogrom zła i cierpienia rozgrywającego się na naszych oczach, którego albo nie dostrzegamy, albo nie chcemy dostrzec.

Gorąco polecam tę odważną, mocną, wartościową, ale i bolesną książkę głównie czytelnikom o mocnych nerwach i sporej odporności psychicznej. Choć pochłania się ją jednym tchem, emocje, które wyzwala, pozostają w sercu na długi czas. Nie sposób uwolnić wyobraźni i uczuć spod władzy obrazów wykreowanych przez Jacka Ketchuma i niech to będzie ostateczną rekomendacją.

Moja ocena: 5/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/105964/jedyne-dziecko/opinia/4617288#opinia4617288

Baza recenzji Syndykatu ZwB

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Papierowy Księżyc :)

"Samotność na pełnym morzu"

2011-12-27T19:31:00.000+01:00

Autor: Michael Morpurgo
Tytuł: "Samotność na pełnym morzu"
Wydawnictwo: Telbit

"Jestem nie tylko jednym z wielu zdarzeń, ale też jedną z wielu historii. (...) Myślę, że to jedyny osiągalny dla nas rodzaj nieśmiertelności - trwamy, dopóki opowiadana jest nasza historia."

Arthur Hobhouse miał 7 lat, kiedy w 1947 roku został rozdzielony ze swoją siostrą Kitty i wraz z innymi sierotami wysłany statkiem do Australii. Razem z niewielką grupką małych przymusowych emigrantów trafił na samotną farmę w sercu interioru, pod opiekę sadystycznego kaznodziei zmuszającego dzieci do niewolniczej pracy ponad siły. Jednak to właśnie w tym miejscu Arthur poznał znaczenie i docenił wartość prawdziwej przyjaźni, która odmieniła jego życie. Szczęśliwym zrządzeniem losu trafia na farmę cioci Megs opiekującej się rannymi dzikimi zwierzętami, gdzie odkrywa swój talent i odnajduje życiowe powołanie: żeglarstwo i szkutnictwo. Pozostaje im wierny pomimo licznych życiowych zawirowań i załamania nerwowego spowodowanego traumą po wojnie w Wietnamie. Snuje plany zbudowania doskonałej, niezatapialnej łodzi i odbycia na niej rejsu do Anglii w celu odnalezienia siostry, Kitty.
Swoją miłość do morza przekazuje ukochanej córce Allie, która realizuje ich wspólne marzenie: na zbudowanej przez ojca łodzi osiemnastolatka wyrusza w samotny rejs do Anglii z nadzieją odszukania nigdy nie widzianej ciotki.

"Samotność na pełnym morzu" to książka wyjątkowa. Choć adresowana do młodego czytelnika, budzi silne emocje i wzruszenia niezależnie od wieku. Porusza do głębi trafiającym wprost do serca uniwersalnym, a zarazem przejmująco indywidualnym przesłaniem.
Powieść Michaela Morpurgo składa się z dwóch wzajemnie uzupełniających się części: opowieści 65-letniego Arthura snującego historię swojego życia oraz pamiętnika jego córki Allie dokumentującego jej samotny rejs i poszukiwania siostry ojca. Razem stanowią piękną, wzruszającą historię rodziny, która po latach rozłąki i życiowych tragedii ma szansę ostatecznie się połączyć.
To jednak nie wszystko: opowieść Arthura wyraża jego pragnienie zachowania się w pamięci najbliższych oraz przyszłych pokoleń, osiągnięcia swego rodzaju nieśmiertelności, potwierdzenia, że jego życie nie było tylko jeszcze jedną falą na oceanie, lecz czymś istotnym, ważnym, znaczącym. To jednocześnie uniwersalna, pełna poetyckich, działających na wyobraźnię metafor, pięknie opowiedziana, nostalgiczna opowieść o zmaganiach człowieka z życiem, z przeciwnościami losu, z którymi każdy z nas się boryka od najmłodszych lat. To wzruszająca historia człowieka mierzącego się z samotnością, własnymi słabościami, ale w nie mniejszym stopniu z bezlitosnym i okrutnym światem. Porównanie wędrówki przez życie do rejsu wzburzonym oceanem, choć popularne i wyświechtane, w kontekście historii Arthura nie ma w sobie nic banalnego, lecz porusza swoją trafnością, uderza pełnym dramatyzmu autentyzmem, zachwyca czytelnym i mądrym przesłaniem.
Podobny wymiar ma podróż Allie symbolizująca samotną walkę z własnymi słabościami, dążenie do realizacji wyznaczonego sobie celu, wyrażająca chęć poznania granic swoich możliwości, determinacji i odwagi. To również dopełnienie historii życia Arthura - jej godna kontynuacja będąca spełnieniem jego największego pragnienia.

"Samotność na pełnym morzu" to piękna, poetycka, pełna pasji opowieść o żeglowaniu przez ocean życia - równie wspaniały, co bezlitosny i przerażający. To opowieść o sile wiary, nadziei i marzeniach zdolnych odmienić życie - jedna z wielu historii o jednym z wielu zdarzeń, któremu na imię Arthur Hobhouse. Powinien ją przeczytać każdy, a zwłaszcza młody człowiek, do którego jest skierowana. Takie lektury - o dobitnym i czytelnym przesłaniu, mimowolnie zapadające w serce, wyzwalające ogrom emocji, głęboko refleksyjne i wartościowe - powinny przydarzać nam się częściej. Gorąco polecam!

Moja ocena: 5/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/93409/samotnosc-na-pelnym-morzu/opinia/4657201#opinia4657201

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Telbit oraz portalowi Sztukater :)

"Moje najpiękniejsze bajki"

2011-12-26T11:49:00.000+01:00

Autor: Zofia Beszczyńska
Tytuł: "Moje najpiękniejsze bajki"
Wydawnictwo: Arkady

Dla wielu z nas jednym z najmilszych wspomnień z dzieciństwa są zapewne chwile spędzone na słuchaniu baśni opowiadanych bądź czytanych przez rodziców, dziadków czy starsze rodzeństwo. Ich magia sprawiała, że nawet czytane po wielekroć z równą siłą oddziaływały na dziecięcą wyobraźnię, za każdym razem zapraszając do czarodziejskiej krainy baśni.

"Moje najpiękniejsze bajki" to zbiór kilkunastu najbardziej znanych i lubianych baśni opowiedzianych na nowo przez Zofię Beszczyńską, które z pewnością ożywią cudowne wspomnienia z najmłodszych lat, zaś dzieciom zagwarantują niezapomnianą podróż do świata najbardziej czarownych i niezwykłych historii będących spuścizną europejskiego baśniopisarstwa.
Miłą niespodzianką dla czytelnika jest zamieszczenie w książce - oprócz utworów braci Grimm czy Charlesa Perrault - także baśni i legend należących do polskiego folkloru. Być może dla naszych pociech będzie to pierwsze spotkanie z panem Twardowskim i smokiem wawelskim oraz okazją do zapoznania się z piękną opowieścią o kwiecie paproci, szklanej górze lub żywej wodzie. Moim zdaniem książeczka bardzo zyskuje na tego typu urozmaiceniu, gdyż zaznajamia dziecko nie tylko ze skarbnicą europejskich, lecz również rodzimych baśni i podań. Piękna, gawędziarska proza silnie oddziałująca na wyobraźnię odbiorcy niezależnie od wieku sprawia, że lektury słucha się z niesłabnącym zainteresowaniem i wielką uwagą od pierwszej do ostatniej strony. Niezwykłe wrażenia czytelnicze potęgują cudownie kolorowe, bogate w szczegóły, fantastyczne ilustracje będące harmonijnym uzupełnieniem poetyckiej, pogodnej prozy.

"Moje najpiękniejsze bajki" to wyjątkowa książeczka, która pozwoli młodemu czytelnikowi przenieść się do magicznego świata baśni i przeżyć fantastyczne przygody. Lektura gwarantuje niezapomniane wrażenia i stanowi istną ucztę tak dla ducha, jak i dla oka; zaspokaja dziecięcą potrzebę przeżywania najbardziej dzikich, niezwykłych przygód oraz obecności pierwiastka niesamowitości w ich życiu. Dzięki baśniom dzieci spotkają nie tylko swoje ulubione, dobrze znane bajkowe postaci, lecz także poznają być może zupełnie nowych, interesujących bohaterów.
Gorąco zachęcam do sięgnięcia po ten wyjątkowy zbiór baśni. Wśród wielu podobnych pozycji ta wyróżnia się staranną, przykuwającą uwagę szatą graficzną, ciekawym doborem utworów oraz wysmakowaną, piękną prozą, która bez trudu pozwoli Waszej wyobraźni przenieść się w czarodziejski świat baśni i znowu poczuć się dzieckiem.

Moja ocena: 5/5

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Arkady oraz portalowi Sztukater :)

"Zły wpływ"

2011-12-25T13:07:00.000+01:00

Autor: Ramsey Campbell
Tytuł: "Zły wpływ"
Wydawnictwo: Replika

"Who wants to live forever?" - wyśpiewywał przed laty Freddie Mercury odwieczne pragnienie ludzkości. To jedno z tych nierealnych marzeń odradzających się w kolejnych pokoleniach, traktowanych z nieokreśloną tęsknotą, a jednocześnie z przymrużeniem oka. Co by jednak było, gdyby osiągnięcie nieśmiertelności stało się możliwe?
Mrożącą krew w żyłach wariację na ten temat proponuje znany angielski twórca horrorów i fantasy, Ramsey Campbell.
"Zły wpływ" to opowieść o kobiecie, która chciała żyć wiecznie, przejęta grozą na samą myśl o starzeniu się i śmierci, przerażona nieznanym, zdeterminowana za wszelką cenę kurczowo trzymać się życia - nawet wbrew prawom natury.
Queenie to stara, wyniosła i pełna pogardy kobieta, która przez całe życie trzymała rodzinę w ryzach wzbudzając lęk wśród najmłodszych członków rodu. Kłopoty finansowe zmuszają Dereka, Allison i Rowan Faradayów do zamieszkania w domu ciotki. Kiedy Queenie umiera, okazuje się, że została pochowana z medalionem zawierającym pukiel włosów Rowan. Wkrótce dziewczynka poznaje tajemniczą Vicky, dziwnie staroświecką i dumną panienkę. Manipuluje ona Rowan wmawiając, że nikt jej nie kocha - ona zaś pod jej wpływem zmienia się nie do poznania: staje się opryskliwa, zarozumiała i arogancka. Siostra Allison, Hermione, która w dzieciństwie chyba najboleśniej doświadczyła złośliwości Queenie, pierwsza orientuje się, kim jest Vicky i za wszelką cenę stara się ochronić siostrzenicę. Niestety, nie przewidziała i nie doceniła graniczącej z obsesją determinacji Queenie - jak się okazuje zdolnej pokonać śmierć.

"Zły wpływ" to ciekawie skonstruowany horror osnuty wokół jednego z najdawniejszych, a zarazem najbardziej nierealnych marzeń ludzkości: pokonaniu śmierci, zachowaniu wiecznej młodości, osiągnięciu nieśmiertelności. Ramsey Campbell skupił się na tym, jakie uczucia, emocje i instynkty wyzwala to pragnienie w człowieku, do czego staje się zdolny, byle tylko osiągnąć swój cel. Choć konstrukcja fabuły raczej niczym niezwykłym nie zaskakuje, a rozwlekła momentami akcja i niepotrzebne dłużyzny spowalniają jej tempo, nie to jest najważniejsze. Zwraca uwagę głównie to, że fabuła jest prowadzona z żelazną konsekwencją i wiedzie czytelnika ku co prawda przewidywalnemu zakończeniu, ale akcja naładowana jest tak wielką dawką napięcia i grozy, że poczucie fatalnej nieuchronności odwlekającej to, co nieuniknione, mocno oddziałuje na wyobraźnię czytelnika i doskonale podsyca mroczną i ponurą atmosferę powieści. Dzięki temu "Zły wpływ" jest naprawdę dobrym horrorem zawierającym elementy staroświeckiej, wiktoriańskiej historii o duchach.

Gorąco polecam miłośnikom tego typu opowieści - gwarantuje silne wrażenie i idealnie komponuje się z pochmurnymi wieczorami spędzanymi w samotności, ciszy i lampką wina na podorędziu.

Moja ocena: 3/5 (interesująca, warto przeczytać)

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/118315/zly-wplyw/opinia/4617293#opinia4617293

Baza recenzji Syndykatu ZwB

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Replika :)

"Historia Santiago Corteza"

2011-12-23T12:30:00.000+01:00

Autor: Radosław Lemański
Tytuł: "Historia Santiago Corteza"
Wydawnictwo: Drzewo Laurowe

Kim jest Santiago Cortez? Najprostszym, a zarazem najwłaściwszym wyjaśnieniem byłoby, że człowiekiem, który stanął na rozdrożu.
Do pewnego momentu życia uważał się za człowieka spełnionego - był pisarzem z powołania cieszącym się bogactwem, sławą i uznaniem tak krytyków, jak i czytelników, jednak w dniu swoich pięćdziesiątych urodzin zrozumiał, że całe jego życie było kłamstwem, że tylko prześlizgiwał się po jego powierzchni udając, że dociera do Prawdy. Bo choć starał się poznać tajemnicę życia zgłębiając wszelkie jego aspekty i szukając odpowiedzi zarówno w filozofii i literaturze, jak i w szarej codzienności, nigdy nie opuszczało go przeczucie, że coś mu umyka, że nie potrafi uchwycić istoty tego, co w życiu najważniejsze. Napisanie Dzieła, które obrazowałoby Prawdę stało się jego obsesją, jedynym celem życia.
Santiago Cortez snuje rozmyślania o swej dotychczasowej egzystencji i uświadamia sobie, jak pusta ona była. Wypełniał ją blichtr i fałszywi przyjaciele, którzy nie mogą dzielić z nim życia, ponieważ nie znają o nim Prawdy. Decyduje się zatem zerwać z nie dającym satysfakcji, płytkim życiem i wyruszyć w podróż. Nie tylko w sensie fizycznym, rzeczywistym, ale także duchowym i emocjonalnym; w pełną wspomnień i refleksji podróż do czasu, kiedy los postawił go przed najbardziej tragicznym wyborem w życiu, do koszmarnej rzeczywistości Auschwitz.

"Historia Santiago Corteza" to wzruszająca, poetycka i pełna nostalgicznego ciepła opowieść ukazująca dramat człowieka wrzuconego w makabryczny, bestialski obozowy świat, zmuszonego do dokonania wyboru pomiędzy miłością a życiem ukochanej. Starając się ocalić resztki godności i człowieczeństwa utwierdza się w przekonaniu, że podjął słuszną decyzję, choć najtrudniejszą w życiu. Cudowne ocalenie na nowo budzi w nim chęć do życia, by móc opisać to, czego doświadczył, by dać świadectwo Prawdzie, jednak przeżyta trauma nie pozwala mu na to. Mimo upływu lat wciąż nie potrafi do końca się otworzyć i wrócić do bolesnych wspomnień. Czy podróż, którą zdecydował się podjąć, odmieni jego życie i będzie ukoronowaniem jego poszukiwań?

Forma dramatu, w jaką Radosław Lemański ubrał opowieść o losach Santiago Corteza, wbrew pozorom jest bardzo osobista, w znacznie większym stopniu angażująca uwagę i zmysły niż epicka proza, a co za tym idzie - z większą siłą oddziałująca na wyobraźnię czytelnika, na jego emocje, wrażenia, refleksje, dobitniej akcentująca przesłanie.
Zadziwiła mnie mnogość treści, jaką autor ukrył w tym niepozornym, króciutkim dramacie oraz intensywność emocji bohatera; skondensowana mądrość życiowa przebijająca z każdej strony utworu zaskakuje siłą wyrazu i autentyzmem.
Lemański porusza tematykę obozowych doświadczeń, która staje się pretekstem do snucia refleksji dotyczących granic człowieczeństwa, obecności zła w życiu człowieka, zawiłości ludzkiej natury, wiary w ludzką godność i miłosierdzie oraz ich wpływu na dalsze życie skutkujące zachwianiem poczucia własnej tożsamości, zagubieniem siebie, poszukiwaniem Prawdy mogącym trwać nawet całe życie. To opowieść o sile miłości i roli, jaką odgrywa w naszym życiu.

"Historia Santiago Corteza" jest również wyrazem ludzkich dążeń do poznania Prawdy - o sobie i otaczającym nas świecie - a także literackich poszukiwań i wewnętrznych niepokojów nękających chyba każdego pisarza szukającego idealnego sposobu na wyrażenie siebie, uchwycenia sedna tajemnicy życia i prób dzielenia się nią z odbiorcami.
Ponadto zawiera przemyślenia na tematy metafizyczno - filozoficzne ubrane w piękną, poetycką formę, na wskroś przesiąknięte głębokim humanizmem, wiarą w człowieka i siłę miłości.

Gorąco zachęcam do lektury "Historii Santiago Corteza" - oryginalnej, wielowymiarowej, baśniowo - poetyckiej przypowieści o tym, co dla człowieka najważniejsze. Jako że porusza tematy uniwersalne, z pewnością każdy z Was znajdzie tu coś dla siebie. To książka, do której można wracać po wielekroć, za każdym razem odnajdując w niej coś nowego, wartego uwagi. Serdecznie polecam!

Moja ocena: 4/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/122302/historia-santiago-corteza/opinia/4608520#opinia4608520

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Drzewo Laurowe :)

"Wiadomość z nieba"

2011-12-22T08:40:00.000+01:00

Autor: Brooke i Keith Desserich
Tytuł: "Wiadomość z nieba"
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc

Są książki, obok których nie można przejść obojętnie. Które przewracają nasz świat do góry nogami i diametralnie zmieniają nasz sposób postrzegania rzeczywistości uświadamiając, co w życiu jest naprawdę ważne i wartościowe. Książki, które poruszając do głębi zostawiają po sobie niezatarty ślad w duszy i nie dają o sobie zapomnieć.
Jedną z nich jest "Wiadomość z nieba", wstrząsający w swej wymowie pamiętnik autorstwa Brooke i Keitha Desserich, rodziców 6 - letniej Eleny, u której wykryto rzadką i wyjątkowo złośliwą odmianę raka mózgu. Wkrótce okazało się, że nawet agresywna radio - i chemioterapia nie zwiększyły jej szans na przeżycie; lekarze przepowiedzieli jej zaledwie 135 dni życia.

Zrozpaczeni rodzice postanowili zacząć pisać dziennik - początkowo adresowany tylko do młodszej siostry Eleny, Gracie, która była zbyt mała, by zrozumieć i zapamiętać, co się wtedy działo - aby ocalić od zapomnienia ostatnie wspólne chwile, jakie pozostały rodzinie od zdiagnozowania choroby Eleny do nieuniknionego końca.
Bardzo szybko jednak zapiski dokumentujące codzienną walkę o życie córki, celebrację każdego dnia, każdej chwili, jaką udało się wydrzeć przeznaczeniu, a jednocześnie przygotowywanie się na to, co nieuchronne - trafiły do internetu, gdzie spotkały się z żywym zainteresowaniem ludzi z całego świata, którzy śledząc zmagania Desserich udzielali im moralnego i psychicznego wsparcia. Kolejnym etapem było wydanie pamiętnika w formie książki - a wszystko po to, by przesłanie umierającej dziewczynki trafiło do jak największej rzeszy odbiorców.

Pamiętnik pisany w najtrudniejszych momentach życia to zapis bardzo intymnych, poruszających w swym tragicznym autentyzmie najskrytszych myśli, uczuć i refleksji o życiu, przemijaniu, śmierci i Bogu; to wyraz całej gamy emocji, jakim poddani byli rodzice Eleny, a które oscylowały pomiędzy gniewem, niedowierzaniem, rozpaczą, zwątpieniem, bezsilnością i poczuciem utraty kontroli nad życiem a miłością i nadzieją, w którą coraz częściej wkrada się znienawidzona myśl o śmierci. Jest zapisem życia w nieustannym stresie, wyczerpującego emocjonalnie, fizycznie i psychicznie, podkręcanego rozpaczliwym pragnieniem jak najlepszego wykorzystania czasu, jaki im pozostał. Nie ma tu wielkich słów i patetycznych uczuć - "Wiadomość z nieba" to wzruszająca, przepełniona prostotą, smutkiem, ciepłem i miłością opowieść o tym, jak ważne i cenne są chwile spędzane z najbliższymi. To także zapis codziennych sukcesów i porażek w walce z chorobą uświadamiający, że nie wolno się poddawać, że trzeba i warto walczyć do końca - by uczynić ostatnie chwile szczęśliwymi i niezapomnianymi, zarówno dla Eleny, jak i dla reszty rodziny. Uczy doceniać prawdziwą wartość życia, pokazuje, jak ważna jest umiejętność delektowania się najbłahszymi jego przejawami, a także cieszenia się sobą nawzajem. Akcentuje, jak ważna jest miłość w naszym życiu i jak bardzo potrzebne w nieszczęściu jest wsparcie najbliższych. Pokazuje, jak choroba i dramatyczna z nią walka wpływa na życie rodziny i poszczególnych jej członków: rodziców, którzy nagle znajdują w sobie pokłady hartu ducha i wytrzymałości, stają się gotowi do największych poświęceń każdego dnia przesuwając próg odporności coraz dalej; młodszej siostry, która zmuszona jest nagle dorosnąć oraz samej Eleny, która mimo choroby zadziwia bliskich swoją mądrością, silną wolą oraz niezwykłą równowagą emocji i zdrowego rozsądku, ale i martwi tym, że dziecięcą niewinność zastąpił cynizm i nagła dojrzałość; która swoją postawą uczy ich cenić nawet pozornie zwyczajne wspólne chwile, która mimo bólu i postępującego paraliżu nie tylko troszczy się o innych, ale nawet przygotowuje ich na swoje odejście zostawiając w całym domu pełne miłości liściki.

"Wiadomość z nieba" to dramatyczne poszukiwania odpowiedzi na TO pytanie z perspektywy rodziców śmiertelnie chorego dziecka, którym odebrano przyszłość, plany i marzenia związane z córką, ale i swego rodzaju wskazówka jak żyć z tak wielkim obciążeniem psychicznym i emocjonalnym, jak radzić sobie w obliczu takiej tragedii, która może stanowić subtelną pociechę i wsparcie dla osób, które straciły dziecko lub też zmagają się z jego śmiertelną chorobą. Ale przede wszystkim jest to poradnik dla każdego z nas, jak najlepiej wykorzystać życie i nauczyć się cieszyć obecnością bliskich każdego dnia. Świadectwo temu dała mała bohaterka Elena, która zaimponowała mi swoją dojrzałością i godnością w obliczu śmierci, ujęła gorącym sercem i miłością do najbliższych. Nie sposób nie zapłakać nad jej losem, ale niech będzie to żal konstruktywny, który coś zmieni w naszym życiu.
Także postawa rodziców dziewczynki budzi mój najwyższy szacunek i podziw, ale i ogromne współczucie - nie jestem w stanie wyobrazić sobie, jak można przeżyć utratę dziecka, to przekracza granice mojej wyobraźni.

Historia rodziny Desserich chwyta za serce niewymuszonym tragizmem, wyciska łzy nad niesprawiedliwością losu, porusza głębią i autentyzmem, pozwala razem z nimi sięgnąć samego dna rozpaczy, towarzyszyć im - z bezpiecznego dystansu - w bólu i żałobie. To lekcja, która nie powinna się nikomu przydarzyć, ale która zdarza się częściej, niż myślimy. Każe zastanowić się nad własnym życiem i relacjami z najbliższymi i wyzwala nieodpartą chęć, by poprawić ich jakość.

"Wiadomość z nieba" to wstrząsająca, pełna miłości opowieść o tym, co w życiu najcenniejsze - i jak ważne jest to, by nie odkryć tego za późno. Polecam wszystkim bez wyjątku - to jedna z tych lektur, które trzeba i warto przeczytać.

Moja ocena: 5/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/115877/wiadomosc-z-nieba/opinia/4617278#opinia4617278

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Papierowy Księżyc :)

"Królestwo spokoju"

2011-12-20T08:21:00.002+01:00

Recenzja bierze udział w konkursie Syndykatu ZwB

Autor: Jack Ketchum
Tytuł: "Królestwo spokoju"
Wydawnictwo: Replika

Moją przygodę z prozą Jacka Ketchuma postanowiłam rozpocząć od lektury zbioru opowiadań opatrzonych tytułem "Królestwo spokoju". Pomyślałam, że ich wymagająca forma będzie doskonała próbką talentu pisarskiego autora - okazało się, że i tym razem intuicja mnie nie zawiodła.
Już lektura pierwszych utworów antologii spowodowała gwałtowny wzrost adrenaliny i sprawiła, że włos zjeżył mi się na głowie. Ketchum dobrze wie, co trzeba zrobić, by przerażenie było totalne, wszechogarniające i szokująco autentyczne. Nie tworzy iluzji mamiąc pozorami prawdopodobieństwa, lecz dociera do najgłębszych, atawistycznych, często nieuświadomionych lęków, obsesji i pragnień, wydobywa je na światło dzienne uderzając jednocześnie w najczulsze ich struny - precyzyjnie i perwersyjnie. Wywołuje przy tym nieokreślony, ale wszechobecny niepokój oraz dreszcz grozy, obrzydzenia i fascynacji zarazem.
Tu fikcja miesza się z rzeczywistością niemal niepostrzeżenie tworząc nowy, makabryczny wymiar jakby żywcem wzięty z koszmarnego snu - i podobnie jak on paraliżujący zmysły - każący bezwolnie podążać za nieokiełznaną wyobraźnią autora. Wyjątkowo realistyczne sceny, plastyczne i sugestywne opisy, mistrzowski suspens w budowaniu mrocznego klimatu i nieznośnego napięcia w niewyobrażalny sposób działają na wyobraźnię i w niekontrolowany sposób wyzwalają całą gamę emocji.
Konstrukcja opowiadań jest idealnie wyważona; ich skondensowana forma przekazuje maksimum wrażeń, zaś wieńczy ją albo dobitna, dosłownie powalająca na kolana puenta, albo też jeszcze bardziej przerażające w wymowie niedopowiedzenie. Sama nie wiem, które rozwiązanie bardziej przypadło mi do gustu. Wydaje mi się, że Ketchum osiągnął mistrzostwo w obu przypadkach.
Tym, co zwraca szczególną uwagę, jest porażająca wręcz kreatywność autora i wyjątkowo makabryczna wyobraźnia przywodząca na myśl najlepsze opowiadania Stephena Kinga. Zadziwiające, jak potężny ładunek grozy i minorowych emocji zawarł Ketchum w każdym ze swoich utworów. Raz po raz fabuła zaskakuje nieoczekiwanymi zwrotami akcji oraz intensywnością grozy. Wydaje się, że autor bawi się z czytelnikiem w kotka i myszkę, wodzi go za nos według własnego uznania w ogóle nie licząc się z jego wrażliwością czy odpornością psychiczną, bawi się jego strachem. Ketchum żongluje także konwencjami - ich różnorodność przyprawia o zawrót głowy i pozwala uniknąć nużącej jednostajności. Jego opowiadania to niesamowita mieszanka czarnego humoru, groteski, klasycznego horroru, sensacji i kryminału, a nawet science - fiction. Jednak wspólnym mianownikiem jest zawsze człowiek - a raczej to, do czego jest zdolny. Ketchum przekonuje, że nawet zwyczajny człowiek zmienia się w krwiożerczą bestię i daje upust najgorszym instynktom, jeśli tylko dać mu odpowiedni impuls - i dokładnie to robi. Zagląda głęboko w psychikę swoich bohaterów, ich uczucia i motywacje, przez co jego opowiadania - zwłaszcza te prowadzone w narracji pierwszoosobowej - porażają autentyzmem i wiarygodnością. Ketchum udowadnia, że najbardziej okrutną i przerażającą istotą jest człowiek; nadaje nowy, złowieszczy wymiar pojęciu człowieczeństwa. Daje wyraz najbardziej wynaturzonym ludzkim zachowaniom - od brutalnych gwałtów, poprzez okrutne morderstwa, seksualne dewiacje po psychopatię i kazirodztwo - najpodlejszym motywacjom, różnym postaciom szaleństwa.
Wielkim atutem opowiadań są ich rewelacyjnie wyraziści bohaterowie. Mistrzowska analiza ich psychiki zabiera nas na samo dno piekła. Matka, która odkrywa skłonności psychopatyczne u swojego dziecka, pedofil, który chce rozpocząć nowe życie, kazirodcze rodzeństwo, mściwa żona, zazdrosny brat - Ketchum kreuje świat pozbawiony odcieni szarości, w którym króluje tylko głęboka czerń. W jego utworach można odnaleźć zarówno elementy klasycznych horrorów obfitujących w krwawe, brutalne sceny pełne rozmaitych perwersji czy niewytłumaczalne zjawiska, lecz także epizody skłaniające do snucia niepokojących refleksji pełnych negatywnych emocji - tak wielka jest siła oddziaływania prozy Ketchuma.

"Królestwo spokoju" intryguje od pierwszej strony, wciąga w swoją przerażającą rzeczywistość bez reszty, ale na co wrażliwszych czytelników może działać depresyjnie, przygnębiająco. Opowiadania odbierają wiarę w dobro człowieka i nadzieję na lepszy świat, zniechęcają epatowaniem okrucieństwem, nihilizmem i moralną zgnilizną bohaterów. Jestem jednak przekonana, że większości z Was to nie odstraszy, a wręcz przeciwnie - zachęci; i słusznie. Dla miłośników grozy to prawdziwa literacka perełka i lektura obowiązkowa. Gorąco polecam!

Moja ocena: 5/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/105023/krolestwo-spokoju/opinia/4617290#opinia4617290

Baza recenzji Syndykatu ZwB

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Replika :)

"Triumf owiec"

2011-12-18T15:31:00.001+01:00

Autor: Leonie Swann
Tytuł: "Triumf owiec"
Wydawnictwo: Amber

"Triumf owiec" to książka, po której obiecywałam sobie bardzo wiele. Głównie z tego powodu, że stanowi długo i niecierpliwie przeze mnie wyczekiwaną kontynuację "Sprawiedliwości owiec" - drugą, obok "Wodnikowego Wzgórza" moją ulubioną książkę, której bohaterami są zwierzęta; książkę rewelacyjną pod każdym względem, idealnie harmonizującą z moim poczuciem humoru i doskonale do mnie przemawiającą, jeśli chodzi o sposób przedstawienia zwierząt oraz wizji tego, jak postrzegają one siebie i człowieka w otaczającym ich świecie. Oczywiście obawiałam się, czy książka sprosta moim oczekiwaniom i dorówna poziomem poprzedniej powieści - na szczęście moje obawy okazały się całkowicie bezpodstawne, a lekkie pióro, niezwykła wyobraźnia oraz subtelne poczucie humoru autorki po raz kolejny zagwarantowały mi rozrywkę najwyższych lotów.

Po śmierci pasterza George'a stado wiec przechodzi pod opiekę jego córki Rebeki. Razem opuszczają zielone łąki Irlandii, by przenieść się do Francji, na zimowe pastwisko w pobliżu starego zamku, w którym przed laty mieścił się zakład dla obłąkanych. Rebece towarzyszy jej matka mająca słabość do tarota i mocnych trunków, stale wieszcząca nieszczęście. Krótko po ich przybyciu rzeczywiście zaczynają dziać się dziwne i niepokojące rzeczy; zdaniem sąsiadek owiec, stadka kóz, w okolicy grasuje tajemniczy Garou i dopóki nie zostanie schwytany, żadne zwierzę nie może czuć się bezpiecznie. Wśród owiec narasta groza, ale i determinacja, by odkryć sprawcę brutalnych zwierzęcych morderstw, zwłaszcza, że także ich pasterce grozi niebezpieczeństwo. W rozwiązaniu zagadki pomaga owcom czarna kózka Madouc, którą nawet jej własne stado uważa za szaloną oraz niestrzyżony, obcy baran pogrążony w rozpaczy za swoim nieistniejącym stadem, które padło ofiarą wilkołaka. Czy także i tym razem, po skomplikowanym i dramatycznym śledztwie, zatriumfuje sprawiedliwość owiec?

Leonie Swann po raz kolejny wykreowała całą galerię wyjątkowo zróżnicowanych, barwnych zwierzęcych charakterów unikając przy tym nużącej wtórności, zaskakując pomysłowością, oryginalnością i humorem. Nie sposób nie zachwycać się przesympatycznymi owcami, które tylko z pozoru tworzą jednolite stado; tak naprawdę to zbiór wyrazistych indywidualistów, z których każdy pełni określoną funkcję w stadzie. Do moich niekwestionowanych ulubieńców należą Biały Wieloryb - baran obdarzony największym apetytem, ale jednocześnie najlepszą pamięcią; panna Maple - wyjątkowo mądra owca o zdolnościach dedukcyjnych, Zora - melancholijna owieczka o słabości do przepaści (!) czy Chmurka - owca o najbujniejszym runie w stadzie.
Mimo wyraźnego zróżnicowania charakterologicznego przynależność do stada daje owcom poczucie jedności, bezpieczeństwa i siły, dzięki którym radzą sobie z wszelkimi owczymi trudnościami - i rozwiązują kryminalną zagadkę.
Podobnie jak w "Sprawiedliwości owiec" najbardziej ujmujące jest to, w jaki sposób zwierzęta postrzegają siebie nawzajem, otaczający ich świat, zamieszkujące go stworzenia - oraz człowieka. Z ironicznym politowaniem, zabawnym poczuciem wyższości nad wszystkimi istotami, które nie miały szczęścia urodzić się owcą, rozczulającą naiwnością, ale i zdrowym dystansem do świata oraz pełną prostoty życiową mądrością, której człowiek mógłby im naprawdę pozazdrościć, snują swoje owcze przemyślenia, które - choć zabawne, skłaniają do głębszej refleksji i weryfikacji sposobu postrzegania rzeczywistości, zastanowienia się nad sensem alternatywnej, owczej perspektywy.

W "Triumfie owiec" Leonie Swann daje nam nie tyle wgląd w sposób myślenia i postrzegania zwierząt, lecz możliwość spojrzenia na nas samych z zupełniej odmiennej perspektywy: z dystansem, pobłażaniem, sympatyczną litością, a więc tak, jak my zwykliśmy postrzegać "niższe" istoty. To naprawdę daje do myślenia, a z pewnością uczy pokory.
Jednak myliłby się ten, kto uznałby książkę za niestrawnie moralizatorską. Wręcz przeciwnie - to pogodna, wyjątkowo humorystyczna opowieść z rewelacyjnie skonstruowaną intrygą kryminalną w tle, która w dodatku daje nam szansę śledzenia rozwoju akcji z podwójnej perspektywy; w zasadzie śledztwo toczy się dwutorowo i naprawdę zabawnie jest obserwować wysiłki tak ludzi, jak i zwierząt zdążające do wykrycia przestępcy - zwłaszcza, że zarówno czas, jak i efekt tych poczynań idealnie się pokrywają, różne są tylko środki wiodące do celu.
Bardzo spodobała mi się kreatywność autorki oraz to, że udało jej się uniknąć powtarzalności i autoplagiatu. Choć podobnie jak w poprzedniej powieści także i tutaj mamy do czynienia ze śledztwem prowadzonym przez stadko owiec, podobieństwa na tym się kończą. Autorka wprowadza nowych bohaterów - stadko kóz i obcego barana - które fantastycznie różnią się od naszych starych znajomych; także realia i sama intryga kryminalna są zupełnie inne, oryginalne. Rozwiązanie zagadki pozostaje wielką niewiadomą do samego końca także dla czytelnika, który przez całą lekturę pozostaje pod wrażeniem inteligencji i zabójczej logiki stadka owiec.

Gorąco polecam "Triumf owiec"- rewelacyjną lekturę przesyconą niebanalnym humorem ze zwierzętami w roli głównej; książkę, od której nie sposób się oderwać, którą chce się delektować bez przerwy i po której zakończeniu odczuwa się autentyczny żal, że trzeba rozstać się z jej bohaterami. Zachęcam wszystkich bez wyjątku!

Moja ocena: 5/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/83321/triumf-owiec-thriller-a-zarazem-komedia-filozoficzna/opinia/2441968#opinia2441968

Baza recenzji Syndykatu ZwB

"Czas tajemnic"

2011-12-16T11:54:00.002+01:00

Autor: Marcel Pagnol
Tytuł: "Czas tajemnic"
Wydawnictwo: Esprit

Marcel Pagnol dał się poznać szerokiemu gronu czytelników jako autor autobiograficznej powieści "Chwała mojego ojca, zamek mojej matki" oraz scenariusza filmowego "Żona piekarza". "Czas tajemnic" stanowi udane dopełnienie cyklu "Wspomnienia z dzieciństwa" i pod każdym względem dorównuje poprzedniej części.
Tym razem Pagnol pozwala nam towarzyszyć sobie w podróży do ostatniego bodajże beztroskiego lata, które przyniesie wiele znaczących zmian w życiu bohatera.

Wakacje spędzane wśród odurzających aromatów tymianku i lawendy porastających prowansalskie wzgórza tchną niefrasobliwością i swobodą charakterystyczną dla okresu dzieciństwa. To lato jednak różni się od poprzednich; przyjaciel Marcela, Lili, nie może już całymi dniami włóczyć się z nim po okolicy, łapać owadów, zastawiać pułapek na ptaki, bawić się w Indian - musi pomagać swemu ojcu przy żniwach. Marcel początkowo dzielnie mu sekunduje, jednak pewnego dnia poznaje Izabellę - i zakochuje się w niej na zabój. Zaczyna zaniedbywać przyjaciela i rodzeństwo - szczególnie zazdrosny jest Paweł - bez reszty oczarowany nową nieznajomą i jej rodziną: matką o urodzie i manierach szlachcianki oraz ojcem - poetą hołubionym przez swoje damy i niezwykle ceniącym sobie absynt. Marcel żyje z głową w chmurach idealizując wybrankę i jej bliskich nie zwracając uwagi na złośliwe plotki na ich temat krążące po okolicy. Nieuniknione przebudzenie jest jednak bardzo dotkliwe...
Niespokojne lato ma się ku końcowi - Marcel ma wkrótce rozpocząć naukę w liceum. Ambitny ojciec próbuje przygotować go do sprostania nowym wymaganiom, lecz bez szczególnych efektów. Nowa szkolna rzeczywistość oszałamia Marcela, który desperacko stara się w niej odnaleźć; sposób, który wreszcie przychodzi mu do głowy, daje nieoczekiwane i zadziwiające rezultaty...

"Czas tajemnic" to kolejna odsłona wspomnień Marcela Pagnola; tym razem mamy szansę obserwować chłopca wkraczającego w wiek młodzieńczy, uwikłanego w charakterystyczne dla tego okresu niepokoje, uczucia i rozterki oraz wszelkie związane z tym perturbacje. Granica między tymi dwoma etapami życia jest nakreślona bardzo wyraźnie i konkretnie, co jest zdumiewającym osiągnięciem zważywszy na to, jak trudno po latach zdobyć się na taki dystans i trafność oceny sytuacji, by wskazać jednoznacznie moment przejścia do kolejnego etapu życia. Wiarygodnie, a zarazem swobodnie został przedstawiony kontrast, rozdarcie bohatera pomiędzy beztroską radością magicznego czasu dzieciństwa a pełnymi nieuświadomionego, ledwie wyczuwalnego niepokoju tęsknotami i emocjami okresu dojrzewania.
Pagnol prezentuje nam świat widziany oczami dziecka szykującego się do wejścia w dorosłość - i ponownie zadziwia nas niezwykłą umiejętnością przywoływania wspomnień nacechowanych pełną uroku młodzieńczą wrażliwością, której - jak się wydaje - nigdy nie utracił. Zarazem jednak jego narracja zachwyca pogodną, pełną ciepła ironią oraz rozczulającą nostalgią, jaką daje tylko i wyłącznie dystans lat. Niezwykła prostota leniwego, żartobliwego, gawędziarskiego stylu owocuje pełnymi uroku opisami prowansalskich krajobrazów - tym piękniejszymi, że przepuszczonymi przez filtr wspomnień z dzieciństwa oraz wzruszającymi i zabawnymi perełkami dziecięcej filozofii naznaczonej specyficzną naiwną mądrością dotyczącą postrzegania świata. Niespieszna akcja sprzyjająca delektowaniu się zwyczajną codziennością przenikającą wspomnienia autora sprawia, że nie ma się ochoty choćby na chwilę odkładać lektury, tylko chłonąć ją wszystkimi zmysłami z szerokim uśmiechem na twarzy i nieokreśloną tęsknotą w sercu. Historia wciąga niepostrzeżenie i już po chwili poddajemy się magii świata przywołanego przez Pagnola. Z rozrzewnieniem wędrujemy wraz z nim po wzgórzach porośniętych dzikim tymiankiem, pokładamy się ze śmiechu nad "brutalnie" rozwianym pierwszym młodzieńczym zauroczeniem, pobłażliwie załamujemy ręce nad szkolnymi psotami bohatera, odnajdujemy cząstki własnych wspomnień w dowcipnych epizodach z życia rodzinnego zaobserwowanych wnikliwym dziecięcym okiem.

"Czas tajemnic" to książka, przy której można odpocząć od wszechobecnego zgiełku codzienności i przenieść się do krainy dzieciństwa - tej wyidealizowanej i tym piękniejszej, że zachowanej we wdzięcznej pamięci. Lektura obowiązkowa dla czytelników, którzy mieli już styczność z twórczością Marcela Pagnola - i tych zachęcać specjalnie nie trzeba; gorąco polecam tym, których ta nadzwyczajna przyjemność ominęła. Jeśli macie ochotę na pogodną, pełną ciepła, humoru i słodkiej nostalgii lekturę - "Czas tajemnic" będzie pozycją idealną.

Zapraszam na nowo powstały fanpage Marcela Pagnola na facebooku:
https://www.facebook.com/pages/Marcel-Pagnol/271235792925387

Moja ocena: 4/5

Opublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/122098/czas-tajemnic/opinia/4553589#opinia4553589

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Esprit :)

"Szóste, najmłodsze i inne opowiadania"

2011-12-14T19:35:00.000+01:00

Autor: Józef Hen
Tytuł: "Szóste, najmłodsze i inne opowiadania"
Wydawnictwo: W.A.B.
Premiera: styczeń 2012

Józef Hen to wybitny prozaik, dramaturg i publicysta, który znacząco wzbogacił oblicze polskiej literatury. Choć w dorobku ma wiele rozmaitych utworów, mnie oczarował dopracowaną do perfekcji formą swoich opowiadań, głęboko ludzką ich wymową oraz genialną puentą, dzięki której stał się dla mnie niedoścignionym wzorem tej formy literackiej.
Idealne, harmonijne połączenie tych elementów zaowocowało czymś skończonym, niesamowitym, urzekającym w swej prawdzie i prostocie.
Opowiadania Hena to krótkie, wyjątkowo treściwe literackie majstersztyki ukazujące fascynującą wieloaspektowość ludzkiej natury, zatrzymane w kadrze jej rozmaite przejawy przepuszczone przez filtr codzienności. I choć znakomita większość zamieszczonych w tym tomie utworów to doskonale znane i cenione opowiadania o tematyce wojennej (np. "Bokser i śmierć" czy "Krzyż walecznych"), to nie brak wśród nich także historii osadzonych w realiach powojennych; prawdziwą gratką są niepublikowane utwory z 2010 i 2011 roku, w których autor nawiązuje tematyką do dzieł najwcześniejszych tworząc w ten sposób klamrę spinającą całość, będącą mocnym akcentem wieńczącym rozważania nad człowiekiem.
Józef Hen jawi się nam jako wielki humanista, któremu nic, co ludzkie, nie jest obce. Jego proza nie tyle obnaża człowieczą duszę, ile zatrzymuje ją w biegu, by ukazać jej złożoność i wielowymiarowość uchwyconą w z pozoru zwyczajnych przebłyskach codzienności razem ze wszystkimi jej słabościami i ułomnościami, moralnymi rozterkami, filozoficznymi niepokojami i emocjami, nad którymi trudno zapanować. Nieraz podejmuje tematykę trudną, bolesną, nadwerężającą narodowe tabu, ale daleko mu przy tym do moralizatorstwa - wnioski pozostawia czytelnikowi.

Najbardziej poruszyły mnie opowiadania wojenne - oszczędne w słowach, ale naszpikowane ogromnym ładunkiem emocjonalnym i przejmujące swoim autentyzmem. Hen wykazał się w nich wnikliwym, analitycznym podejściem oraz nadzwyczajną umiejętnością stawiania ważnych i trudnych pytań oscylujących wokół ludzkich motywacji, działań, możliwości, dylematów i rozterek.
Intrygujące pod względem psychologicznym okazały się opowiadania z cyklu "Powiernik serc". Pozwalają one zagłębić się w niepokojący świat obsesji, onirycznych złudzeń, wyniszczających wyrzutów sumienia, toksycznych emocji, moralnych wyborów, niezrozumiałych uczuć. Szczególnie poruszające opowiadanie, które nadało tytuł całej publikacji, jest swoistym pytaniem skierowanym do czytelnika - na ile człowiek jest panem samego siebie, czy i w jakim stopniu jego poczynania determinuje jego przeszłość, geny, doświadczenie. Czy można wejść w życie będąc "tabula rasa"?

"Szóste, najmłodsze i inne opowiadania" to doskonałe po względem formy i przejmująco autentyczne w treści utwory będące inteligentnym, błyskotliwym efektem obserwacji ludzkiej natury we wszelkich jej przejawach i całym bogactwie jej sprzeczności. Hen uświadamia nam, że z pozoru błahe zdarzenie może stanowić zarówno sytuację graniczną, impuls do refleksji i działania, jak i minąć zupełnie niepostrzeżenie. Jako niezrównany mistrz obserwacji zatrzymuje ulotne chwile w stop - klatce i odnajduje ich korelacje z krajobrazami ludzkiej duszy przekazując je w skondensowanej formie i wzmacniając dodatkowo wyrazistą, mocną puentą.
Opowiadania Józefa Hena to prawdziwa duchowa uczta i fascynująca podróż po najgłębszych zakamarkach ludzkiej duszy. Gorąco polecam!

Moja ocena: 5/5

za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu W.A.B. :)